tag:blogger.com,1999:blog-226747682012-01-24T12:03:38.525-08:00amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.comBlogger2631100tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-80145030747222744492012-01-24T11:57:00.000-08:002012-01-24T12:03:38.537-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-LiaqKaIxzJM/Tx8OhtuSDGI/AAAAAAAAAh4/koWJoKGkn7I/s1600/Imagen%2B109.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701291625646525538" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-LiaqKaIxzJM/Tx8OhtuSDGI/AAAAAAAAAh4/koWJoKGkn7I/s400/Imagen%2B109.jpg" /></a><br /><br /><div></div><br /><br /><div>E penso que somentes atesouramos as pedras porque son silenzo e catedral asemade</div><br /><div>E que non houbo inda Homero que poetizara de novo as Illas</div><br /><div></div><br /><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong><br /></div><br /><div><strong>Girona, 24/01/2012</strong></div><br /><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8014503074722274449?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-34262461580996845162012-01-18T09:45:00.000-08:002012-01-18T09:53:26.535-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Pfu3EVn9kqE/TxcGyFeMsHI/AAAAAAAAAhs/c92JouHrujQ/s1600/IMAXE%2B527.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699031310992715890" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Pfu3EVn9kqE/TxcGyFeMsHI/AAAAAAAAAhs/c92JouHrujQ/s400/IMAXE%2B527.jpg" /></a><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Qué fermoso chegar aos sitios sen coñecer ninguén </div><br /><br /><div>sen o xuízo do preexistente </div><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Un imperio de escrita na orixe do sol</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div align="right">(con Roland Barthes)</div><br /><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><strong>Girona, 18/01/2012</strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3426246158099684516?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-82642840993007568442012-01-02T10:08:00.000-08:002012-01-02T10:23:15.558-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-3_g-4miCPsM/TwH1R0mnRdI/AAAAAAAAAhg/M15qnJzb6YU/s1600/Imagen%2B421.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693101090500199890" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-3_g-4miCPsM/TwH1R0mnRdI/AAAAAAAAAhg/M15qnJzb6YU/s400/Imagen%2B421.jpg" /></a><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>I</strong></div><br /><br /><br /><div></div><br /><div>Assignificació del color de les portes obertes</div><br /><br /><div>Tres prunes grogues Etnocidi</div><br /><br /><div>Fòrmula assintomàtica de la mort</div><br /><br /><br /><div>Ara que es contamina l'hivern i que Bangkok inunda les platges del Maresme</div><br /><br /><div>Aclarirem la foscor o augmentarem la tragèdia?</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>II</strong></div><br /><br /><div></div><br /><div>Els nenúfars són acudits quan inicien un vers</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Potser seria més important dir misèria</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>III</strong></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Els incendis distreuen els ulls de la veritable pèrdua</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>IV</strong></div><br /><br /><div></div><br /><div>Una invasió de rius que ni tan sols volien entendre'ns</div><br /><br /><div>I llavors un soroll fet de tristesa</div><br /><br /><div>Tot dient fracassos nèmines sense cobrar hipoteques obertes a quaranta anys</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div><strong>V</strong></div><br /><div></div><br /><br /><div>És potser un testimoni acuós</div><br /><div></div><br /><br /><div>aquell que observa les ombres i que alhora es mossega els dits</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>VI</strong></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Runes d'un país present</div><br /><br /><div>veniu si us plau cap a la claror</div><br /><br /><br /><div></div><br /><div><strong>VII</strong></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Només vaig preguntar si vindries a la festa</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>VIII</strong></div><br /><div></div><br /><br /><div>Doncs ara la tormenta inicia el seu crit no per llarg temps</div><br /><br /><div>S'enfonsa amb la tremolor primària</div><br /><br /><div>que conclou amb les peces teatrals que ens alimenten</div><br /><br /><div>amb una lleu empenta de só estèril pronunciat a l'oïda</div><br /><br /><div>mentides que amb pètals s'impregnen d'una olor violàcia</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Digues<br /></div><br /><div>digues ara que no hi havia temor</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div><strong>IX</strong></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>M'ofega la llum clara que es desprèn d'un cel d'hivern</div><br /><br /><div>que ara ens fa plorar</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Així</div><br /><br /><div>sense cap mena d'himne</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><br /><br /><div><strong>Girona, 02/01/2012</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><br /><div><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8264284099300756844?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-12141371917671832232011-11-21T21:08:00.001-08:002011-11-21T21:20:16.872-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-vKZDfJFWK4M/TsswvwxUs-I/AAAAAAAAAhU/nmUYHajZ_gc/s1600/IMAXE%2B525.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677685352334406626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-vKZDfJFWK4M/TsswvwxUs-I/AAAAAAAAAhU/nmUYHajZ_gc/s400/IMAXE%2B525.jpg" /></a><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Acouto os aqueloutros morfemas que van colados á túa raizame</div><br /><div>(enténdase aquí a desespranza)</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Emporiso que escoito a proeza das illas que soberbiamente saben distraer as olladas dos homes</div><br /><div>(e só dos homes dixen)</div><br /><div>outorgando o favor imperfeito en cen minutos</div><br /><div>que se consomen polo uso ou pola angueira fugaz</div><br /><div>nas paisaxes que o solpor creba</div><br /><div>co azur e o iris da ardentía</div><br /><br /><div></div><br /><div>Coutando os fíos</div><br /><div>coutando os fíos as articulacións fican mortas inmediatamente</div><br /><div>inmediatamente os cans os meus cans devoran</div><br /><div>o corpo e todo aquilo que considerei a miña aldea</div><br /><br /><div></div><br /><div>Si</div><br /><div>había milleiros de rostos que</div><br /><div>me lembraban o pánico</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><br /><br /><div><strong>Girona, 22/11/2011</strong></div><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1214137191767183223?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-60985187224964152302011-07-07T13:35:00.000-07:002011-07-07T13:43:59.924-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-U6GhdNxA3-o/ThYaYKFLMOI/AAAAAAAAAhE/9Kc5ATRnfqM/s1600/Imagen%2B517.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626713786771255522" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-U6GhdNxA3-o/ThYaYKFLMOI/AAAAAAAAAhE/9Kc5ATRnfqM/s400/Imagen%2B517.jpg" /></a><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Asulagada pertenciches ás augas<br /></div><br /><div>pois tan fonda fora a túa orela</div><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Sempre me atopas</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong></div><br /><br /><div><strong>Girona, 07/07/2011</strong></div><br /><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6098518722496415230?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-32734159016711896782011-07-04T07:00:00.000-07:002011-07-04T07:07:31.828-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-vE4C4HAaNmU/ThHI5PwWkkI/AAAAAAAAAg8/qCy34SbWS4s/s1600/sima.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 379px; DISPLAY: block; HEIGHT: 379px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625498295369896514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-vE4C4HAaNmU/ThHI5PwWkkI/AAAAAAAAAg8/qCy34SbWS4s/s400/sima.gif" /></a><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><strong>itokireshi tako no doto ku ni</strong><br /><br /></div><br /><div><strong>wakaki hi no kokoro karoku mo</strong><br /><br /></div><br /><div><strong>tobi sarishi kana</strong></div><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>TAKUBOKU (poeta tanka xaponés)</strong></div><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><div>Como escornabois coutado<br /></div><br /><div>a ledicia dos meus anos mozos<br /></div><br /><div>faleceu no vento</div><br /><div></div><br /><br /><div><strong>tradución (do francés) por Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><strong>Girona, 04/07/2011</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><strong><a href="mailto:amautacatsro@hotmail.com">amautacatsro@hotmail.com</a></strong></div><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3273415901671189678?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-81027620549548337832011-05-16T12:23:00.000-07:002011-06-05T13:25:26.263-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-_wF4om_gbs8/TdF6eA2iOWI/AAAAAAAAAgw/O_UYjRvWD4A/s1600/lois2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607397667096377698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-_wF4om_gbs8/TdF6eA2iOWI/AAAAAAAAAgw/O_UYjRvWD4A/s400/lois2.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><br />Disposta a encher de palabras os muros do mundo</div><br /><br /><div>A vellice</div><br /><br /><div>a cinsenta tebra rumo das illas e a oliveira de prata</div><br /><br /><div>Dirixiches estrelas chantadas na cifraxe imposíbel do vran</div><br /><br /><div>e nestora vai cativa a túa espranza inoservábel</div><br /><br /><div>vivías na abortiva proeza do orgullo xeneroso ti</div><br /><br /><div>espranza</div><br /><br /><div>sedimento</div><br /><br /><div>comezo</div><br /><br /><div>néboa maldizoada a néboa</div><br /><br /><div>ou patrón oblicuo das bretemosas mañás perto do averno</div><br /><br /><div>Estás patagónico e rebelde a asexar os ventos con violenta traxedia</div><br /><br /><div>Lois</div><br /><br /><div>xenreira adolescente dos coros sen carauta</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Por Amauta castro</div><br /><br /><div>Girona, 16/05/2011</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8102762054954833783?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-61977379932688472712011-03-14T09:18:00.000-07:002011-03-14T09:22:55.442-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-cob1d04m6Do/TX5A2J4dtQI/AAAAAAAAAgo/2TKysA4GnIo/s1600/kavanagh.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 279px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583971887095854338" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-cob1d04m6Do/TX5A2J4dtQI/AAAAAAAAAgo/2TKysA4GnIo/s400/kavanagh.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>En Raglan Road nun día de outono coñecina por vez primeira e souben<br /><br />que o seu escuro cabelo podía tecer unha trampa na que probablemente algún día eu laiaría;<br /><br />vin o perigo, nada máis caminar polo encantador camiño,<br /><br />e dixen, déixenme doerme de que fun unha folla caída na amencida.<br /><br />En novembro en Grafton Street tropecei suavemente nun saínte<br />da profunda buraca onde pode ser visto o valor do compromiso da paixón,<br /><br />A Raíña de Corazóns inda facendo tartas<em>*</em> e sen seiturar eu –<br /><br />Ouh amei eu moito, é por iso, é por iso que tirei a ledicia ao lixo.<br /><br />Agasalleina con pensamentos, deille o sinal secreto iso é ben sabido<br /><br />para os artistas que coñeceron a verdade dos deuses do son e a pedra<br /><br />e a palabra e o matiz. Non escatimei en lle dar poemas para recitar<br /><br />co seu propio nome e co seu escuro cabelo coma nubes sobre os campos de maio.<br /><br />Nunha queda rúa onde as vellas pantasmas se atopan a miro camiñar nestora<br /><br />lonxe de min, a bulir, a miña razón debería asumir<br /><br />que fixen non como debería as beiras a unha criatura de arxila –<br /><br />Cando o anxo percura a arxila pode perder as súas azas na amencida.<br /><br /><em></em><br /><em></em><br /><em><span style="font-size:85%;">(*) “facer tartas” interprétase coma insinuarse</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"></span></em><br /><strong><span style="font-size:100%;">Traducido do orixinal en lingua inglesa por Amauta Castro</span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;">Girona, 14/03/11</span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong><span style="font-size:100%;">amautacastro@hotmail.com</span></strong></a><br /><em></em><br /><em></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6197737993268847271?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-79386984591908428572011-02-17T14:29:00.000-08:002011-02-17T14:43:48.793-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-EgkDiBtRMtU/TV2kLtrRSwI/AAAAAAAAAgg/4yIuktv9nxw/s1600/Imagen%2B331.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574792434901142274" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-EgkDiBtRMtU/TV2kLtrRSwI/AAAAAAAAAgg/4yIuktv9nxw/s400/Imagen%2B331.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Dixo <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Arthur_Cravan">o poeta sen nacionalidade</a>, que os seres humanos debiamos ser misteriosos antes que puros, e aceitarnos múltiples. Pois ben, estes cinco últimos anos son todo un exercicio de multiplicidade. Desas caras diferentes que converxen nun propio e que fan entender a miña heteroxeneidade por riba de conclusións unívocas e/ou unidimensionais. Son unha <a href="http://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/album.php?id=1363277144&amp;aid=2014651">suma de exilios</a>, de fuxidas, de vacantes, de persoas acontecidas e tamén borradas, de guerras, de viaxes.<br />Vinme reflectido na forza xenial da <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aT1UMuPFBsU">viaxe</a>, nas linguas (nos códigos cos que nos premia a especie), algúns deles mesmo <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Xap%C3%B3n_-_%E6%97%A5%E6%9C%AC">novos e que se sumaron á miña experiencia vital</a>.<br />Todo isto, este novo xeito de me practicar, de habitar a existencia que <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Alfonso_Pexegueiro">dixeron algúns</a>, é produto de <a href="http://www.girona.cat/web/">Ciutat</a>, de <a href="http://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/profile.php?id=1546276129">Ada</a>, dos <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Ux%C3%ADo_Novoneyra">poetas que nunca morreron</a>, das liñas ciruculares e infindas da<a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Haiku"> sinxela poética</a>.<br />Agardo <a href="http://www.altermundo.org/">seguir dando novas</a>, e producindo distorsión por estes <a href="http://www.vieiros.com/">vieiros que xa non se prolongan</a>, ou por outras que fican por abrir. Mundos propios, posíbeis-imposíbeis, un tempo de meu que se desfai na palabra perenne do <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/William_Shakespeare">xenio dos xenios</a>, e nas novas amizades que se suman ás de sempre.<br />A vós, grazas, e agardo poder seguir aquí por outras tantos anos, coa mesma e única pretensión de seguir a perseguir as<a href="http://www.lluisllach.cat/"> Ítacas </a>e os tránsitos que nutren o cotián con espranzas de realidade.<br /><br />Apertas<br /><br /><strong>Amauta Castro<br />Girona, 17/02/11<br /><br /></strong><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7938698459190842857?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-35185764908863508252011-01-26T12:09:00.000-08:002011-01-29T04:18:36.489-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TUCDsrqNBNI/AAAAAAAAAgU/ZyaXdt-WCgI/s1600/Imagen%2B513.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5566593943087154386" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TUCDsrqNBNI/AAAAAAAAAgU/ZyaXdt-WCgI/s400/Imagen%2B513.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Non atopo paz e toda a miña guerra está feita,</div><div>temo e teño espranza, quemo e conxelo coma o xeo.</div><div>Voo por riba do vento e inda non podo alzarme.</div><div>E nada teño e todo o mundo aproveito.</div><div>Algo que nin me libera nin me fecha, tenme engaiolado</div><div>e inda que me engaiola , non podo eu escapar de ningún xeito;</div><div>Nin me deixa vivir nin morrer ao meu antollo</div><div>e inda que da morte me dera ocasión.</div><div>Sen ollos vexo e sen lingua eu laio.</div><div>Desexo perecer e inda lle pido saúde.</div><div>Amo outra persoa e iso mesmo me fai odiarme.</div><div>Aliméntome na tristura e rio en todas as miñas dores.</div><div>Dese xeito desprácenme ambas as dúas morte e vida,</div><div>e o meu deleite é a causa desta contenda.</div><br /><div></div><br /><div><strong>Thomas Wyatt, tradución por Amauta castro</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong>Girona, 26/01/2011</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3518576490886350825?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-90674712179176113432011-01-24T12:42:00.000-08:002011-01-24T12:57:06.538-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TT3nbMnZInI/AAAAAAAAAgM/k1rQzZBIA1k/s1600/Imagen%2B2334.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565859168928735858" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TT3nbMnZInI/AAAAAAAAAgM/k1rQzZBIA1k/s400/Imagen%2B2334.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Paxaros cantando</div><div>na escuridade</div><div>-amencer chuvento</div><br /><div></div><br /><div>A baixa e amarela</div><div>lúa sobre a</div><div>queda casa alumeada</div><br /><div></div><br /><div>Regusto</div><div>a chuva</div><div>-Por que axeonllarse?</div><br /><div></div><br /><div><strong>Tres Haiku de Jack Kerouac, traducidos por Amauta Castro, na foto un amencer tamén chuvento en Kamakura (viaxe a Xapón, 2009)</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 24/01/11</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-9067471217917611343?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-79565659806506254562010-12-19T13:45:00.000-08:002010-12-19T13:54:09.673-08:00Levaría contigo as ondas a crebar na fluencia da paisaxe<br />e o outono coa auga<br />(a floriforme angueira destece os rostros e as aves)<br /><br />E non até que o xénero humano escomece a facer preguntas<br />inconvintes e Sísifo canse de reproducir esa escea de tolemia<br />que lle escoa das mans perto do obxectivo intrínseco<br />dunha suposta fin Principiarei a avaliar o interior do inverno<br /><br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> Creremos daquela que da boa a<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> redenzón e o vento entrarán nas casas<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> para incidir no xeito de perforar<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> as lousas<br /><br />E xamais a lagoa por dicir un (o segmento) espazo no que ubicar as fobias<br />agochadas<br />que agora expoño para a audiencia<br /><br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> A silicona provoca pánico por enclaustramento<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> A pedra realiza soños voraces<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaa</span> Os berros deben ser escritos en .html<br /><br />Entón unha paralinguaxe desconectou a rede<br />en silenzo<br />Interpuxéronse núas as mulleres a beillar cunha<br />intelixente semiótica ou lóxica que pretendidamente amosaba (por deducción)<br /><br />Tres imaxes<br /><br />Ilimitadas podería ser<br />pero creo que con certeza sinxelas alomenos superficialmente<br />mais cunha inxente cantidade de reflexos descritos por min<br />coma cor ou veleno<br />En negro normalmente<br />abondosas tamén e de cantas maneiras<br />irreais<br />volatis<br />femininamente condensadas no cheiro desprendido por elas<br /><br />E en posición de defensa acordei<br /><br />Néboa<br /><br />Túmulos darredor daquel anaco de terra tan desconcertante<br /><br />sensación de separación<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa</span>fonda<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa</span>unha illa<br /><span style="color:#ffffff;">aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa</span>deliberadamente precisa<br /><br />A fuxida<br />A fuxida<br /><br /><strong>por Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 19/12/2010</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><br /><br /><strong><br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7956565980650625456?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-53639452991037252902010-11-03T13:59:00.000-07:002010-11-03T14:10:39.117-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TNHPs85u1jI/AAAAAAAAAgA/5xTg66897Y4/s1600/Grande_mosquee_Kairouan2_S.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 233px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535433788184516146" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TNHPs85u1jI/AAAAAAAAAgA/5xTg66897Y4/s400/Grande_mosquee_Kairouan2_S.jpg" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>O nómade abrazou </strong></div><div><strong>o vento do deserto</strong></div><div><strong>coma un recén nacido.</strong></div><div><strong>Esa era a súa casa.</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Lino Braxe, O sangue dos árabes</strong></div><div></div><br /><div>Se cadra para continuar nese estado de tránsito que tento aprezamos, Ada e mais eu abrirémonos paso entre os mercados, as areas e os palmeirais da mediterránea Túnez. </div><br /><div>Con nós, a espranza do cativo que pescuda nas fontes da medina de Kairouán e o azul berberisco dos ventos que proveñen do Formentor, e a hammada misteriosa que avanza en oposición ao sedentarismo obsceno de Occidente.</div><br /><div></div><br /><div>Somentes agardo que teñamos a sorte do xasmín...</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 03/110/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5363945299103725290?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-83754465029312977722010-10-03T09:24:00.000-07:002010-11-03T14:11:11.683-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TKizU4VLoUI/AAAAAAAAAf4/Hyci8sunr-k/s1600/haicai_historia557.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; DISPLAY: block; HEIGHT: 186px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523862114269897026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TKizU4VLoUI/AAAAAAAAAf4/Hyci8sunr-k/s400/haicai_historia557.jpg" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>ariake ya</strong></div><div><strong>asama no kiri ga</strong></div><div><strong>zen o hafu</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Kobayashi Issa</strong></div><br /><div></div><div><strong>(Lúa da mañá/arrastra sobre a bandexa/A néboa do Asama)</strong></div><br /><div></div><div>Acompáñanme coma sempre os haiku nas idas e voltas dos avións. Desta xeito comeza o outono, co desexo lonxano da Gallaecia máis combativa, deixo as miñas coitas na sinxeleza do haikai.</div><br /><div></div><br /><div>Kobayashi Issa seica esperta nunha mañá neboenta perto de Nagano (máis de 2000 metros de altitude), en Karuizawa desde onde divisa o volcán Asama unha das montañas predilectas do Xapón. O outono deposita a néboa na mañá que figura alumeada pola lúa. Na bandexa do almorzo, típica tamén, evocamos a un Issa sobre o tatami, desfruntando do arroz da mañá, do koocha quente e amargo, e do wakame nadando nos fideos soba.</div><br /><div></div><br /><div>Os kigo deste haiku son a néboa (kiri) e a lúa da mañá (ariake, no peoma, que é abreviación de ariakezuki).</div><br /><div></div><br /><div>Como marcas tamén a Lúa e o Monte Asama, dúas deidades kami presentes neste poema haiku.</div><br /><div></div><br /><div>Deica a vindeira, jya mata ne!</div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><br /><div>Girona, 03/10/10</div><br /><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8375446502931297772?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-55374704242132301982010-09-08T13:51:00.000-07:002010-09-09T05:56:31.774-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TIf-gUtsRQI/AAAAAAAAAfo/G4wRli2yDNY/s1600/Imagen+1025.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514656100008084738" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TIf-gUtsRQI/AAAAAAAAAfo/G4wRli2yDNY/s400/Imagen+1025.jpg" /></a><br /><div></div><div></div><br /><div>Esta fermosura é a estación de Haydarpasa, a porta aberta a Asia. Veleiquí os comezos decididos da Ruta da Seda e dos lares tapizados de alcatifas, sofrehs e kilims; do azul Iznik e da xoia inmortal de Esfahan feito praza en Naghsh-i Jahan e os camiños infindos e nómades dos oguz, e as noites en yurta que van de Samarkanda a Sahalin por terras onduladas.</div><br /><div>Veleiquí dicía, un novo obxectivo non só da cámara coa que vou retratando os soños senón tamén dos proxectos persoais e impenitentemente viaxeiros. Falo porén, do inenarrábel Trans-Asia express, que a modo de desaparecido expreso de Oriente, percorre a longa distancia que separa a Estación de Haydarpasa en Kadiköy (Istanbul, lado asiático) até Tehran, diseccionando o Kurdistán e as alturas de Tabr Iz e que vai relambendo o Caspio para desembocar na morada de Zoroastro.</div><br /><div>Fixo repito, os quilómetros viaxeiros do ano que chegue, para devalar entre a estepa e o territorio do Patriarca Supremo de Etchmiadzin ou as basílicas ortodoxas armenias disgregadas polo estigma-Cáucaso. E se callar tamén, un punto onde non ter refuxio e peregrinar para sempre polo camiño mitolóxico e rebelde dos fuxidos.</div><br /><div></div><br /><div>Ti es o meu lar, a miña única riqueza...</div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><br /><div>Girona, 09/09/2010</div><br /><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5537470424213230198?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-15943064167636626042010-08-19T13:23:00.000-07:002010-08-19T13:36:41.057-07:00<p><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IyrWAUYgXQA?fs=1&amp;hl=es_ES"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/IyrWAUYgXQA?fs=1&amp;hl=es_ES" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Desta volta, aillado en mil exilios, penso que non hai forma algunha de retorno que non sexa a propia liberación (persoal, social, nacional). Sei ben que non é un bo comezo para un post, e inda máis se levo un tempiño se lle dar ao teclado por estas latitudes... </p><p><br />Nas miñas peregrinacións polo mundo da música (<a href="http://www.izlesene.com/video/muzik-baba-zula-ben-bir-marti-olsam-kaddem/1037609">neste caso ando a devalar pola música do oriente próximo</a>), adoezo dunha especie de romanticismo transfigurado nas distantes terras do lonxe e do adeus. </p><p><br /><a href="http://www.abc.es/blogs/bieito-rubido/public/post/los-incendios-de-aquel-verano-4272.asp">Si, nesta semana sentinme novamente insultado por un compatriota ( e compañeiro de traballo) que me agasallou con isto</a>. Após a continua catástrofe ecolóxica de cada verán, e que ten coma sempre o tinte escuro e cinsento dos intereses madereiros e de destrución do territorio, un pailán adicoume as súas humillacións en pleno centro de traballo. Si, un deses galegos que premia aos demais cos seus calotes de enaxenado, de sentinela da falacia fascista e do menosprezo máis cheirento. </p><p><br />Grazas por me lembrares o moito (mau) que deixei atrás.<br />Sempre en estado de exilio.<br /><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 19/08/10</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><br /><strong></strong><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1594306416763662604?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-7966065087636173002010-07-20T13:46:00.000-07:002010-07-20T13:57:12.328-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TEYNXWAjhPI/AAAAAAAAAfg/WTkphybC9Lg/s1600/20081210_galiza-ceibe.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 363px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496095089948329202" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TEYNXWAjhPI/AAAAAAAAAfg/WTkphybC9Lg/s400/20081210_galiza-ceibe.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Idearmos un lixeiro polímero que desapareza en contacto metafórico con el propio ou coa catarse suicida 26.495 no baleiro dese país en substitución que se chamará Castilla-Oeste e que terá unha fermosa saída oceánica ao fracaso </div><br /><div></div><br /><div>Intrusos [saberían mellor eles que os propios descifrar a morte deste pobo?]</div><br /><div></div><br /><div>e cantas elexías habitan o espazo emocional do teu cadaleito GALIZA</div><br /><div></div><br /><div>cantas</div><br /><div></div><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong>Girona, 20/07/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amauatacastro@hotmail.com"><strong>amauatacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-796606508763617300?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-4584674720519459772010-07-10T07:01:00.001-07:002010-07-10T07:25:49.725-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiCZsnnDaI/AAAAAAAAAfY/o7o7q1PdF6g/s1600/Imagen+278.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492283123563957666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiCZsnnDaI/AAAAAAAAAfY/o7o7q1PdF6g/s400/Imagen+278.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiBsmGh3jI/AAAAAAAAAfQ/MeUNjDzr3Fo/s1600/Imagen+277.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492282348720479794" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiBsmGh3jI/AAAAAAAAAfQ/MeUNjDzr3Fo/s400/Imagen+277.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiBCotS4CI/AAAAAAAAAfI/5UcJqNZVdas/s1600/Imagen+276.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492281627865440290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiBCotS4CI/AAAAAAAAAfI/5UcJqNZVdas/s400/Imagen+276.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiAIoaNlHI/AAAAAAAAAfA/PepFR2UK-LU/s1600/Imagen+275.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492280631352988786" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDiAIoaNlHI/AAAAAAAAAfA/PepFR2UK-LU/s400/Imagen+275.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDh_bR2gL6I/AAAAAAAAAe4/g_q9DiRNg8U/s1600/Imagen+274.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492279852203519906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDh_bR2gL6I/AAAAAAAAAe4/g_q9DiRNg8U/s400/Imagen+274.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDh-IXRA9DI/AAAAAAAAAew/cMXkkftBTX0/s1600/Imagen+273.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492278427727754290" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TDh-IXRA9DI/AAAAAAAAAew/cMXkkftBTX0/s400/Imagen+273.jpg" /></a><br /><br /><div><strong>Fotos por Amauta Castro</strong></div><div><strong></strong> </div><div><strong>Girona, 10/07/10</strong></div><div><strong></strong> </div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div><strong></strong> </div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-458467472051945977?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-42756946234024257812010-06-27T14:12:00.001-07:002010-06-28T22:05:52.823-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TCfBnuzlO_I/AAAAAAAAAeo/N_JhbvrIyZU/s1600/berlin-graffiti.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487567559297678322" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TCfBnuzlO_I/AAAAAAAAAeo/N_JhbvrIyZU/s400/berlin-graffiti.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Resulta que quer, e quer ben, a RAG que coincidamos Lois Pereiro e mais eu en tempos diferentes. E digo tempos diferentes, porque nesta semana na que se fixo público <a href="http://www.vieiros.com/nova/80123/o-dia-das-letras-2011-estara-adicado-ao-poeta-lois-pereiro">que o vindeiro ano 2011 haberá un Día das Letras moi PUNK,</a> partimos Ada e mais eu para o Berlin de Lois Pereiro.</div><br /><div>Un lugar de muros e pintadas, onde se contén (visibel ou non) a poesía libertaria e de baixos fondos deste outro bardo que non tivo probabelmente un séquito numeroso pero que conta en min cun dos seus máis afoutados seguidores.</div><br /><div>Nós, que precisamos a fuxida coma quen precisa o café das mañás e que poñemos os nosos esforzos no peregrinar dos sitios e das sensacións, atopamos nesta nova etapa do camiño unha razón de máis para agrandalo. Pois pode que o propio <a href="http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=LoiPerei&amp;alias=Lois+Pereiro&amp;solapa=biografia">Lois Pereiro</a>, doente da viaxe que diría Matsuo Basho, deixo de ser no físico para trasnoitar no perenne, e seguir a poñer fluídos románticos e acupuntura para desherdados.</div><br /><div></div><br /><div>Deica a vindeira. Partimos cara Berlin</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong>Girona 27/06/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4275694623402425781?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-3399319192298862662010-06-27T08:34:00.000-07:002010-06-27T08:42:30.125-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TCdxUdRntDI/AAAAAAAAAeg/SpAC2yYLpTw/s1600/sahara.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487479267244094514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TCdxUdRntDI/AAAAAAAAAeg/SpAC2yYLpTw/s400/sahara.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>(Reproduzo integramente o discurso de Bujari Ahmed)</div><br /><div></div><br /><div>22 de junio 2010</div><br /><div>Nueva York </div><br /><div>Sr. Presidente</div><br /><div>Deseo antes que nada agradecerle a Usted y a los Miembros del Comité especial encargado de la descolonización la oportunidad de estar hoy ante Ustedes en esta sesión</div><br /><div>No es necesario, Sr Presidente, abordar con detalle todas las fases del todavía frustrado proceso de descolonización del último territorio africano que figura en la lista del Comité especial. No obstante permítame hacerlo con brevedad para situar este proceso en su contexto actual teniendo en cuanta el rol y la responsabilidad que incumben al Comité.</div><br /><div>Mi país, el Sahara occidental, fue colonizado oficialmente por España en 1884 en el marco del reparto de África por las potencias europeas reunidas en la conferencia de Berlín celebrada ese año. Como todos los pueblos africanos, el pueblo saharaui reivindicó y luchó por el logro del fin de esa situación colonial, primero por vías pacíficas en junio de 1970 y desde mayo de 1973 por la lucha armada dirigida por el F. Polisario. La ONU, la Organización para la Unidad Africana (hoy UA) y el Movimiento de Países No Alineados reafirmaron a lo largo de los años su pleno apoyo al derecho inalienable del pueblo saharaui a la autodeterminación e independencia que debe ser ejercido por medio de un referéndum organizado y supervisado por la ONU.</div><br /><div>El conjunto de los países fronterizos con el Sahara occidental- Marruecos, Mauritania y Argelia- respaldaron de forma inequívoca este derecho y crearon en 1970, tras la cumbre celebrada en Nouadhibou, Mauritania, un Comité Tripartito al más alto Nivel cuyo objetivo era ejercer presión sobre la Potencia colonial- España- para que acelere el proceso de descolonización del Sahara occidental. España aceptó finalmente en 1972 sumarse al consenso regional e internacional y dio pasos concretos hacia la aplicación del principio de autodeterminación en el territorio bajo su Administración. La ONU, como resultado de la tenacidad de este Comité, estaba en aquel entonces a punto de lograr un nuevo éxito en su agenda descolonizadora.</div><br /><div>No obstante, la misma potencia administradora abdicaría poco después de sus obligaciones y compromisos y en lugar de conducir el Territorio hacia su descolonización pacifica, firmó, a espaldas del pueblo saharaui, un acuerdo secreto con nuestros dos vecinos, Marruecos y Mauritania, en virtud del cual, los dos países, rompiendo a su vez con sus anteriores compromisos, invadirían, ocuparían y se repartirían nuestro pueblo, nuestro territorio y sus riquezas naturales. Así fue concebido y firmado el Acuerdo Madrid de 14 de noviembre de 1975; un acuerdo ilegal que según la ONU, no ha puesto fin al proceso descolonizador. De hecho, lo ha agravado. </div><br /><div>Nunca había ocurrido algo similar en los anales de la descolonización. Los colonizados y oprimidos de ayer se convertían en colonizadores y opresores hoy y recurrieron a la fuerza militar para negarle a u n pueblo hermano y vecino su derecho a la autodeterminación e independencia. Fue un ataque directo a la Carta y resoluciones de la ONU y un desprecio a los enormes esfuerzos realizados por este Comité en pro de la descolonización del Territorio. Para África y para la Organización de la Unidad Africana supuso algo más; supuso la puesta en tela de juicio del principio acordado por la Organización relativo al carácter intangible de las fronteras que cada país obtuvo el día de su acceso a la independencia. Dicho principio fue el primer acuerdo de la OUA para preservar el Continente del flagelo de guerras territoriales. Marruecos y Mauritania, países Miembros de la ONU y de la OUA, al oponerse al principio de autodeterminación y proceder a modificar las fronteras por medio del recurso a la fuerza, se rebelaban contra pilares básicos de derecho internacional contenidos en las Cartas de las dos Organizaciones.Nuestro pueblo fue obligado así a luchar contra los nuevos colonizadores. Mauritania firmaría la paz el 5 de agosto de 1979 con el F. Polisario, tras reconocer que se había implicado en una “guerra injusta y fratricida”.</div><br /><div>En septiembre, Marruecos, en lugar de participar en la dinámica de paz desencadenada por este acuerdo, extendería su ocupación militar a la parte del territorio evacuada por las fuerzas mauritanas. La Asamblea general toma conciencia de la gravedad de la situación y adopta la resolución 3437(1979) en la que denuncia vigorosamente lo que llamó ”cito,” extensión de la ocupación militar del Sahara Occidental por Marruecos a la parte del Territorio evacuado por Mauritania”.</div><br /><div>Para la ONU, la presencia marroquí en el Sahara occidental era calificada desde ese momento de “ocupación militar”. En dicha resolución, reiterada en su integridad el año siguiente, la ONU demanda a Marruecos, cito, “participar en la dinámica de paz y entablar negociaciones directas con el F. Polisario en tanto que representante legitimo del pueblo del Sahara occidental con vistas a lograr un cese del fuego y las modalidades de organización de un referéndum de autodeterminación “.</div><br /><div>Fue tan solo, 12 años después, y tras 16 años de duros combates, cuando Marruecos responde a este llamamiento mediante su aceptación del Plan de arreglo elaborado por la ONU y la OUA en 1988 y endosado por el Consejo de seguridad en su resolución 690 de 1991. El Consejo de seguridad, que en virtud de la Carta de la ONU no tiene competencias en asuntos de descolonización, limitó su rol al hecho de endosar el Plan de paz elaborado por la ONU con las partes y autorizar el envío de una Misión al territorio, llamada MINURSO, con el explícito mandato de organizar el referéndum de autodeterminación suscrito por las dos partes beligerantes que permita al pueblo saharaui elegir entre la independencia y la integración en Marruecos, la potencia ocupante.</div><br /><div>Me resulta altamente importante subrayar este aspecto ante el Comité porque, Sr. Presidente, como se verá mas adelante, Marruecos intentará, sobre la base del apoyo de ciertas amistades, implicar al Consejo en el intento de impedir la celebración del referéndum al que Marruecos se habían suscrito y reemplazar el principio básico de la descolonización , el de la autodeterminación, por el principio de una llamada “solución política mutuamente aceptable” cuyo objetivo es en realidad ofrecerle a la potencia ocupante la posibilidad de ejercer un veto al principio de autodeterminación. Imaginemos por un solo instante que esta posibilidad, que este veto al principio de autodeterminación, hubieses sido ofrecido a todas las potencias europeas con posesiones coloniales en África, América latina, Caribe y Asia. Muchos no estarían sentados aquí como Miembros de la ONU.</div><br /><div>La MINURSO llegaría al Sahara occidental el 6 de septiembre de 1991, día de entrada en vigor del alto el fuego a fin de proceder a la celebración del referéndum en conformidad con lo estipulado por el Plan de arreglo. El territorio, el día de la entrada en vigor del alto el fuego, quedó dividido provisionalmente en dos zonas, una ocupada y otra liberada, separadas por el muro militar construido por Marruecos , de una extensión de 2000Kms, rodeado todavía hoy de 7 millones de minas antipersonales y anti blindados. El proceso del referéndum se puso en marcha con la elaboración por la ONU de la lista de votantes, tras superar todas las dificultades puestas en el camino por Marruecos, que pretendía que sus colonos transferidos en dos grandes oleadas al Territorio participasen en dicho referéndum.</div><br /><div>El mensaje que transmitía Marruecos era evidente y consistía en una especie de ultimátum a la ONU en el sentido de que o la ONU aceptaba el principio de un referéndum fraudulento o no habría referéndum. En efecto esto es lo que pasó. La ONU hizo un trabajo que ella consideraba limpio y estaba en posición de avanzar hacia la celebración misma del referéndum en tres ocasiones, en 1992, en 1998 y en 2000.</div><br /><div>La ONU no pudo llegar al final ante el rechazo de Marruecos. Cierto, no se implicó en una farsa, en unas listas de votantes fraudulenta, pero no es menos cierto, Sr, Presidente, que la ONU, y de manera particular el Consejo de seguridad, garante de la idea misma del referéndum contenido en el Plan de arreglo que había endosado en 1991, cerró los ojos y los sigue cerrando hoy, ante la destrucción por Marruecos de todo el proceso de paz.En una carta al SG de la ONU, del 24 de abril 2004, Marruecos dijo que la solución del referéndum reafirmada en el Plan Baker, le resultaba ya “inaceptable” porque , cito, “pone en cuestión la soberanía de Marruecos sobre el Sahara occidental”, al que pasa a llamar ”provincia del sur”. Ya no se trataba para Marruecos de alegar dificultades técnicas para elaborar una lista de votantes definitiva, sino de este nuevo argumento, el cual es simplemente insostenible, Sr. Presidente. Nadie, ni este Comité, ni la ONU ni la Unión Africana ni siquiera los amigos más cercanos de Marruecos, le reconocen tal pretensión de soberanía que como es sabido, es una cuestión que debe ser decidida por el pueblo saharaui en el referéndum que había sido por lo demás aceptado por Marruecos.</div><br /><div>Esta es la verdad histórica.</div><br /><div>Hoy han pasado 18 años y el referéndum prometido por la ONU espera todavía por su celebración. El proceso fue detenido por Marruecos sobre la base de creer que ciertas amistades dentro del Consejo, y de manera particular, Francia, le asegurarían una especie de impunidad para seguir la obra de destrucción. De esta forma, Marruecos cree todavía posible implicar al Consejo en el propósito de alterar gravemente los fundamentos básicos inherentes a una cuestión de descolonización, como es el derecho a la autodeterminación del pueblo saharaui.Todos los esfuerzos relazados desde entonces, desde los acuerdos de Houston de 1997, pasando por el plan Baker del 2003 hasta los que viene realizando el nuevo Enviado personal del SG, Sr. Ross, no han logrado vencer la intransigencia de la potencia ocupante del territorio, que no pierde la esperanza de que el Consejo de seguridad se implique más en un problema de descolonización de la competencia exclusiva de la Asamblea general y de este Comité, con el fin de que, al abrigo de los vaivenes de las coyunturas internacionales y bajo la inspiración de lo que algunos llaman realpolitik, se legitime una solución contraria al principio de autodeterminación. De ahí viene la llamada propuesta marroquí de “autonomía en el marco de la soberanía de marruecos”Marruecos ha incorporado nuevos argumentos y pretextos para obtener alianzas dentro del Consejo de seguridad como el de su supuesto rol en la lucha global contra el terrorismo. Marruecos vende este supuesto rol como razón suficiente para obtener a cambio la anexión definitiva del Sahara occidental. Ello significaría la introducción de una nueva y curiosa doctrina en virtud de la cual todos los que participen en esa lucha serian premiados, si así lo desearan, con la anexión de territorios vecinos.</div><br /><div>Esta pseudo-solución, la de la “autonomía en el marco de la soberana marroquí”, que Marruecos formula públicamente en el año 2007, y establece como pre-condición para avanzar en el proceso de negociaciones actual, implica de antemano partir del hecho de que se le impone al pueblo saharaui renunciar a la opción de la independencia e integrarse en la potencia ocupante. No creo que sería difícil para los Miembros del Comité considerar que esta pseudo-solución supone una grave denegación del verdadero sentido y alcance del principio de autodeterminación formulado por las Naciones Unidas en su resolución 1514 y definido con precisión en la resolución 1541.</div><br /><div>Mientras tanto, Marruecos, interpretando correctamente la paralización de la ONU, actúa en el territorio como potencia ocupante que considera que la legalidad internacional, la Carta de la ONU y sus resoluciones no tienen mayor relevancia. Es por ello que se niega a reanudar el proceso del referéndum decidido por la ONU en 1991. Es por eso también que continua a la luz del día explotando ilegalmente los recursos naturales del Sahara occidental para apuntalar su ocupación. Es por eso también que la violación de los derechos humanos sigue su curso y todo ello, ante los ojos y oídos de una Misión de la ONU, la MINURSO. No hay indicios, Sr. Presidente, de que Marruecos vaya a cambiar de posición en un futuro inmediato y confía en que por sus relaciones bilaterales con algún Miembro permanente del Consejo de seguridad, la ONU fracase en conducir el último territorio africano en la agenda del Comité especial hacia su plena descolonización. Mientras san estas las coordenadas, los esfuerzos que lleva a cabo el Enviado personal del Sg de la ON, Christopher Ross, están condenados al fracaso. Marruecos somete a prueba la paciencia del pueblo saharaui y la paciencia de la Comunidad internacional.¿Cuál es el rol del Comité especial en todo esto?.El Caso del Sahara occidental, Sr. Presidente, representaba la posibilidad de un éxito para la ONU en su agenda descolonizadora. Hoy el Sahara occidental es el símbolo de un prolongado fracaso, un fracaso lamentable que se veía venir y pudo ser evitado a tiempo. Sería poco convincente justificarlo por la complejidad de la formula básica de solución, el principio de autodeterminación para una cuestión de descolonización, o por las incidencias de la guerra fría.</div><br /><div>No podemos, ni ustedes, ni África, ni la región, ni el pueblo saharaui resignarnos al hecho consumado y aceptar las consecuencias de una lógica basada exclusivamente en la fuerza y en apetitos territoriales.</div><br /><div>Como Ustedes saben, el Estado marroquí, siguiendo las desafortunadas pautas expansionistas del líder del partido Istqlal, Allal EL FASSI, creyó que, tras su independencia en 1956, debería reivindicar lo que llamaría el “Gran Marruecos”, cuyas fronteras se extenderían hasta Senegal, englobando así todo el Sahara occidental, toda Mauritania, parte de Argelia y de Mali; es decir, incorporar al Territorio marroquí una superficie de 1milllon y medio de Kms. cuadrados. Esta teoría fue convertida en política oficial del Estado marroquí en 1957, tras el discurso de Mhameed ElGhizlan, pronunciado por el rey Mohamed V. Doce años mas tarde, viendo el carácter ilusorio de este empeño, y en vísperas de reconocer finalmente la independencia de Mauritania a la que consideraba parte integrante de ese “Gran Marruecos”, el rey Hassan II de Marruecos dijo en un solemne discurso (1) dirigido a la nación el 29 de agosto 1969, (Histoire des Alaouites, Jacques Benoist- Mechin, pag 225,) cito:¿Por qué debemos obstinarnos en presentar a Marruecos como un país intransigente, que no quiere coexistir con ninguno de sus vecinos?. La reivindicación no debe adquirir la forma de la injuria, o de la violencia y no debe apoyarse exclusivamente en la historia antigua, ya que ésta nos llevaría incluso a justificar que reivindiquemos el Cairo bajo el pretexto de que esta ciudad ha sido construida siguiendo un plan trazado por un arquitecto marroquí de la época de los almorávides. A este ritmo, daríamos la impresión de vivir al margen del mundo..”(Fin de cita)Desde ese año de 1969 en que hizo ese celebre discurso a la nación, hasta octubre de 1973 , Marruecos reiteró ante el Comité especial y ante la asamblea general esta convicción, esta sabiduría, y su respaldo, cito, ”a la independencia del Sahara occidental” y al “derecho del pueblo del Sahara occidental a la autodeterminación e independencia”.Seis años más tarde, Marruecos, apoyado por Mauritania, decide invadir y ocupar por la fuerza el Sahara occidental, rompiendo con la convicción y con la sabiduría expresada en el discurso. Desde 1975, la región no ha conocido la paz y se aleja hoy más que nunca de ella como resultado de de la decisión de Marruecos de volver a las “reivindicaciones basadas exclusivamente en la historia antigua”, a pesar de que ni siquiera esa Historia antigua puede ser invocada en el caso del Sahara occidental como lo demostró el dictamen del Tribunal internacional de Justicia.El fracaso del camino pacífico que ustedes nos habían encomendado y que habíamos aceptado de forma sincera no debe ser permitido. De ahí el enorme rol que este Comité puede jugar para que cese “la injuria y la violencia” y acompañar de forma estrecha el proceso para una descolonización pacífica, completa y creíble de la última colona africana inscrita en su agenda descolonizadora.En este contexto, el Comité tiene en sus manos, antes que nada, la posibilidad de informarse in situ, de reanudar sus visitas al territorio. Es una práctica establecida por el Comité en el marco de sus competencias. La última visita tuvo lugar hace 35 años. No hay ninguna razón válida y convincente para oponerse a que el Comité efectúe una segunda visita y todas las que sean necesarias mientras no certifique que el proceso descolonizador ha concluido de forma legal y valida. De otro lado, el Comité tiene el derecho a pedir y recibir información apropiada y veraz sobre la situación reinante en un Territorio que está en su agenda. Esta información no está llegando porque Marruecos se niega a ello y comete el error que cometieron otras potencias coloniales de considerar que no tiene colonias sino “provincias”. Esto lo decía la España de Franco y lo el Portugal de Caetano. Lo decía Francia de Argelia. Seria incomprensible y a nuestro modo de ver contrario a los intereses supremos de este Comité y a sus competencias que alguien ponga piedras en el zapato. Es lo mínimo que el Comité puede hacer ahora. El F. Polisario cooperaría plenamente con toda Misión que envíe el Comité. Deseo formular ante el Comité que estamos convencidos de que tarde o temprano la legalidad internacional triunfara en el Sahara occidental. Debemos aunar esfuerzos para convencer a marruecos a que coopere con los esfuerzos de la ONU para poner fin a una situación colonial insostenible que ha hipotecado el futuro de toda una región y que no ha traído más que el retorno de la desconfianza, inestabilidad e inseguridad.</div><br /><div>La reflexión positiva orientada hacia un futuro común que nos sirva de poderoso aliciente para contribuir en la superación de la actual situación de injusticia y que permita unir a los pueblos saharaui, marroquí, y todos los pueblos del Magreb no se ha agotado todavía.</div><br /><div>Todos los países de la región fuimos colonias o protectorados de potencias europeas. Todos, menos el Sahara occidental, llevan años construyendo su futuro. No podemos ni debemos ser la excepción a la regla general. Marruecos parece optar por el retorno de los tiempos de la injuria, de la violencia, de las reivindicaciones territoriales basadas en la historia antigua. Es un error trágico cuyas consecuencias la estamos pagando todos. No podemos sino invocar la esperanza de que el espíritu del discurso del 20 de agosto de 1969 pronunciado por el rey Hassan II vuelva a imprimir la reflexión marroquí. La vía ya acordada de la solución democrática que permita al pueblo saharaui ser dueño de su destino, ya optando por la independencia, ya por la integración en Marruecos, es la única vía posible, viable, sabia, acorde con la legalidad internacional para hacer frente a la situación derivada de un proceso descolonizador inconcluso.</div><br /><div>Es en este contexto, Sr. Presidente, que el F .Polisario ve como algo esencial el rol de este Comité. El Comité debe, a nuestro juicio, despachar una segunda misión al Territorio para actualizar sus datos y, si es oportuno, realizar una sesión especial sobre el Sahara occidental, como tema inscrito en su agenda. El F. Polisario cooperaría de manera ilimitada con estas iniciativas si llegan a ser aceptadas por el Comité. </div><br /><div>Muchas gracias".</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-339931919229886266?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-21456456716953694572010-05-31T12:00:00.000-07:002010-05-31T12:05:59.569-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TAQIdDac0fI/AAAAAAAAAeY/_jBmuL_x5lw/s1600/free_palestine__by_AutaAutistik.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477512342014841330" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/TAQIdDac0fI/AAAAAAAAAeY/_jBmuL_x5lw/s400/free_palestine__by_AutaAutistik.jpg" /></a><br /><div><div><div>XA NON SE PODE TOLERAR, EMBARGO INTERNACIONAL AO ESTADO DE ISRAEL<br /><br /><br /></div><div>LIBERDADE PARA PALESTINA!!!</div><br /><br /><br /><div><strong>Amauta Castro</strong><br /><br /></div><div><strong>Girona, 31/05/10</strong><br /><br /></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2145645671695369457?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-79785140594871493652010-05-12T13:18:00.000-07:002010-05-12T13:21:13.543-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S-sNsbqHkFI/AAAAAAAAAeA/gdiD6paRgQs/s1600/zp.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470481229361418322" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S-sNsbqHkFI/AAAAAAAAAeA/gdiD6paRgQs/s400/zp.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Sosteño eu que esta crise non somentes incide no seu devalar e nas súas consecuencias sobre o sistema que supostamente acabaría co desenvolver histórico da economía para levalo até o seu último ( e derradeiro, para eles) banzo. Máis que mostrarnos carencias na infinda reatroalimentación da economía, mostra tamén a ineficacia do sistema democrático que se esforza en xustificar todo este engano global, e exercer desde a autoridade o cruel roubo do mandato social da maioría.<br /><br />Quen decidiu esta medida? O goberno sainte dunha votación para as “Cortes Generales”? O medo da Merkel e de Sarkozy a unha grande fallida europea? ou un telefonazo de última hora do Premio Nobel da Paz Mr Barack Obama?<br /><br />A ninguén se lle esquece con facilidade que alén de non fomentar recurte algún contra o sistema financeiro e as súas fraudes. Que alén de non propor ningún garante na loita contra a evasión fiscal a grande escala. Que alén de non tentar por ninguna vía que os fillos e fillas da clase obreira do Estado Español poidan desenvolverse en condicións minimamente igualitarias no seo deste sistema que adoece de humanidade. ZP, o bambi da Moncloa, ese homiño que destacou na política polo seu aspecto de boa persoa, ten agora un ramalazo facha que moitos xa percebíramos e que a outros lles custou descobrir. Benvidos pois, eles.<br /><br />A crise deste mundo de grandes fluxos descoñecidos, imparábeis e ingobernábeis para as burocracias do mundo occidental, dignifica grandemente a tarefa que moitos decidimos levar a termo desde hai anos. De teimas e impenitentes avances e retrocesos, sempre guiados polo sentimento de fraternidade e razón. Porque na enormidade xa vai saindo unha voz que son moitas.<br /><br /><strong>FOLGA XERAL<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 12/05/10</strong></div><br /><div><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7978514059487149365?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-57983108505860973322010-05-02T08:37:00.000-07:002010-05-02T08:50:10.554-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S92eSvcCOSI/AAAAAAAAAd4/Vc8sFRW65Z4/s1600/ensslin_gudrun12.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466699567506536738" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S92eSvcCOSI/AAAAAAAAAd4/Vc8sFRW65Z4/s400/ensslin_gudrun12.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div><br />Ti Gudrun<br />templo predilecto do antisistema<br />apostada nos retrincos orixinais do Berlin ocupado<br /><br />Fas con xade pedras perfectas<br />para seren depenicadas nas barricadas en Unter den Linden<br />Ópera Nacional<br />pois fostes ampulosa pándiga na brétema-Alexanderplatz </div><div>campos treboentos de Qalqilia<br />(Fassbinder estoupa na incomprensión e berra incesante desde a DDR o teu nome)<br /><br />Reedificada agora estás no petreo xardín das cancelas ti Gudrun<br />Desmedida en contragolpe preciso<br />Valedora suprema do trasno que maxestoso dispón de xustiza verdadeira<br />Vaste<br />feita lume pola aldraxe<br /><br />Gudrun Ensslin co remorso agredoce da idade adolescente<br />acoirazada<br />nesa estación de outono<br />nesa estación de outono poñémoslle pedras ao teu cadaleito<br />belicosa animalaria epidérmica acusativa<br /><br />Ríxida<br />Alumínica pendurada en mentiras<br />en vertical<br />ingrávida co sorriso crebado e o corpo –aquel marabilloso- obrigado ao descanso incerto<br /><br />Intensísima ti Gudrun ousando desaparecer no baleiro inmenso da Alemaña mártir<br /><br />[Rosa Rudi Ulrike Andreas]<br /><br />Nestora petencémoste pasivamente á espreita pois dubido que exprese eu saudade<br />malia requerir o teu pasado</div><div></div><div><strong></strong> </div><div><strong><span style="color:#ffffff;">akkdfkdjkfjklsdk</span></strong></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 02/05/10</strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5798310850586097332?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-1310229411317264482010-04-18T13:34:00.000-07:002010-04-18T13:35:47.994-07:00<object width="400" height="225"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=10590949&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=10590949&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="225"></embed></object><p><a href="http://vimeo.com/10590949">El 25 d'abril Girona decideix.</a> </p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-131022941131726448?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-27889643019497974492010-04-08T13:28:00.000-07:002010-04-08T14:00:06.337-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S75DNSn8QdI/AAAAAAAAAdw/ji7vpzedU4g/s1600/QUIM_M~1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 268px; DISPLAY: block; HEIGHT: 268px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457873694036345298" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S75DNSn8QdI/AAAAAAAAAdw/ji7vpzedU4g/s400/QUIM_M~1.JPG" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>"48 hrs de Bloqueo equivalen a 1 año de gasto educativo cubano para discapacitados"</strong></div><br /><div><em><strong>Lema dun panel na autoestrada Habana-Santiago</strong></em></div><br /><div></div><br /><div>Semella que a caverna mediática mundial (e case que non fago excepcións) volve poñer o lente de aumento sobre Cuba.</div><br /><div>Tanto El País como La vanguardia abren en moitos destes días as súas edicións con vilipendios e lerchadas varias sobre o sistema social, ético e económico da República de Cuba.</div><br /><div>Pois ben, neste caso <a href="http://www.lavanguardia.es/lv24h/20100406/53902306153.html">Quim Monzó, suposto artista da palabra é o que decide somarse "espontaneamente" ao cerco sobre Cuba. </a>Trátase máis unha vez, da caspa alienada que segue a producir o este especímen na súa coluna en La Vanguardia. O amigo en cuestión, dá co seu verbo florido de escano mediático sobre o cantautor cubano Silvio Rodríguez.</div><br /><div>Quero aclarar, para quen lea, que o devandito músico non me conta entre os seus seguidores máis acérrimos, e que a enardecida defensa que farei del non vén inspirada por conexión persoal ningunha coa súa obra. Síntoo. Pero cando o tatexo Monzó di que Silvio Rodríguez "ha sido la voz del régimen, el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Manolo_Caracol">Manolo Caracol </a>del castrismo", esquece que a súa ollada persoal rezuma un pouso barato de seguidor butaqueiro de Cine de Barrio e de Encarnita Polo. Porque que eu saiba Silvio Rodríguez non cumpliu papel mediático algún en Cuba, nin Manolo Caracol produciu máis de 3000 cancións, nin alfabetizou a ninguén, nin deu un minuto da sñua vida pola recuperación de fermosos valores humanos como a solidariedade. </div><br /><div>Saiba Monzó, que o seu problema de dicción ou de maledición ten solución na aldraxada República de Cuba. Lugar onde os técnicos educativos traballan arreo con discapacitados, sendo pioneiros nos tratamentos en defectoloxía, herdeiros eles tamén do complexo e perfeccionado sistema de educación social de Cuba. Lugar ese, o do Caribe, onde se axuda a discapacitados a se estimular no xogo con golfiños (técnica exportada desde Cuba ao mundo), así como infindas terapias para persoas afectadas de parálise cerebral.</div><br /><div>Saiba Monzó tamén, que a súa incapacidade para chegar máis alá ten cura en latitudes tropicais e martianas, e que quizabes poida alí compartir coa xente a realidade do que el superficialmente valora. E que por boa ou mala que sexa esa realidade, non é tan imperfecta. Mais ainda se algún troveiro cubano lle mostre acordes inalcanzábeis para o seu venerado Manolo caracol. Pois como reza o seu propio artigo, o señor Monzó éstá máis perto dos batracios que do humanismo construtivo e amábel que moitos descubrimos a unhas poucas millas náuticas da <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Estados_Unidos">barbarie</a>, nunha Illa que Pervive e que moitos chaman Liberdade.</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 08/04/10</strong></div><div><br /></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2788964301949797449?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-50322241509681127222010-03-31T13:46:00.000-07:002010-03-31T14:04:29.687-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S7O2oUCjWMI/AAAAAAAAAdo/jzaKofigaBA/s1600/11.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 282px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454904377366239426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S7O2oUCjWMI/AAAAAAAAAdo/jzaKofigaBA/s400/11.jpg" /></a><br /><br />Lisco, liscamos por uns días. Agardo que o tempo, a neve máis en concreto, repete a nosa fuxida momentánea.<br />Deixo nembargantes, uns versos (inacabados) sobre os que levaba un tempo a trebellar.<br />Teredes novas á volta. Estaremos alerta, por se fora preciso.<br /><br /><br /><strong></strong><br /><div align="left"><strong>ACTO POÉTICO III: ESPELLOS</strong><br /> <br /><br /><strong>I</strong><br /><br />Eu son espellos<br /><br /><strong>II<br /></strong><br />Unha dúas ou tres fragas de tristén e ausencia<br />e a férida derrota soletreada cunha dor que suplanta a fin<br /><br />Iso é<br /><br /><strong>III</strong><br /><br />Anuncióuse multipla e desexada /e nómade/ mesmo cambiante nos espazos xeográficos que ocupa<br /><strong><br />IV</strong><br /><br />Mais nós tentaremos sobrevivir na irrealidade<br />exercida<br />en pleno dereito ao suicidio colectivo<br /><br /><strong>V</strong><br /><br />Debeu ser a tebra que xirou de súpeto ao se fechar a porta<br /><strong><br />VI<br /></strong><br />Nunha eclosión concatenada do sistema de paixóns do individuo<br /><br />Abranguido na sombra coa tenrura húmida do claroscuro<br /><br />Estás xónica e branca nas formas estriadas que degoiro<br /><br />Absorto no mel opiáceo dos lenzos barrocos Permanezo<br /><br />co xigantismo cruel das emocións crebadas<br /><strong><br />VII</strong><br /><br />E unha arregoada pálida lúa en colisión coas noites<br /><br /><br /><strong>VIII</strong><br /><br />Que me proliferas demográfica para asulagar co leixaprén calado nos muros do mundo<br /><br /><strong>IX</strong><br /><br />Implicando a inocentes no silenzo posterior aos espellismos que foran fabricados por décadas<br /><br /><strong>X</strong><br /><br />Ti partes estrelas de pan coa amencida e un comezo lácteo a enfriar o ceo cos vagalumes cósmicos do inverno<br /><strong><br />XI</strong><br /><br />Desfrutar do perfume subliminal dos incensos<br /><br /><strong>XII</strong><br /><br />Ergues o sol coa linguaxe inexacta dos símbolos<br /><br /><strong>XIII</strong><br /><br />FIN de toda especie (colectivizado o suicidio queda só o dereito á desaparición)<br /><br />Expoño os métodos utilizados pola normalidade para o noso exilio social:<br /><br />Destrucción dos xardíns fermosos<br />Alteración do son imposta pola licitación pantasmal do ruído eterno<br />Intimidación continua sobre os suxeitos-obxectos interditos<br />Imposibilidade para a mínima elección (presión-produción-aniquilación)<br />Aparición da catástrofe como resposta-consecuencia ao atihumanismo sistémico<br />Prohibición do exceso fundamentada na eliminación do verdadeiro<br /><br />Porén estoupando no vento pretendo desfacer a monocromía absoluta<br /><strong><br />XIV<br /></strong><br />importa acaso algo da ausencia propia?<br /><br /><strong>XV</strong><br /><br />Astroloxía poética da liquidación formal das forzas produtivas<br />hidrante común en casos de revolta<br /><br />Tríptico da Anunciación (expoño):<br /><br />* Que vivo dun xeito escuro<br />semellante el a un mausoleu de mármore e esquezo convencionalmente inscrito na autocensura legal de permanecer continuadamente escravo<br />** Que dispostos están no adro corpos soterrados nunha provisionalidade sen nome</div>*** Que sen cores arrepía tamén a noite<br /><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 31/03/10</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5032224150968112722?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-91290544315273356532010-03-26T12:23:00.000-07:002010-03-26T12:29:26.835-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S60K6K0PtwI/AAAAAAAAAdg/eJVEyaaV278/s1600/godgettingbusted.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 264px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453026718267717378" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S60K6K0PtwI/AAAAAAAAAdg/eJVEyaaV278/s400/godgettingbusted.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Concepto 2 EPÍLOGO</div><br /><div></div><br /><div>[a aldraxe manifestada polo secuestrado segue a ser inferior á real por efecto da síndrome de Estocolmo]</div><br /><div></div><br /><div>Estou escrito coa intención rebelde dos manifestos</div><br /><div><span style="color:#ffffff;">gasgfafgasfgsfgsdfgsdfgsdfgsfg</span>pois soño para que me sexa interpretado</div><br /><div></div><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong>Girona, 26/03/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-9129054431527335653?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-17904930549004522252010-03-09T10:02:00.001-08:002010-03-09T10:05:14.683-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S5aNvKoMhEI/AAAAAAAAAdY/r8Mo9mxOXLw/s1600-h/galeriaa.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 387px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446696640797508674" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S5aNvKoMhEI/AAAAAAAAAdY/r8Mo9mxOXLw/s400/galeriaa.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Fuxir dos amestrados por obriga</div><br /><div>nunha palabra</div><br /><div></div><br /><div>Anonimato_</div><br /><div></div><br /><div>Sen voz sen nome</div><br /><div>fabricado para ser lembrado</div><br /><div></div><br /><div><strong>por Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 09/03/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1790493054900452225?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-31641058312949408782010-02-17T12:15:00.000-08:002010-02-17T12:31:55.361-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S3xPVfRhQyI/AAAAAAAAAdQ/U2Nrbp1uABg/s1600-h/another%2520view%2520from%2520topkapi%2520palace.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439309680547545890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S3xPVfRhQyI/AAAAAAAAAdQ/U2Nrbp1uABg/s400/another%2520view%2520from%2520topkapi%2520palace.jpg" /></a><br /><div><br />Yasamak sakaya gelmez,<br />buyuk bir ciddiyetle yasayacaksin<br />bir sincap gibi mesela,<br />yani, yasamanin disinda ve otesinde hicbir sey beklemeden,<br />yani butun isin gucun yasamak olacak. </div><br /><div></div><br /><div><strong>Vivir non é motivo de risa,</strong></div><div><strong>debes vivir con grande seriedade</strong></div><div><strong>como un esquío por exemplo,</strong></div><div><strong>quero dicir, sen buscar nada máis alá nin máis lonxe que vivir,</strong></div><div><strong>quero dicir que vivir debe ser a túa completa ocupación.</strong></div><br /><div></div><br /><div><strong>Nazim Hikmet, poeta e comunista turco</strong></div><br /><div></div>Cara a porta de Oriente camñamos. Na percura, pode ser, dun imposíbel que acontez onde remata o continente e comeza Anatolia. Seica moitos (dos bos) percorreron os espazos nos que confluen os mundos antes ca nós. E que? Tentaremos reconstruir na viaxe os retrincos viaxeiros do basco-francés (e mundial) <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Loti">Pierre Loti</a>, e os recendos carboníferos do <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Expreso_de_Oriente">Orient Express </a>á súa chegada a Istanbul.<br />Agardo, submerxerme no <a href="http://almashriq.hiof.no/general/600.technology/640/641/khayat/desserts/baqlawa.html">baqlawa</a>, no café con especias, nos vapores asulagantes do tabaco, no <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/T%C3%A9_turco">té vermello e sanguizo</a> dos cafetes doutrora. E chegar de noite a <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Palacio_de_Topkap%C4%B1">Topkapi </a>devecendo comezar novamente o día.<br />Saudemos con forza a viaxe.<br /><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 18/02/10</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3164105831294940878?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-64678914044980424242010-02-14T10:06:00.000-08:002010-02-14T10:18:13.758-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S3g-EWKHAUI/AAAAAAAAAdI/PEHxbMfjzpw/s1600-h/pilhas_e_lixo_comum.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438164794438254914" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S3g-EWKHAUI/AAAAAAAAAdI/PEHxbMfjzpw/s400/pilhas_e_lixo_comum.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Lo que me pasa es que no consigo andar por el mundo tirando cosas y cambiándolas por el modelo siguiente sólo porque a alguien se le ocurre agregarle una función o achicarlo un poco.. No hace tanto, con mi mujer, lavábamos los pañales de los críos, los colgábamos en la cuerda junto a otra ropita, los planchábamos, los doblábamos y los preparábamos para que los volvieran a ensuciar. Y ellos, nuestros nenes, apenas crecieron y tuvieron sus propios hijos se encargaron de tirar todo por la borda, incluyendo los pañales. ¡Se entregaron inescrupulosamente a los desechables! Si, ya lo sé. A nuestra generación siempre le costó botar. ¡Ni los desechos nos resultaron muy desechables! Y así anduvimos por las calles guardando los mocos en el pañuelo de tela del bolsillo. ¡¡¡Nooo!!! Yo no digo que eso era mejor. Lo que digo es que en algún momento me distraje, me caí del mundo y ahora no sé por dónde se entra. Lo más probable es que lo de ahora esté bien, eso no lo discuto. Lo que pasa es que no consigo cambiar el equipo de música una vez por año, el celular cada tres meses o el monitor de la computadora todas las navidades. ¡Guardo los vasos desechables! ¡Lavo los guantes de látex que eran para usar una sola vez! ¡Los cubiertos de plástico conviven con los de acero inoxidable en el cajón de los cubiertos! Es que vengo de un tiempo en el que las cosas se compraban para toda la vida! ¡Es más! ¡Se compraban para la vida de los que venían después! La gente heredaba relojes de pared, juegos de copas, vajillas y hasta palanganas de loza. Y resulta que en nuestro no tan largo matrimonio, hemos tenido más cocinas que las que había en todo el barrio en mi infancia y hemos cambiado de refrigerador tres veces. ¡¡Nos están fastidiando! ! ¡¡Yo los descubrí!! ¡¡Lo hacen adrede!! Todo se rompe, se gasta, se oxida, se quiebra o se consume al poco tiempo para que tengamos que cambiarlo. Nada se repara. Lo obsoleto es de fábrica. ¿Dónde están los zapateros arreglando las media-suelas de los tenis Nike? ¿Alguien ha visto a algún colchonero escardando colchones casa por casa? ¿Quién arregla los cuchillos eléctricos? ¿El afilador o el electricista? ¿Habrá teflón para los hojalateros o asientos de aviones para los talabarteros? Todo se tira, todo se desecha y, mientras tanto, producimos más y más y más basura. El otro día leí que se produjo más basura en los últimos 40 años que en toda la historia de la humanidad. El que tenga menos de 30 años no va a creer esto: ¡¡Cuando yo era niño por mi casa no pasaba el que recogía la basura!! ¡¡Lo juro!! ¡Y tengo menos de... años! Todos los desechos eran orgánicos e iban a parar al gallinero, a los patos o a los conejos (y no estoy hablando del siglo XVII) No existía el plástico ni el nylon. La goma sólo la veíamos en las ruedas de los autos y las que no estaban rodando las quemábamos en la Fiesta de San Juan . Los pocos desechos que no se comían los animales, servían de abono o se quemaban. De 'por ahí' vengo yo. Y no es que haya sido mejor.. Es que no es fácil para un pobre tipo al que lo educaron con el 'guarde y guarde que alguna vez puede servir para algo', pasarse al 'compre y bote que ya se viene el modelo nuevo'.Hay que cambiar el auto cada 3 años como máximo, porque si no, eres un arruinado. Así el coche que tenés esté en buen estado . Y hay que vivir endeudado eternamente para pagar el nuevo!!!! Pero por Dios. Mi cabeza no resiste tanto. Ahora mis parientes y los hijos de mis amigos no sólo cambian de celular una vez por semana, sino que, además, cambian el número, la dirección electrónica y hasta la dirección real. Y a mí me prepararon para vivir con el mismo número, la misma mujer, la misma casa y el mismo nombre (y vaya si era un nombre como para cambiarlo) Me educaron para guardar todo. ¡¡¡Toooodo!!! Lo que servía y lo que no. Porque algún día las cosas podían volver a servir. Le dábamos crédito a todo. Si, ya lo sé, tuvimos un gran problema: nunca nos explicaron qué cosas nos podían servir y qué cosas no. Y en el afán de guardar (porque éramos de hacer caso) guardamos hasta el ombligo de nuestro primer hijo, el diente del segundo, las carpetas del jardín de infantes y no sé cómo no guardamos la primera caquita. ¿Cómo quieren que entienda a esa gente que se desprende de su celular a los pocos meses de comprarlo? ¿Será que cuando las cosas se consiguen fácilmente, no se valoran y se vuelven desechables con la misma facilidad con la que se consiguieron? En casa teníamos un mueble con cuatro cajones. El primer cajón era para los manteles y los repasadores, el segundo para los cubiertos y el tercero y el cuarto para todo lo que no fuera mantel ni cubierto. Y guardábamos.. . ¡¡Cómo guardábamos!! ¡¡Tooooodo lo guardábamos!! ¡¡Guardábamos las tapas de los refrescos!! ¡¿Cómo para qué?! Hacíamos limpia-calzados para poner delante de la puerta para quitarnos el barro. Dobladas y enganchadas a una piola se convertían en cortinas para los bares. Al terminar las clases le sacábamos el corcho, las martillábamos y las clavábamos en una tablita para hacer los instrumentos para la fiesta de fin de año de la escuela. ¡Tooodo guardábamos! Cuando el mundo se exprimía el cerebro para inventar encendedores que se tiraban al terminar su ciclo, inventábamos la recarga de los encendedores descartables. Y las Gillette -hasta partidas a la mitad- se convertían en sacapuntas por todo el ciclo escolar. Y nuestros cajones guardaban las llavecitas de las latas de sardinas o del corned-beef, por las dudas que alguna lata viniera sin su llave. ¡Y las pilas! Las pilas de las primeras Spica pasaban del congelador al techo de la casa. Porque no sabíamos bien si había que darles calor o frío para que vivieran un poco más. No nos resignábamos a que se terminara su vida útil, no podíamos creer que algo viviera menos que un jazmín. Las cosas no eran desechables. Eran guardables. ¡¡¡Los diarios!!! Servían para todo: para hacer plantillas para las botas de goma, para pone r en el piso los días de lluvia y por sobre todas las cosas para envolver. ¡¡¡Las veces que nos enterábamos de algún resultado leyendo el diario pegado al trozo de carne!!! Y guardábamos el papel plateado de los chocolates y de los cigarros para hacer guías de pinitos de navidad y las páginas del almanaque para hacer cuadros y los goteros de las medicinas por si algún medicamento no traía el cuentagotas y los fósforos usados porque podíamos prender una hornalla de la Volcán desde la otra que estaba prendida y las cajas de zapatos que se convirtieron en los primeros álbumes de fotos y los mazos de naipes se reutilizaban aunque faltara alguna, con la inscripción a mano en una sota de espada que decía 'éste es un 4 de bastos'. Los cajones guardaban pedazos izquierdos de pinzas de ropa y el ganchito de metal. Al tiempo albergaban sólo pedazos derechos que esperaban a su otra mitad para convertirse otra vez en una pinza completa. Yo sé lo que nos pasaba: nos costaba mucho declarar la muerte de nuestros objetos. Así como hoy las nuevas generaciones deciden 'matarlos' apenas aparentan dejar de servir, aquellos tiempos eran de no declarar muerto a nada: ¡¡¡ni a Walt Disney!!! Y cuando nos vendieron helados en copitas cuya tapa se convertía en base y nos dijeron: 'Cómase el helado y después tire la copita', nosotros dijimos que sí, pero, ¡¡¡minga que la íbamos a tirar!!! Las pusimos a vivir en el estante de los vasos y de las copas. Las latas de arvejas y de duraznos se volvieron macetas y hasta teléfonos. Las primeras botellas de plástico se transformaron en adornos de dudosa belleza. Las hueveras se convirtieron en depósitos de acuarelas, las tapas de botellones en ceniceros, las primeras latas de cerveza en portalápices y los corchos esperaron encontrarse con una botella. Y me muerdo para no hacer un paralelo entre los valores que se desechan y los que preservábamos. ¡¡¡Ah!!! ¡¡¡No lo voy a hacer!!! Me muero por decir que hoy no sólo los electrodomésticos son desechables; que también el matrimonio y hasta la amistad son descartables. Pero no cometeré la imprudencia de comparar objetos con personas. Me muerdo para no hablar de la identidad que se va perdiendo, de la memoria colectiva que se va tirando, del pasado efímero.. No lo voy a hacer. No voy a mezclar los temas, no voy a decir que a lo perenne lo han vuelto caduco y a lo caduco lo hicieron perenne. No voy a decir que a los ancianos se les declara la muerte apenas empiezan a fallar en sus funciones, que los cónyuges se cambian por modelos más nuevos, que a las personas que les falta alguna función se les discrimina o que valoran más a los lindos, con brillo,pegatina en el cabello y glamour. Esto sólo es una crónica que habla de pañales y de celulares. De lo contrario, si mezcláramos las cosas, tendría que plantearme seriamente entregar a la 'bruja' como parte de pago de una señora con menos kilómetros y alguna función nueva. Pero yo soy lento para transitar este mundo de la reposición y corro el riesgo de que la 'bruja' me gane de mano y sea yo el entregado. </div><br /><div><strong>Eduardo Galeano</strong> </div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Acontez comigo o mesmo. Sucede que un día te decatas que tes que baleirar a casa ou mesmo a vida. Que todo o que un día era flor dos teus devezos, compaña para momento calquera, é agora un obxecto un fetiche que debes deitar na rúa, entre a birta e os soños igualmente desbastábeis dos outros. E qué. Eles xa non preguntan cando fabrican e desfabrican desexos temporais como as garantías dun microondas.</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Prego polo retorno do retornábel. Os vasos limpos semellan máis novos que os de fábrica. Hoxe discutiamos onde deixar a cámara antiga, mañá pode que non cheguemos a conclusión algunha sobre a roupa despois de lavar -acaso, vale?- ou se o río debe estar eternamente no seu sitio como vello pero aí sen motivo algún polo que non deba desaparecer e ser suplantado por unha urbanización nova ou un centro comercial.</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Quizabes comeza a hora de se renovaren eles. Ou de renovalos nós por dereito democrático, por iniciativa popular.</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Deica!</span></div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><br /><div><strong>Girona, 14/02/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6467891404498042424?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-62502066347388274942010-01-30T11:07:00.000-08:002010-01-30T11:16:25.650-08:00<p><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UuHDceDUSyU&amp;hl=es_ES&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UuHDceDUSyU&hl=es_ES&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><strong></strong></p><p><strong>Je suis d'un autre pays que le vôtre, d'une autre quartier, d'une autre solitude.Je m'invente aujourd'hui des chemins de traverse. Je ne suis plus de chez vous.J'attends des mutants. Biologiquement je m'arrange avec l'idée que je me fais de la biologie: je pisse, j'éjacule, je pleure. Il est de toute première instance que nous façonnions nos idées comme s'il s'agissait d'objets manufacturés.Je suis prêt à vous procurer les moules. Mais...<br />la solitude...<br />Les moules sont d'une texture nouvelle, je vous avertis. Ils ont été coulés demain matin. Si vous n'avez pas, dès ce jour, le sentiment relatif de votre durée, il est inutile de vous transmettre, il est inutile de regarder devant vous car devant c'est derrière, la nuit c'est le jour. Et...<br />la solitude...<br />Il est de toute première instance que les laveries automatiques, au coin des rues, soient aussi imperturbables que les feux d'arrêt ou de voie libre. Les flics du détersif vous indiqueront la case où il vous sera loisible de laver ce que vous croyez être votre conscience et qui n'est qu'une dépendance de l'ordinateur neurophile qui vous sert de cerveau. Et pourtant...<br />la solitude...<br />Le désespoir est une forme supérieure de la critique. Pour le moment, nous l'appellerons "bonheur", les mots que vous employez n'étant plus " les mots" mais une sorte de conduit à travers lequel les analphabètes se font bonne conscience. Mais...<br />la solitude...<br />Le Code civil nous en parlerons plus tard. Pour le moment, je voudrais codifier l'incodifiable. Je voudrais mesurer vos danaïdes démocraties.Je voudrais m'insérer dans le vide absolu et devenir le non-dit, le non-avenu, le non-vierge par manque de lucidité. La lucidité se tient dans mon froc. </strong></p><p><strong>Léo Ferré, La Solitude</strong></p><p>Chega un tempo de idas, exilios e voltas que me queren escomezar. Ogallá o destino, as Ítacas sexan propicias. Ogallá, o vento-mestral leve comigo a angueira do inicio intercambiada polo berro inerme do ser eu-propio.</p><p>A encetar un outro camiño, iso son.</p><p><strong>Amauta Castro</strong></p><p><strong>Girona, 30/01/10</strong></p><p><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6250206634738827494?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-77828097249106255382010-01-23T09:03:00.000-08:002010-01-23T09:52:09.226-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S1s19zDN9nI/AAAAAAAAAdA/9RPIBjONmX0/s1600-h/don__t_think_2_by_Barisalp.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429993111517263474" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S1s19zDN9nI/AAAAAAAAAdA/9RPIBjONmX0/s400/don__t_think_2_by_Barisalp.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Pois si, despoois dun lixeiro parón e tras comprobar que a RAG deu sinais de estar certamente viva (<a href="http://www.vieiros.com/media/vieiros/lingua/Analise_Bases_RAG_16_01_2010.pdf">cun moi interesante punto de vista sobre o Decreto de Bilingüismo</a>). Paso estes días a valorar un fragmento dun libro que caeu nas miñas mans e que paga a pena ler nun deses días de bo humor que temos todos.</div><br /><div>O fragmento titúlase: "El español en el mundo: lengua romance y lengua universal". E vén asinado por unha tal Ana-Jimena Deza Enríquez (denótese o apelido galego, da autora). Descoñecendo á autora xulgo únicamente o escrito no fragmento e resalto algunha das frases máis gloriosas:</div><br /><div></div><br /><div>"A finales del siglo XV, los Reyes Católicos -tras unificar los distintos reinos- elevan a España al rango de gran potencia, <strong>lográndose de este modo la moderna unidad lingüística</strong>. Con Carlos V, España comienza a regir los destinos de Europa. E castellano, que comienza a llamarse español, se propagó entonces por Flandes, Italia y Francia, <strong>sus gentes aprendían el español con agrado</strong> y tenían a gala saber hablar castellano."</div><br /><div></div><br /><div><strong>Mmmmm...A ver, que eu entenda. En que se concreta a "moderna unidade lingüística, en asoballamento? Aos flamengos gustáballe aprender español? Ui, ui, que non nos imos entender.</strong></div><br /><div></div><br /><div>"Tras el descubrimiento de América por Colón y la posterior labor de los colonizadores, el español se extiende por el continente americano. Dicho descubrimiento haía abierto extensiones enormes para la propagación de la lengua castellana, y de este modo, el español <strong>se convertía en lengua universal.</strong>"</div><br /><div></div><br /><div><strong>Que é unha lingua universal? A miña desde logo éo, e logo a dos outros non? Fálase español en Marte? é ese o criterio para pensar que é universal?</strong></div><br /><div></div><br /><div>"Los dos grandes bloques del español hoy en día los constituyen el español de España y el español de América.</div><br /><div>Las distintas variedades dialectales del español de españa son en primer lugar las que aparecen en las zonas astur-leonesa y navarro-aragonesa, que configuran los llamados dialectos españoles históricos. Además, hay que referirse a los dialectos modernos, entre los que se cuentan: los dialectos de transisción (Murcia y Extremadura); los dialectos meridionales (andalucía y Canarias), el español de América y el español hablado en tierras españolas bilingües.</div><br /><div>En España, junto al español -lengua oficial- coexisten gallego, vasco y catalán. Las tres últimas poseen características propias, y <strong>se practican en las Comunidades Autónomas correspondientes</strong>, en las que son cooficiales con el español."</div><br /><div></div><br /><div><strong>Paréceme simplista a división en dialectos (pero penso que é cousa de resumir, así que non llo boto en cara). Pero, español de América (sen máis?), bastante simplificado tendo en conta que 3 de cada 4 falantes de español están en América. Se o meu idioma xa ten 3 bloques dialectais que non terá o español de América que se fala nun continente ben grandiño. </strong></div><br /><div><strong>E o de "se practican en las Comunidades Autónomas correspondientes, en las que son cooficiales con el español". En o Catalán e o basco en certas zonas de Francia. E o galego en Estremadura, e o catalán tamén en l'Alguer, etc, etc. Non custaba tanto poñelo, non? Por certo, en ningún momento utiliza a palabra "lingua", di que somos cooficiais e chega.</strong></div><br /><div></div><br /><div>"El español se extendió por América (...). <strong>En la consitución de la sociedad colonial tuvo cabida el elemento indígena y la población conservó sus idiomas originarios</strong> tanto como la lengua española se modificó según los hábitos de pronunciación de los nativos."</div><br /><div></div><br /><div><strong>Debe ser que moitos de nós lemos "Las venas abiertas de América Latina" de Galeano, pero isto semella un proceso de pura harmonía. Pero a realidade, vén sendo outra. E cantos idiomas non chegaron até os nosos días?</strong></div><br /><div></div><br /><div>"Mucha menos suerte ha corrido el español de Filipinas (...). Su arraigo se vio obstaculizado por la lejanía de las islas y la escasa afluencia de población peninsular (...). A comienzos del siglo XX se fue imponiendo el inglés en detrimento del español, lenguas ambas oficiales hasta que la constitución filipina<strong> impuso</strong> como lengua nacional el tagalo, dejando de serlo el español."</div><br /><div></div><br /><div><strong>O texto en xeral é unha concatenación de termos que vanse intercalando case por oposición. Neste caso "obstaculizado" é o arraigo do español mentras que "imposto" é o tagalo. Arredemo e que falaba esta xente ata que chegou Magallanes por alí, pois o seu idioma. Digo eu que nonsería tan malo que o volveran falar, non? O "arraigo" veuse "obstaculizado por la lejanía de las islas y las escasa afluencia de población peninsular". Claro, iso na miña vila chámase colonialismo. Que a estratexia colonial española en Filipinas non funcionou é unha evidencia, pero as cousas teñen un nome.</strong></div><br /><div></div><br /><div>"El español es un idioma homogéneo, compacto y en expansión. Su homgeneidad viene dada por la sencillez de su sistema vocálico, la amplitud del consonántico, una sintaxis fácil de reconocer y un léxico dilatado (...). Su alta comunicatividad y <strong>su baja diversidad</strong> (hablar lenguas diferentes) fortalecen y aseguran su expansión en el futuro."</div><br /><div></div><br /><div><strong>O de resaltar oa sinxeleza do español mellor que llo digan a un estudante inglés ou chinés de español e a ver que opinan. Cantos verbos irregulares ten o español? flexións de xénero e número?...Meu deus!</strong></div><br /><div><strong>Ah, pero non era que "en la consitución de la sociedad colonial tuvo cabida el elemento indígena y la población conservó sus idiomas originarios", agora di que hai baixa diversidade e que porén o español anda ben ghicho...Ai, ai!</strong></div><br /><div></div><br /><div>Deixémolo, repito que eu estou coa análise da Academia, que semella que inicia nova xeira (inda que continuadora da anterior) pero da man doutra xente. Agardo que o Vello que sabe, leve ben o timón, o rumo, o compás e a búsola (que diría Manoel-Antonio), para que a vella gallaecia e o seu idioma poidan enxergar esa utopía da que xa levo tanto falado.</div><br /><div>Deica!</div><br /><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 23/01/10</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7782809724910625538?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-34427743764396314662010-01-12T12:33:00.000-08:002010-01-13T11:56:05.751-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S0zl9kLFptI/AAAAAAAAAc4/esgNoFksX3w/s1600-h/botas.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425964496919570130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S0zl9kLFptI/AAAAAAAAAc4/esgNoFksX3w/s400/botas.jpg" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Non só camiñes sobre as pegadas dos devanceiros, percura o que eles percuraban</strong></div><br /><div><strong>Kobo Daishi</strong>, anteriormente coñecdo como Kukai, monxe budista xaponés</div><br /><div></div><br /><div>Se un viaxeiro vai enchendo os petos e a mochila de fetiches a cousa soe ter visos de non ir ben. Logo de moito tentar escaparme, a miña familia acadou eliminar as miñas benqueridas botas. Unhas semellantes ás que se poden observar na foto. Non é por facer publicidade pero o feito é que nos convertimos en compañeiros de aventura.</div><br /><div>Levaban comigo desde 2006 (penso), cando me escarallei literalmente os pés polo adoquinado de Roma. E percorreron unha boa parte de Italia e de Austria, botaron un mes a pasear por Cuba e quedaron na porta de máis dun templo en Xapón. Así que casesque catro aniños de boa camaradaxe e compaña, de adaptación mutua e de percorridos obligatorios.</div><br /><div>Pois ben, nesta viaxe de exilios e pescudas no nosoutros, comeza a ter forma xa unha fuxida cara ao Bósforo, cara ao Istanbul da Mesquita Azul e de Topkapi. Desta volta, xa sen Orient Express, percuraremos chegar a finais do vindeiro mes de febreiro á cidade que une as especias co café e Anatolia coa vella e raptada Europa. Sabedes xa que significan as Ítacas?</div><br /><div><strong>These boots are made for walking, </strong></div><div><strong>and that's just what they'll do</strong></div><div><strong>one of these days these boots are gonna walk all over you.</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 12/01/10</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3442774376439631466?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-24857540015313066452010-01-10T04:06:00.000-08:002010-01-10T04:09:29.697-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S0nDZrthwkI/AAAAAAAAAcw/TQIbTbtJMr0/s1600-h/Ux_C3_ADo_Novoneyra.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 339px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425082072142299714" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/S0nDZrthwkI/AAAAAAAAAcw/TQIbTbtJMr0/s400/Ux_C3_ADo_Novoneyra.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Só lembrar é volver cando se lembran soños</div><br /><div></div><br /><div>Uxío Novoneyra, <strong>Poemas da doada certeza i este brillo premido entre as pálpebras</strong></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2485754001531306645?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-59324550658541832372009-12-25T14:02:00.000-08:002009-12-25T14:15:15.937-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SzU5OBob4aI/AAAAAAAAAco/x8sNFYS-Ac4/s1600-h/Imagen+072.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419300639729246626" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SzU5OBob4aI/AAAAAAAAAco/x8sNFYS-Ac4/s400/Imagen+072.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>FIN de toda especie (colectivizado o suicidio queda só o dereito á desaparición)<br /><br />Expoño os métodos utilizados pola normalidade para o noso exilio social:<br /><br />Destrucción dos xardíns fermosos<br />Alteración do sono imposta pola licitación pantasmal do ruído eterno<br />Intimidación continua sobre os suxeitos-obxectos interditos<br />Imposibilidade para a mínima elección (presión-produción-aniquilación)<br />Aparición da catástrofe como resposta-consecuencia ao antihumanismo sistémico<br />Prohibición do exceso fundamentada na eliminación do verdadeiro<br /></div><br /><div>Porén </div><br /><div>estoupando no vento pretendo desfacer a monocromía absoluta</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona 25/12/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5932455065854183237?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-78236789548602995112009-12-18T10:00:00.000-08:002009-12-18T10:18:39.987-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SyvG-z119OI/AAAAAAAAAcg/FKp9rH2wYU4/s1600-h/toros_favelis.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416641759213384930" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SyvG-z119OI/AAAAAAAAAcg/FKp9rH2wYU4/s400/toros_favelis.gif" /></a><br /><div></div><br /><div>Após a celebración das consultas populares pola independencia e do definitivo retorno de Aminatu Haidar a Laayoune (El Aiún), semella que no Parlament de Catalunya (no autonómico) chega por fin o eterno debate sobre a festa españolista do maltrato animal por excelencia, quer dicir, as touradas.</div><br /><div>Dise desde a sociedade civil catalá, que o das touradas amáis de ser un invento estranxeiro é un acto de solemne crueldade cara os animais. Debido quizabes a este empeño xeralizado por acabar coa absurda tolemia de cobrar entrada por ver como matan un touro, xa varias entidades locais promoveron hai non pouco tempo iniciativas para eliminación de calquera forma de maltrato animal (xa sexan touradas, circos, ou outras cousas) que teñan como finalidade o divertimento a cambio de sangue. Na miña Ciutat por exemplo foi retirada a Plaça de Braus, que levaba xa anos fechada e que representaba un espazo de exaltación anacrónica do españolismo naïf. E despois veu a de Lloret de Mar e que o concello de Banyoles se autopromovéra como "cidade libre de maltrato animal".</div><br /><div>Quedaba pois, o reducto folclórico da Plaça Monumental de Barcelona que proporcionou até o de agora, a posibilidade de presenciar unha destas touradas aos milleiros de <em>giris</em> que visitan o territorio catalá ano tras ano.</div><br /><div>Digan o que digan, e posicionándome (como non podía ser doutra forma) en contra das Touradas, concordo co pintor/artista <a href="http://ca.wikipedia.org/wiki/Frederic_Amat">Frederic Amat</a>, en que os problemas que semella ter a caste polítia catalá cara a proibición definitiva non son máis que un feito manifesto de que "a eliminación das touradas implica non só un debate puntual senón toda unha reflexión sobre a condición humana". </div><div> </div><div>Porén, e pretendendo que a condición humana progrese, <strong>TOURADAS NON, non no meu País, non cos meus impostos, non coa miña conciencia polo medio.</strong></div><br /><div>Queda?</div><div> </div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 18/12/09</strong></div><div><strong></strong> </div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div><strong></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7823678954860299511?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-19812106547630894332009-12-06T12:06:00.001-08:002009-12-06T12:09:11.050-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxwO-yzDGnI/AAAAAAAAAcY/kbqw0rQBJJc/s1600-h/14260_355708565113_534480113_9969911_4790094_n.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 313px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412217324143057522" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxwO-yzDGnI/AAAAAAAAAcY/kbqw0rQBJJc/s400/14260_355708565113_534480113_9969911_4790094_n.jpg" /></a> A imaxe é bastante clara, o que eles fagan, tamén. No día en que nos lembran a palabra "democracia"´eu digo XA BASTA!<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 06/12/09<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1981210654763089433?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-92217992474771747492009-12-02T13:27:00.000-08:002009-12-02T14:14:37.986-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxbmTeFKeHI/AAAAAAAAAcQ/l3r7W6ZRHV8/s1600-h/banksy_laugh-nowsmalljpg1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410765224498854002" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxbmTeFKeHI/AAAAAAAAAcQ/l3r7W6ZRHV8/s400/banksy_laugh-nowsmalljpg1.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Nós, que pretendemos ilustrar o mundo boicotando os perversos costumes antigos, creo que non nos sorprendemos pola serie de barbaries concatenadas que pretendo expoñer. En poucos días trala miña volta á normalidade cotiá. Fóra xa do meu nomadismo xenético, creo que foron chegando non poucas novas de todo magoantes.</div><br /><div>A orde dos factores expostos non altera o produto, pero quero escomezar por volver a facer pública a miña solidariedade por unha persoa da que xa falei neste blogue. Trátase de Cesare Battisti, recentemente detido polas autoridades brasileiras a petición do Estado Italiano. O de Battisti é un deses coñecidos casos de persecución política levada máis alá do tempo. Battisti foi un dos activistas da esquerda italiana que tomou refuxio en Francia cando a doutrina do presidente Mitterrand permitía que membros da esquerda revolucionaria de Italia puideran vivir en territorio francés baixo o status de refuxiados. Os anos de chumbo nos que o corazón do Estado Italiano era atacado pasaron, pero varias e coñecidas figuras da resisitencia dese país son inda agora perseguidas. En ausencia de violencia política, pode entenderse tal orde de extradición?</div><br /><div>Acontece tamén, que desde ben perto temos que lidar coa persistente e non aleatoria man do xuíz de turno na Audiencia Nacional, e ver como unha outra vez asistimos á detención fraudulenta dun gruo de mozos e mozas sen delicto algún pero iso si vencelladas presuntamente á loita do pobo basco. Pois si, doutra volta un par de ducias de raparigos de menos de 25 anos pendentes de seren xulgados polo imaxinario xurídico español de sempre. Porén, nada novo.</div><br /><div>Dentro dos límites do Estado Español aparez o caso de Aminatu Haidar. Persoa á que desde aquí que lembrar con grande agarimo por seren eu un dos colaboradores (hai anos disto) do Comité polos Dereitos Civís do Sáhara Occidental "Aminatu Haidar", fundado na miña Ciutat e que deu en denunciar hai anos o anterior cativerio da Haidar. Hogano, a Haidar é retida en Lanzarote por problemas burocráticos ligados á retirada da súa documentación do Reino de Marrocos e á tépeda posición do Goberno de España, que malia non incumprir coa Convención de Xenebra, segue a ser o principal proveedor de armas de Marrocos sen mencionar a errante acción diplomática cara os dereitos do Sáhara Ocupado. Estou con ela, e coa dignidade dos represaliados políticos do Sáhara Occidental.</div><br /><div>Namentres, en Honduras vai rematando o que xa moitos de nós prognosticabamos. Que un día axiña viría un estraño abrente para designar a fin. E daquela, as eleccións (utilizadas como lexitimadoras do Golpe), e o apoio encuberto da UE, explícito dos USA e dos gobernos títeres de Costa Rica, Panamá, Perú, e Colombia; conseguen o que xa semellaba evidente, cosumar a ilegalidade.</div><br /><div>Doutra banda, África. Que en Guinea Ecuatorial non hai liberdades democráticas non é algo do que sexa moi preciso cavilar por estenso. O mundo agradécelle a Obiang Nguema a venta "low cost" das súas reservas petrolíferas e el segue no poder, sen grandes molestias e sen que case ninguén denuncie a inexistencia de observadores internacionais nas devanditas eleccións.Limpeza levada a termo polo exército e sen oposición política de consistencia. E que?</div><br /><div>En Suíza, o país do ouro dos nazis, das farmacéuticas blindadas e das contas bancarias inmorais, resulta que o problema son os minaretes. E en Italia Berlusconi e a Lega, executan os seu plan anti-migrantes co nome de "White Christmas"...<em>Déu n'hi do</em>, que dirían por estes lares.</div><br /><div>E segue, e segue, e segue. É por iso, que sexa como for deberiamos esixir o novo. O que vai substituir o absurdo por unha coerente sedición xeral de conciencias. Porque do coñecido, o mundo racional vai estando xa un pouco farto.</div><br /><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona 02/12/09</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-9221799247477174749?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-59793361687222598242009-11-27T13:34:00.000-08:002009-11-27T14:18:30.047-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxBQHH1OpkI/AAAAAAAAAcI/c7lJ-vA0lh0/s1600/Imagen+1326.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408911235763578434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SxBQHH1OpkI/AAAAAAAAAcI/c7lJ-vA0lh0/s400/Imagen+1326.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Para comezar querería pedir perdón por deixar parado o blogue durante un mesiño. Ese foi o tempo preciso para poder ir e vir ao País da Orixe do Sol, e poder contar agora tan fermosa experiencia (sen ánimo, iso si, de eternizarme).</div><br /><div>Percorrín coma sempre na compaña de Ada, as cidades de Tokyo, Kyoto, Kamakura, Nikko, Nara, Fushimi-Inari, Koya-san, e Osaka. No seu conxunto Xapón era unha especie de quimera persoal que levaba ancorada en Ciutat un tempo e que puidemos enxergar xa desde principios de verán. Grazas, por suposto, a unha oferta de Air France para o mes de novembro, que facilitou e abaratou bastante as cousas.</div><br /><div>Percorrida Cuba, que centrara grande parte dos nosos soños colectivos até o ano pasado. Hogano foi Xapón o destino acadado, e do que fico especialmente orgulloso.</div><br /><div>Sería sinxelo e longo falar da historia, das cidades, dos templos, dos haikus, da caligrafía, ...Pero prefiro moito máis meterme nos detalles persoais da viaxe.</div><br /><div>Sorprende de Xapón, desde o primeiro intre , a total disponibilidade da xente cara nós. É ben coñecido o sentido do respecto, do civismo, ou da amabilidade que teñen os xaponeses. Todo iso resúmese no adxectivo xaponés <em>shinsetsu</em> (amábel, bondadoso). Desde un konbini (unha especie de supermercado 24 horas que poboa Xapón de norte a sul) até un estación en hora punta. Todo o mundo destila amabilidade e civismo. todo funciona, e porén detrás diso evidentemente hai sacrificios persoais e de grupo. Iso ninguén o dubida. Pero nembargantes, cando un visita un país coma Xapón máis que seriedade atopa harmonía, amabilidade, mesmo simpatía, predisposición a axudar, honestidade. E iso, claro está, agradécese.</div><br /><div>Pero si, no país onde todo funciona as rúas non teñen nome. Alomenos non todas, somentes as principais, pero co sinxelo que sería poñerlles número ou nome! Pois nada diso, en consecuencia é sinxelo ver aos <em>gaijin</em> (palabra coa que se designa aos non-xaponeses) perdidos polas rúas de Gion en Kyoto, ou na catastrófica Osaka abrumados polas autopistas contruidas unhas por riba doutras, etc. Pero velaí os tes a eles, dispostos a axudar. Completamente responsabilizados do que noutro país simbolizaría o teu fracaso persoal como turista. Asesoran, acompañan, animan e mesmo dan conversa e apoio moral cun : <em>"Grazas por estudar o noso idioma!".</em> E iso anima, provoca que todos os esforzos destinados a entender o idioma e cultura xaponesa teñan sentido, de golpe.</div><br /><div>Fico tamén sorprendido polo sentido aberto que dispón a relixión (ou as relixións, mellor dito). Gocei da beleza dos templos en Kyoto, e dun par de xornadas no lugar de peregrinaciónde Koya-san (ou Monte Koya). Onde milleiros de xaponeses inician e rematan a peregrinaxe dos 88 templos de Shikoku (o Cuarto País). Gardo tamén a modo de fetiche un pequeno e fermoso libro de caligrafía que testemuña os templos visitados e que se cadra ensinarei as visitas que veñan por Ciutat.</div><br /><div>Pola parte freakie do asunto, quero confesar que estiven a piques de mercar unha réplica da gorra con azas de Arale (a de Doutor Slump), e que si os <em>maido's cafe</em> existen e que as tendas de manga de Akihabara impresionan e non para ben (demasiadas frustracións sexuais feitas cómic). Está moi de moda que os homes leven bolso (este é un apuntamento que fago para as moreas de metrosexuais que siguen este blogue), que se maquillen e pinten o pelo. E que as mozas son unha especie de eternas lolitas, obsesionadas pola beleza feito que levou a proibir a maquillaxe dentro do metro de Tokyo.</div><br /><div>Pero o máis freak entre o freak, é que hai un mito que é real no país nippon. Existe unha especie de refresco de uva e xelatina que é rotundamente delicioso, iso si, bastante pouco natural. Pero paga a pena, así que se alguén pasa por diante dalgunha dos milleiros de máquinas de <em>vending</em> que hai por alá (din que hai unha por cada catro xaponeses), mercádeo!</div><br /><div></div><br /><div>Esta é a primeira crónica dunha viaxe moi especial, e onde invertin moitas ilusións que foron rapidamente recompensadas pola bondade dos nippóns, que nos acolleron con moito agarimo. Adianto que tentaremos volver nun prazo duns dous ou tres anos, así que...</div><br /><div><em>Jya mata ato de!</em> Deica outra!</div><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 27/11/09</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5979336168722259824?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-30130333562607041522009-10-28T14:08:00.000-07:002009-10-28T14:20:56.451-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sui1RCDKkOI/AAAAAAAAAcA/VOAsprNAVp4/s1600-h/monk-koya-san-japan.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 249px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397763457616089314" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sui1RCDKkOI/AAAAAAAAAcA/VOAsprNAVp4/s400/monk-koya-san-japan.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Este foi o motivo principal do silenzo destes días (ou semanas). Unha viaxe agardada e da que coma sempre desexamos sexa proveitosa. Terra Xapón que centrou grande parte da miña atención durante este máis de ano e medio de estudos sobre a lingua e a cultura nippona. Interese compartido con outras moitas persoas que dun xeito ou doutro me foron manifestando ao longo deste tempo. Leituras de Kawabata, Dazai, Mishima, Murakami...</div><br /><div>Se cadra chegará un tempo no que a sinxeleza do verso nippón sexa importado cara a Terra de Poente que é a Vella Gallaecia, e onde xa se manifestara a través de varios e benqueridos poetas. Namentras desfrutaremos do días outonizos da Nación da Orixe do Sol, e dos vermellos e ocres das paisaxes de Kyoto, Nara, kamakura.etc.etc.etc.etc.</div><br /><div></div><br /><div>Unha fonda aperta.Que alí onde eu estea veñan comigo as estrelas.</div><br /><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 28/10/09</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3013033356260704152?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-75379611980601085592009-10-18T13:37:00.000-07:002009-10-18T14:00:35.988-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/StuBDTELWpI/AAAAAAAAAb4/Y7JoBTROUjY/s1600-h/p_18_10_2009.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 294px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394046872363686546" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/StuBDTELWpI/AAAAAAAAAb4/Y7JoBTROUjY/s400/p_18_10_2009.jpg" /></a><br /><div></div><div>Aprendéranme cando neno que sempre se debe aplaudir despois da función. Pois ben, estando estes días na compaña de Ada, falabamos da desaparición mediática de Obama. Certo é que Obama aparez nos media alomenos unha vez ao día pero non é menos certo que o pulo co que se nos mostrara nun primeiro momento foi esmorecendo até o renascer proporcionado polo Nobel da Paz.</div><br /><div>Dicía non sen razón, Ada que as opcións existentes en todas as apostas eran de todo desacertadas e que semellaba que andaría moi probabelmente parar ás mans de Bill Clinton. Pero non, xigante foi a sorpresa cando a Academia desmarcouse cun fallo de todo inesperado. Porque alguén lembra que fixo Barack Obama pola paz? As tropas han ser retiradas de Iraq, pero inda fican alí "temporalmente". De Afganistán, nin falar, alí semella que "a misión" ten inda para un tempiño, de Guantánamo nada "is still in process"... E das outras coitas do seu mandato? Ren, nin sanidade universal (freada polas familias políticas ianquis de toda a avida), e do Bloqueo a Cuba ren, retido por unha especie de negociación á tremenda da que supomos Obama pretende gañar tempo e aumentar as molestias a un país que inda agarda RESPETO do seu viciño máis forte.</div><br /><div>E dos conflitos de sempre? Ren, e é que os clásicos nunca perden. Eses conflitos encistados que desexan dun líder quen de solventar problemas, tender mans e propor saídas. Éses son os problemas que un líder internacional debe afrontar, non si? Que foi dun Sudán, dunha República Democrática do Congo, Palestina, Paquistán, Cachemira, Kurdistán, Iemen,...Que foi deles? Pois nada, supoño que andan a envorcar na súa propia merda, como foi costume na fin do anterior século.</div><br /><div>Pola contra di a Academia que o premio vai pola súa aposta polo desarme nuclear. O Presidente do país máis armado do planeta (co permiso de Israel), o país co meirande arsenal atómico que coñeceu a historia da Humanidade, ¿? É el o coudel do desarme?<br /></div><div>Non vou culpar a Obama de todos os males. Sería simplista, pero é que a min de cativo ensináranme a aplaudir despois da función. E pola contra aquí somentes hai beizóns erráticas dun premio desherdado e baleiro nun mundo proclive ao continuo fracaso diante da paz.</div><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 18/10/09<br /></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7537961198060108559?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-81369044069950054332009-10-05T13:11:00.000-07:002009-10-05T13:38:01.191-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SspYbcRI1KI/AAAAAAAAAbw/GYPWC1dcC24/s1600-h/brick+lane.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389217132570006690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SspYbcRI1KI/AAAAAAAAAbw/GYPWC1dcC24/s400/brick+lane.jpg" /></a> <div></div><div>Recén chegado estou de Londres, un vello amigo que adoito vistar alomenos unha vez por ano e que agardo manter dentro da miña axenda por moitos máis. E é que o <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Melting_pot">melting pot </a>(ese crisol de culturas) que contén a a cidade das néboas e neboeiros espallados, tenme de certo abraiado e mesmo esperanzado por riba de calquera outra tentativa xenófoba que poida existir Europa adiante. Recomendo porén Brixton (lembremos a música dos <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/The_Clash">The Clash</a>) e Brick Lane, lugares prezados pola exótica virtude da multiculturalidade.</div><br /><div>pois ben, foi no aeroporto de Stansted (lembremos que son un viaxeiro <em>low cost</em>) que merquei un exemplar do <a href="http://www.economist.com/">órgao de expresión do neoliberalismo máis cruel, é dicir de The Economist</a>. Xa sei que moitos opinarán que me deixo levar polos tóxicos máis duros pero é que non deixa de ser preciso aprender do inimigo e dos seus mecanismos máis subtís. Pero a verdade é que The Economist non é moi subtil que digamos. É por iso que lendo o seu último editorial, lembrei unha conversa da que fun atento espectador hai non moito tempo.</div><br /><div>Di The Economist, que é preciso criticar á diferentes economías asistenciais de Europa (por exemplo Alemaña) por non iren directas a solventar os problemas da presente crise a través dos "verdadeiros" dispositivos dos que dispoñen os estados para atallar o problema. É dicir, abaratamento do despido, aumento da xornada laboral, redución de planteis, axuste estrutral da inmigración, etc. Digo eu que ao señor ou señores editores de The Economist non lles viría mal de todo auto-regularse os soldos ou, despedirse e pasar uns mesiños sen cobrar para se decataren de como vai este mundo (nefasto) que "tan ben se autoregula a través do mercado" (como eles mesmos asinarían).</div><br /><div>Pois ben a frase que me veu á mente ao ler o devandito editorial vén dunha conversa que escoitei mentres agardaba por uns trámites no rexistro civil da miña Ciutat.</div><br /><div>A funcionaria do rexistro civil preguntaba (a efectos estatísticos) a unha parella que ía inscribir un neno recén nacido, ...</div><div></div><br /><div><strong>- Non cubriches o do traballo...A que te adicas??</strong></div><div><strong></strong> </div><div><strong>-Agora estou no paro. Por iso non o cubrín...</strong></div><br /><div><strong>-Pero que facías antes?? Así poñemos a túa última ocupación e listo.</strong></div><br /><div><strong>-Pois mira...Vixiante, repartidor, pizzeiro, obreiro da construción...</strong></div><div></div><br /><div>Velaí a realidade da miña xente, da miña xeración. En todo o seu esplendor diante da crueldade dos números e da economía política dictada iso si, polos de sempre.Agardo pois, que os editoriais do mundo no que vivimos sexan algún día da xente que precisa ser editorializada. Con voz propia, con integridade.</div><br /><div>Non perdamos a espranza.</div><br /><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 05/10/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8136904406995005433?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-6953254029583595842009-09-24T06:42:00.000-07:002009-09-24T06:45:46.615-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Srt366v1ycI/AAAAAAAAAbo/7DqojQ_9Iwk/s1600-h/rambla-de-girona-llibertat.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 233px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385029633537591746" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Srt366v1ycI/AAAAAAAAAbo/7DqojQ_9Iwk/s400/rambla-de-girona-llibertat.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div align="center">Acontece a hora do crepúsculo e a saraiba precipita Ciutat nun anverso agre, tenue. Linguas envolveitas de aves que infestan o ceo coa multitude torrencial das azas usurpadoras de nubes. Moreas de cristais cerámicos sementan a praza cun silenzo de estoupidos que se reflicte nun chan de xeo. O río é un espello firme, inquebrantábel. Só as oucas ceden partidas polo peso dos flocos boreais que coroan Ciutat e o bairro antigo. As laxes resisten.<br /><br />…………………………………….<br /><br />É noite xa. Escoito as doce de pedra cando xa ergue a estrelecida. Uns berros no xardín que circundan as edras. A vista que non chega albiscar o quen dos berros e o espello que se gorece na noite coas pasaxes dun libro. Laios tan brancos como a crueldade, cóengos da noite que revoan cando se desexa o pranto.</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 24/09/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-695325402958359584?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-89798375891342358932009-09-06T11:15:00.000-07:002009-09-06T11:32:40.636-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SqP_ekhoduI/AAAAAAAAAbg/HMfmH8G_x84/s1600-h/ho.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 381px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378423280676402914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SqP_ekhoduI/AAAAAAAAAbg/HMfmH8G_x84/s400/ho.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>Un pobo e un exército valerosos</div><div>non coñecen nada imposíbel.</div><div>A raigame fai sólida unha árbore,</div><div>o pazo de toda vitoria</div><div>constrúese sobre o pobo enteiro</div><br /><div></div><div><strong>Ho Chi Minh</strong> en Poema de Propaganda</div><br /><div></div><div>Entre os numerosos cabodanos existentes ao longo do ano (que son moitos), decateime que nunca fixera eu mención algunha do <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Ho_Chi_Minh">noso Tío Ho</a>. Certo é que non son un experto na súa vida e obra. Sei como moitos galegos o que nos deu en herdanza a través da man traductora de Neira Vilas, e teño na casa o pertinente Caderno de Prisión ben situado para non perdelo. Do resto que sei ou coñezo foi a través dunha escolma da súa obra (en castelán) que circula pola Biblioteca Central de Vigo. E nada máis, ou acaso é preciso expoñer algo máis?<br /></div><div>Aproveito o post para comentar que estou algo paralisado político-poeticamente así que agardo <a href="http://espaigallec.blogspot.com/">que ninguén se asuste se nestes días non dou para máis</a>. Preparo, por certo, unha visita ao berce de Pasolini, marxista e teórico da imaxe e do pensamento. Agardo que chaves irresoltas de coñecemento agromen en min a través desta nova aventura polo <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Emilia-Romagna">norte de Italia</a>. Se non for así, que alomenos preste a quilometraxe andada e que os días premien os sentidos con esencias para a memoria.<br /></div><div>De todos os xeitos volverei pronto...</div><br /><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 06/09/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8979837589134235893?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-68042951758811787832009-08-27T13:08:00.000-07:002009-08-27T13:31:09.190-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SpbshM78LTI/AAAAAAAAAbY/qEygQvoVvWA/s1600-h/harira.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374743260465737010" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SpbshM78LTI/AAAAAAAAAbY/qEygQvoVvWA/s400/harira.jpg" /></a> <div></div><div></div><div>Unha das formas que sempre tiven para aceitar a miña multiplicidade foi a predilección por calquera forma de cultura que se me presentara diante. Sei que por primeira vez neste tempo poño unha receita de cociña nesta bitácora. E non precisamente da cociña galega que tanto amo eu e que tanto amou o meu benquerido Cunqueiro. </div><div> </div><div></div><div>Trátase da <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Harira">Harira</a>. A harira é a sopa típica de Ramadán pero só en Marrocos. Noutros países do mundo musulmán o xaxún do mes de ramadán que agora principia faise con outros produtos máis relacionados xeográficamente coa zona da que se trata. En Exipto e Gaza soe facerse o xaxún con arroz, mentres que en Siria faise cunha sopa a base de regaliz e carnes. Como me gustou moito a vez que aprobei, acadei a receita través do meu compañeiro marroquino. Hai moitas formas de facela, pequenos cambios entre os ingredientes que lle poñen uns ou outros, pero a base vén sendo a mesma. Unha sopa a base de legumes e produtos da horta, completada cunha serie de especias e carne (xeralmente año ou vitela). </div><div><br /></div><div><strong>Velaí vai a receita:</strong> </div><div><br /></div><div>Nunha ola póñense 2 cebolas reladas, 1 quilo de tomates maduros relados, follas de apio picadas (un chisco somentes), un vaso de garavanzos, un vaso de lentellas, sal, pementa negra,xenxibre en po, perexil picado, cilantro picado, media culleradiña de canela, a carne (recomendase que teña óso). Sofrítese. Todo isto cúbrese con auga e deixase ferver a lume medio durante 45 minutos ou unha hora (depende da carne).Por outra banda faise unha mestura en auga fría de fariña e agua. Iso vaise traballando orixinal mente a man pero podería ser unha culer ou cunha variña ou mesmo cunha batedora. Cando quede feita a mestura, bótase a modo de espesante sobre a sopa, mentres se vai remexendo todo ate quedar disolta. Cando a sopa volve ferver (a lume medio) engándense fideus finos (a gusto de cadaquén)e rectifícase o punto de tomate cun chisco de tomate fritido (se fora preciso). Finalmente estrélase un ou dous ovos sobre a harira e...Feito! </div><br /><div>A harira soer ir acompañada de postres. Dátiles, noces, e algo de repostería. Recoméndase, para quen non a probara, a <a href="http://moroccanfood.about.com/b/2009/08/27/how-to-make-chebakia.htm">chebakia </a>marroquina. Dóce por excelencia de ramadán e que é o compañeiro típico da harira.</div><div></div><br /><div>Envío unha ligazón dun video de youtube no que se pode mirar como se prepara a harira. Pode haber lixeiros cambios, hai que non lle bota algún dos ingredientes e hai quen lle bota a maiores, cenoria, ou cúrcuma, ou tamén nabo, ou incluso quen lle bota un pouco de limón sobre o resultado final da harira. </div><div></div><br /><div>Velaí vai a ligazón... E que desfrutedes da receita!</div><br /><div></div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=vdflRGEu344" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=vdflRGEu344</a></div><div></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 27/08/09</strong><br /></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6804295175881178783?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-32929829153584809092009-08-19T13:52:00.000-07:002009-08-19T14:00:56.866-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Soxnnl5MjQI/AAAAAAAAAbQ/JTYTHLv0qIk/s1600-h/zen1.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 385px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371782385430727938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Soxnnl5MjQI/AAAAAAAAAbQ/JTYTHLv0qIk/s400/zen1.png" /></a><br /><div></div><div>Froito da preparación persoal para afrontar a miña vindeira viaxe a terras de Oriente (será no mes de novembro), van estes haikus moi estacionais e moi tradicionais. Agardo que sexan do gusto de quen os lea e que coa beleza do sinxelo aparezan ante os sentidos co rigor elemental da estación estival.</div><br /><div>Unha aperta.<br /></div><strong></strong><br /><div><strong>VERÁN<br /></strong><br />Seixos no río<br />cabaliños do demo<br />De novo o vran<br /><br />Rouba da leira<br />un careixón vermello<br />Calor de xuño<br /><br />Tempo de verán<br />tece na arañeira<br />Serán á sombra<br /><br />Navegar fondo<br />po que pendura no ar<br />O vento quedo<br /><br />Baixo a faia<br />acorda da soneca<br />unha meniña<br /><br /><strong>OUTONO</strong><br /><br />Arces vermellos<br />xardín do tempo vello<br />Tarde de chuva<br /><br />Van os paxaros<br />No sul unha paisaxe<br />que acontece<br /><br />Ecoan os sons<br />do río unha pedra<br />Medran os liques<br /><br />Un pailebote<br />ouvea na néboa<br />Comeza a mañá<br /><br /><strong>INVERNO</strong><br /><br />Mañá xiada<br />encolleitas no branco<br />Unhas crianzas<br /><br />Cheira a fume<br />a cheminé refulxe<br />Madeira preta<br /><br /><strong>PRIMAVERA</strong><br /><br />Lúa de fouce<br />na fronteira do día<br />Virán as flores<br /><br />Fía na rede<br />as áncoras botadas<br />Un mariñeiro<br /></div><div></div><br /><div><strong>Por Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 19/08/09</strong></div><div><strong></strong></div><div> </div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3292982915358480909?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-28818532589826871752009-08-04T13:28:00.000-07:002009-08-04T13:40:49.374-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SnicOXiJ2PI/AAAAAAAAAbI/1xE4i2P3n8g/s1600-h/Terraza+do+Duomo+XXIV.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366210726661314802" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SnicOXiJ2PI/AAAAAAAAAbI/1xE4i2P3n8g/s400/Terraza+do+Duomo+XXIV.jpg" /></a> <div></div><div>Volvo de Milán por vez segunda cun par de libros no peto da miña inesgotábel <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Grazia_Deledda">Grazia Deledda</a>. Alén diso, dos bos recordos, das boas exposicións, dos libros, das persoas...Volvo tamén co devezo voraz e inexplicábel de <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Alejandra_Pizarnik">Alejandra Pizarnik</a>. </div><br /><div>Nesta semana pouco máis, cecais algo de música pola miña fragante e vella Ciutat, e a visita dun <a href="http://odisseuaempuries.blogspot.com/">amigo da rede</a>.</div><br /><div>Fins aviat!</div><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 04/08/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><br /><div></div><br /><div>Caminos del espejo <strong>(de Alejandra Pizarnik)<br /></strong><br />I<br />Y sobre todo mirar con inocencia. Como si no pasara nada, lo cual es cierto.<br /><br />II<br />Pero a ti quiero mirarte hasta que tu rostro se aleje de mi miedo como un pájaro del borde filoso de la noche.<br /><br />III<br />Como una niña de tiza rosada en un muro muy viejo súbitamente borrada por la lluvia.<br /><br />IV<br />Como cuando se abre una flor y revela el corazón que no tiene.<br /><br />V<br />Todos los gestos de mi cuerpo y de mi voz para hacer de mí la ofrenda, el ramo que abandona el viento en el umbral.<br /><br />VI<br />Cubre la memoria de tu cara con la máscara de la que serás y asusta a la niña que fuiste.<br /><br />VII<br />La noche de los dos se dispersó con la niebla. Es la estación de los alimentos fríos.<br /><br />VIII<br />Y la sed, mi memoria es de la sed, yo abajo, en el fondo, en el pozo, yo bebía, recuerdo.<br /><br />IX<br />Caer como un animal herido en el lugar que iba a ser de revelaciones.<br /><br />X<br />Como quien no quiere la cosa. Ninguna cosa. Boca cosida. Párpados cosidos. Me olvidé. Adentro el viento. Todo cerrado y el viento adentro.<br /><br />XI<br />Al negro sol del silencio las palabras se doraban.<br /><br />XII<br />Pero el silencio es cierto. Por eso escribo. Estoy sola y escribo. No, no estoy sola. Hay alguien aquí que tiembla.<br /><br />XIII<br />Aun si digo sol y luna y estrella me refiero a cosas que me suceden. ¿Y qué deseaba yo?<br />Deseaba un silencio perfecto.<br />Por eso hablo.<br /><br />XIV<br />La noche tiene la forma de un grito de lobo.<br /><br />XV<br />Delicia de perderse en la imagen presentida. Yo me levanté de mi cadáver, yo fui en busca de quien soy. Peregrina de mí, he ido hacia la que duerme en un país al viento.<br /><br />XVI<br />Mi caída sin fin a mi caída sin fin en donde nadie me aguardó pues al mirar quién me aguardaba no vi otra cosa que a mí misma.<br /><br />XVII<br />Algo caía en el silencio. Mi última palabra fue yo pero me refería al alba luminosa.<br /><br />XVIII<br />Flores amarillas constelan un círculo de tierra azul. El agua tiembla llena de viento.<br /><br />XIX<br />Deslumbramiento del día, pájaros amarillos en la mañana. Una mano desata tinieblas, una mano arrastra la cabellera de una ahogada que no cesa de pasar por el espejo. Volver a la memoria del cuerpo, he de volver a mis huesos en duelo, he de comprender lo que dice mi voz.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2881853258982687175?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-87530528391327339442009-07-24T09:48:00.000-07:002009-07-24T10:02:01.999-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Smnn__20wHI/AAAAAAAAAbA/nH2g_OTS69I/s1600-h/escudogalegond0.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 277px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362071918020444274" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Smnn__20wHI/AAAAAAAAAbA/nH2g_OTS69I/s400/escudogalegond0.jpg" /></a><br /><div></div><div><strong>Tan cheas de escaleiras e de ceos</strong></div><div><strong>tan cheas de partidas de chave en Espiñeiro Teis cos metalúrxicos</strong></div><div><strong>tan cheas de postouros para as chaves que abrirán o definitivo asalto</strong></div><div><strong>tan cheas de furanchos hortensias e inocentes</strong></div><div><strong>tan cheas de currunchos negra sombra amor horror e de recantos vexetais</strong></div><div><strong>tan cheas de Delicias de Caeiro e Morenos de Lavadores</strong></div><div><strong>tan cheas de fiadeiros alfolís moxenas charamuscas cantareiras queixumes xistras airiños ventos das cíes</strong></div><div><strong>tan cheas do pandereteiro Militón</strong></div><div><strong>tan cheas de guitarras e zanfonas de gaitas de pianos piardas pianolas da Collona</strong></div><div><strong>tan vivas e rebulideiras</strong></div><div><strong>tan repantrigadas delouradas ó sol á luz ó mar de liño azul en maio e sempre</strong></div><div><strong>tan campamento de inverno e días de labor </strong></div><br /><div><strong>(...)</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong>Fóra do Sagrado, Anxo Angueira (escritor galego)</strong></div><br /><div></div>Agardo, coma sempre, que os tempos de reunificación nacional, independencia e socialismo cheguen co tempo, mais sen demoras. Que a reagrupación dos diferentes colectivos nacionais que encherán as rúas de Compostela hoxe e mañá, acollan no seu seo a pluralidade e o respecto mútuo para podermos enxergar un futuro colectivo de unidade e entendemento, pola esquerda.<br /><br />Non pido moito, non?<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 24/07/09<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8753052839132733944?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-70456048900762047952009-07-19T13:25:00.000-07:002009-07-19T14:01:13.060-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SmOILAvbgkI/AAAAAAAAAa4/bLx4tcl8Ubo/s1600-h/espana.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360277704259895874" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SmOILAvbgkI/AAAAAAAAAa4/bLx4tcl8Ubo/s400/espana.jpg" /></a><br /><br />Xa sei, xa sei que é un pouco provocador de máis o título deste post, pero a realidade é que relata algo do que veño reflexionando desde hai tempo. <div><div>A ninguén lle sorprenderá a utilización política do deporte (en xeral), pero moito máis en concreto do deporte no seo do Estado Español. Pois ben, non é que os deportistas sexan parvos nin moito menos senón que adoecen dos mesmos problemas políticos que o resto da poboación normal. É dicir, adoecen do bipartidismo maioritario dos case 20.000.000 de españolitos que votan polas dúas opcións políticas coñecidas por todos.</div><div> </div><div>Lonxe diso sempre hai honrosas excepcións. Por exemplo no deporte basco, e moi en concreto nas súas disciplinas máis tradicionais pero tamén nas maioritarias. É ben coñecido de todos que non poucos futbolistas bascos participaron de opcións políticas abertzales dun modo bastante aberto, mesmo presentadose ás eleccións como foi o caso de Iribar ou Arconada. Negándose a particpar das diferentes seleccións deportivas españolas como Aranburu que desde novo se apartou dun modo explícito por motivos netamente abertzales.<br /></div><div>En Catalunya (é dicir no territorio do Principat), a cousa ten tamén os seus claros e sombras. Non pensemos que todo o mundo ten a enteireza de aturar toda a presión mediática que reciben este tipo de deportistas de elite, e mandar á merda as distintas federacións deportivas ou a competicions da entidade duns Xogos Olímpicos ou uns Campionatos de Europa.</div><div>Se temos (ou tiñamos ) a Oleguer Presas, sempre colaborador e solidario coa lingua catalá e cos diferentes movimentos sociais filo-independentistas do país. Ou o caso da equipa de rugby de Perpinyà (Catalunya Nord) , os Cataláns Dragóns que se pasean por Europa enteira cantando o hino catalán e vestindo unha senyera como camiseta. </div><div>Ou a selección española de Hockey que acaba de proclamarse campiona do mundo está completamente integrada por xogadores e técnicos cataláns. Non usa nin o escudo, nin as cores de España na súa camiseta, e por certo non se lles deu bóla ningunha.</div><div>Temos tamén exemplos do contrario. Xavi e Puyol pasearon en moitas ocasións cunha estelada curante as diferentes celebracións dos títutlos do Barça, pero tamén non dubidaron e "desfrutar" dos trunfos da selección española de futbol onde niguén dubidou da súa digna españolidade. Caso tamén de Pau Gasol, que malia apoiar todo o movimento a prol das seleccións catalás non dubida en facer spots publicitarios para a cadea televisiva Cuatro, onde directamente vitorea a "España".<br /></div><div>No noso caso, o caso galego. Só salientar ao eterno Nacho, gloria da galeguidade, que se manivo inalterábel cando a chamada desa mesma "España" se lle viña enriba. Pero fóra del, pouca cousa. Si, Fernando Vázquez fala galego...Pero e do resto?</div><div>O xogadores da Irmandiña non falan galego nin para a propia retrasmisión da TVG. Non cantan o hino, porque sinxelamente non o saben ou non lles peta. Oscar Pereiro anda ben perto de posicións filo-españolistas que xa se teñen retratado neste blogue. David Cal, tamén non fala galego e di mesmo sentirse presionado polo anterior goberna da Xunta.<br /></div><div>Falar de seleccións nacionais no Estado Español é algo complexo pola propia realidade xurídico-política das diferentes federacións. Pero tamén o é, porque os propios deportistas NON QUEREN, moi ao noso pesar. </div><div>En todo caso, non perdamos a espranza, mais nada.<br /></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 19/07/09</strong><br /></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7045604890076204795?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-21655294169562680262009-07-12T13:39:00.000-07:002009-07-12T13:57:44.724-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlpKsXXKhAI/AAAAAAAAAao/Jovk53BCfE0/s1600-h/metro+tokyo.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357676832756499458" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlpKsXXKhAI/AAAAAAAAAao/Jovk53BCfE0/s400/metro+tokyo.png" /></a><br /><div></div><br /><div><strong>In a station of the metro</strong></div><br /><div><strong>The apparition of these faces in the crowd:</strong></div><div><strong>Petals on a wet, black bough</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong>Ezra Pound</strong></div><div><strong><span style="color:#ffffff;">dfhsdjf</span></strong></div><div></div><div><strong></strong></div><div>Acontece que os soños aparecen e desaparecen, e malia ser este un tempo de baixa actividade creativa (de exilios e expatriacións varias), seica inda se perfila o momento de liscar ben lonxe e contar despois novas de lugares que nunca pensara enxergar. </div><div></div><div>Deica!</div><div><span style="color:#ffffff;">dfdfs</span></div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 12/07/09</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2165529416956268026?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-57867421556027903802009-07-05T09:09:00.000-07:002009-07-05T09:54:36.963-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlDYd4W-iNI/AAAAAAAAAag/18ujf-rdYAo/s1600-h/kalash1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355017964800084178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlDYd4W-iNI/AAAAAAAAAag/18ujf-rdYAo/s400/kalash1.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlDXtuF6DZI/AAAAAAAAAaY/HMo4gxKs-1Q/s1600-h/kalash2.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355017137410411922" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SlDXtuF6DZI/AAAAAAAAAaY/HMo4gxKs-1Q/s400/kalash2.bmp" /></a> <div></div><div>Petencer a unha minoría de 6000 persoas neste novo mundo que enxergamos tan posíbel como imposíbel é cando menos unha tarefa ben dificultosa. Pois ben, eis a realidade do <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kalash">pobo kalash</a>. Os kalash son un deses temas recorrentes que me veñen á cabeza de cando en vez. Un grupo étnico que poboa o noroeste do actual Pakistán, entre o Hindu-kush e o Karakorum. A parte romántica da historia, alimentada por uns e por outros, dinos que son un pobo de orixe helénica que quedou metaforicamente varado no norte do Pakistán tras as devanditas terras seren conqueridas por Alexandre o Grande. Un pobo que mantivo a súa herdanza relixiosa (pagá e politeísta), cultural (idioma propio, vestimenta, modelo social, arquitectura, etc), económica (agricultura e gandeiría de subsistencia), e mesmo unha herdanza xenética común que os sitúa como un pobo proto-indoeuropeu.<br /></div><div>Exploradores doutrora, lingüistas, antropólogos e outros, esforzáronse en manter o que di certa parte da súa lenda. Quer dicir, o feito de seren eles a retaguarda do exército de Alexandre o Magno, que ao avanzar cara ao río Indo deixou parte da súa tropa naquel punto do actual Kafiristan (Terra de Impuros, ou Terra de Pagáns en lingua arabe-iraniana). E dalí á actualidade, 24 séculos despois poderiamos estar a falar dun grupo dunhas 6000 persoas non islámicas, de lingua kalash (do grupo das <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dardic_languages">linguas dárdicas </a> que se estenden desde Afganistán até o Punjab indio), de aspecto indoeuropeu, monógamas, e con algún aspecto sorprendente como o cultivo de viño (lembremos que viven a unha altitude de entre 3000 e 4000 metros).<br /></div><div>Os últimos estudos que teñen analisado o ADN mitocondrial dos kalash veñen determinando que o pouso xenético heleno dos kalash é de darredor dun 20% até un 40% nalgúns casos. Datos moitas veces pouco determinantes e que veñen reforzando a idea dun grupo aborixen proto-indoeuropeu no canto do lendario pasado helénico. Namentres lingüistas de Grecia e Macedonia seguen a trebellar e traballar coas palabras, nas que atoparon certo léxico de orixe helénica. Quen sabe.<br /></div><div>O caso é que hoxe, ser un indiviudo petencente a unha minoría (por moi lendaria que sexa), ben sendo algo así como unha faena. Os kalash reduciron a súa poboación de 100.000 individuos en 1900, a uns 6.000 na actualidade. Dato que pode darnos unha idea do asoballamento social-político-cultural que sufriu o pobo kalash. Tendo este asoballamento como eixos a propagación da relixión musulmá e a loita desta contra os grupos pagáns, a falta absoluta de oportunidades laborais fóra da comunidade aborixe, a propagación doutras linguas como o pashtu ou o urdu (e tamén do ensino en inglés), e o impacto económico doutros modelos de producción que son diverxentes do tradicional.</div><div> </div><div></div><div>Agora que as bombas fan inhabitábel o val de Swat (moi perto da área dos kalash), nesa suposta loita infinda que inda mantén EEUU contra os talibáns. Un pobo de fonda raigame albisca o seu futuro entre as iras duns e as angueiras doutros. Agardo que toda esta divagación servira para algo. Deica outra.</div><div> </div></div><div></div><div><strong>Recomendo os seguintes videos</strong></div><div><strong></strong> </div><div></div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=qEXnEfdvv6s">http://www.youtube.com/watch?v=qEXnEfdvv6s</a><br /><br /><div></div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=_uV6RuwUeK8">http://www.youtube.com/watch?v=_uV6RuwUeK8</a></div><div> </div><div></div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=tLqHOld6QC8">http://www.youtube.com/watch?v=tLqHOld6QC8</a><br /><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 05/07/09</strong><br /></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5786742155602790380?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-13744585133814663962009-06-28T10:48:00.000-07:002009-06-28T11:03:19.787-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Skevq5xwEOI/AAAAAAAAAaQ/SnPcSQiWZ8o/s1600-h/uxio2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 392px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352439833751982306" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Skevq5xwEOI/AAAAAAAAAaQ/SnPcSQiWZ8o/s400/uxio2.jpg" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Pés na terra e ollos na brétema</strong></div><div><strong>ou ollos na terra e pés na brétema</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Desamparo emigrante</strong></div><div><strong>igual pra unha mueca desgarrada</strong></div><div><strong>que pra un silencio discreto</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong>Uxío Novoneyra (en Poemas da doada certeza i este brilo premido entre as pálpebras)</strong></div><div></div><br /><div>Vaia este poema emigrante para os que sostivemos a candidatura de Uxío Novoneyra para o Día das Letras galegas de 2010. Vaia o Día das Letras para quen escribiu o guión (en forma de artigo de xornal) para a "volta" á terra de Castelao e para quen nos amosou o mundo Beat e o isolamento fermoso de María Mariño, os caligramas xigantes da súa letra ampulosa e frenética, e para quen espertou ao pobo da Vella Gallaecia coa heroicidade de Viet Nam.</div><br /><div>Uxío Novoneyra é parte viva da miña historia poética desde adolescente. Acoden de contino poemas del ao meu pensamento case diariamente e inda devezo por lle deixar un poema en Parada de Moreda. Sirva namentres, este sobre escrito ao seu nome, cun remetente estraño que chega desde terras do leste. </div><br /><div></div><div>Non a forza do noso amor non pode ser inutle!</div><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona 28/06/09</div><div><u><span style="color:#0000ff;"></span></u> </div><div><u><span style="color:#0000ff;"><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></span></u></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1374458513381466396?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-40811154144969815782009-06-23T10:09:00.000-07:002009-06-23T10:18:46.384-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SkEOYorUbSI/AAAAAAAAAaI/4LYNPgzLeJc/s1600-h/kees+van+dongen.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350573648691621154" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SkEOYorUbSI/AAAAAAAAAaI/4LYNPgzLeJc/s400/kees+van+dongen.bmp" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Manternir-se escèptic forma part d’un sentiment<br />d’orgull, perquè, malgrat els avanços tècnics, quan<br />ens referim al coneixement com a tal, succeeix<br />que ignorem moltes coses més que no pas sabem.</strong><br /><br /><strong>Joan Brossa</strong> (poeta, dramaturg, etc. català)<br /><br />Tralos días incertos de mudanza e afonía. Si, perdín a voz por casesque 4 días. Agora que no novo (e temporal) piso temos balcón e escoitamos os xogos dos nenos, aproveito para retomar a bitácora e facer un pouco de síntese do pasado nestes días e da axenda dos seguintes. Si, como diría <a href="http://www.silviorodriguez.org/">un cantautor que eu me sei </a>“es el colmo de la vida contar lo que nos pasa”.<br />Este verán acompañaráme o polifacético <a href="http://www.joanbrossa.org/">Joan Brossa </a>(xa pasei pola Casa de Cultura para aprovisionarme de libros) do que deixo boa proba no inicio deste post. E é que se trata dun dos moitos poetas/creadores (en sentido amplo) cataláns cos que me identifico en non poucas cousas.<br />Terei tamén como boa convidada a exposición de <a href="http://www.blogmuseupicassobcn.org/es/tag/kees-van-dongen/">Kees van Dongen </a>que anda por <em>terres barcelonines</em>, e da que darei boa conta en canto teña algo de tempo. Pois, mira ti, fun tamén convidado por <a href="http://amautacastro.blogspot.com/2008/02/agradecido-por-segunda-vez-altermundo-e.html">unha boa amiga </a>a pasar polo AFRICAT de Salt (Girona), no día de Burkina-Faso (terra soñada por min). Un festival sobre as culturas africanas e dirixido especialmente a popularizalas no contexto actual de recepción de inmigración africana nas <em>comarques gironines</em>. Así que niso andarei, entre clases de xaponés e actos de diversa índole (cinema, concertos, noites á fresca...) que supoño que se completarán no Día da Patria celebrado tamén na xigante BCN.<br /><br />Iso para o futuro. Do pasado dicir, que de sobra <em>em plau</em> dicir que malia apoiar no anterior post a participación da CUP no parlamento do Principat de Catalunya, non estivo mal de todo ver como o devandito movimento político vai madurecendo e toma decisións por si propio, malia reter as ínfulas dalgúns incondicionais (entre os que me atopo). Queda dito, a CUP decidiu non presentarse ao Parlament. Mais gostei da decisión na súa forma. <a href="http://nacional.cup.cat/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1293&amp;Itemid=1">Para máis información recomendo ir á fonte directa.<br /></a>Alén diso, non me deixa indiferente o acontecido na Folga do Metal de Vigo e tamén nas rúas de Teherán. Sucesos estes, marcados polas leituras mediáticas. Pola banda de Laíño, o de sempre moito varumbio e pouca repercusión, e pola de Lestrove moita repercusión porque lles peta a eles que así sexa. Conclusión: no meu País xa poden facer os movimentos sociais o que for que o silenzo terminal agocha as verdades máis sinceras cos seus monopolios monologados.<br /><br />Escoitarán no mundo a voz que me aloumiña?<br /><br /><strong>Amauta Castro<br />Girona, 23/06/09<br /><br /></strong><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4081115414496981578?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-78995042522888398112009-06-11T12:14:00.000-07:002009-06-11T12:36:58.627-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SjFarVokEKI/AAAAAAAAAaA/wqWB3PUZkDA/s1600-h/Imagen+046.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346153933253644450" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SjFarVokEKI/AAAAAAAAAaA/wqWB3PUZkDA/s400/Imagen+046.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div>É tempo de lle dar un pouco de folgos a todas as inciativas políticas anticapitalistas de todo o mundo. Se hai pouco apoiaba a candidatura de Iniciativa Internacionalista- A solidariedade entre os pobos, tamén non deixaba de dar azas aos sentimentos dos indíxenas da amazonía peruana. A cousa vai quecendo e collendo trazas vermellas alén e aquén dos mundos que pluralmente poboan este pequeno planeta.</div><br /><div>Isto non ía ser menos dentro da miña Ciutat, da miña Comarca, e da miña Patria de Residencia que son os Países Cataláns. Para eles, para nós, camiños de unidade, reunificación nacional, e loita contra a opresión en todas as súas formas.</div><br /><div>Reproduzo o manifesto...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><strong>CALEN NOVES EINES PER AL POBLE CATALÀ...VOLEM QUE LA CUP ES PRESENTI A LES ELECCIONS AL PARLAMENT! </strong></div><br /><div><br />La nació catalana es troba en una cruïlla històrica a nivell polític. Som cada vegada més les persones que, de Fraga a Maó i de Salses a Guardamar, gosem albirar un horitzó de justícia i de llibertat per al nostre poble. Un horitzó que va molt més enllà dels estrets límits de la monarquia espanyola i de la república francesa.<br />Malgrat segles d’espoliació i opressió, el nostre poble, tossut i digne, ha sabut articular un teixit social actiu i compromès, que ens ha permès mantenir viva la flama de les llibertats. Després d’anys en què l’autonomisme ha demostrat ser un carreró sense sortida, el nostre objectiu ja no pot ser embellir els murs de la presó, sinó construir la llibertat. Ara toca encetar un nou viatge que només pot tenir un rumb: la plena llibertat de la nació catalana. I aquest viatge, agafarà més força amb noves naus, alliberades del llast del conformisme i de les renúncies, i plenes a vessar d’anhels i d’il•lusions.<br />L’actual situació social i nacional catalana, amb una crisi del model econòmic que afecta la major part de la població, amb uns conflictes de competències anquilosats en les negociacions d’estatuts, finançaments i contrapartides amb els representants de l’Estat espanyol i amb la sensació general d’apatia que pateix el nostre poble respecte dels actuals actors polítics, obliga a moure fitxa pel futur del país. Per responsabilitat democràtica i per a recuperar l'energia i el compromís de les catalanes i dels catalans, considerem necessari:<br />Recuperar el paper reivindicatiu dels actors polítics del nostre país.<br />L’entrada de saba nova i una nova manera de fer política fins ara inèdita en les institucions.<br />Ampliar el ventall de possibilitats de vot nacional a les properes eleccions.<br />Estendre i potenciar l’assemblearisme com a forma democràtica d’execució política.<br />Obrir el programa i l'acció política institucional a agents de base, socials, populars i ecologistes.<br />En aquest punt, doncs, entenem que una formació com la Candidatura d’Unitat Popular, pot ajudar a Posar fi a la desorientació i frustració que pateix part de la ciutadania catalana, i en concret part del sobiranisme, amb l’actual situació política i que podria provocar un desencís en les properes eleccions autonòmiques, amb la consegüent abstenció.<br />Des d’aquestes ratlles, encoratgem la Candidatura d’Unitat Popular (CUP), a no quedar-se d'observador i a assumir la responsabilitat històrica d'esdevenir una eina de transformació política real, que ajudi i complementi el camí de la llibertat de la nació catalana.<br /></div><br /><div><strong>Per la terra, pel treball i per les llibertats,Pels Països Catalans...La CUP, al Parlament!</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><a href="http://www.cupalparlament.org/">http://www.cupalparlament.org/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7899504252288839811?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-87125004784423346022009-06-08T12:47:00.000-07:002009-06-08T14:06:25.427-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Si15R1i0lZI/AAAAAAAAAZ4/DbrVufXDtW4/s1600-h/untitled.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345061680096515474" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Si15R1i0lZI/AAAAAAAAAZ4/DbrVufXDtW4/s400/untitled.bmp" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Algúns son tan afoutados que quixeran ser coñecidos polo mundo enteiro</strong></div><div>Blaise Pascal (matemático-filósofo francés) </div><div><br /> </div><div>Penso que foi hai xa uns anos, na miña primeira incursión en París que nun quiosco perto de Sainte-Geneviève puiden mercar algo de prensa madrileña (por aquelo de non perder comba das novas do reino). En concreto, El País publicaba un artigo de Vargas Llosa que falaba do que para min era o acto omnipresente daquel meu París, o centenario de Jean Paul Sartre. O caso é que o absurdo mediático do descoñecemento esgrimido polo aquí agraviado Vargas Llosa deixaba cair as súas malignas verbas sobre o homenaxeado Sartre. Dicir sobra que días despois de visitar eu en Montparnasse o leito do propio Sartre e de Simone de Beauvoir, o devandito artigo proeume duro nos pilares máis básicos do humilde coñecemento deste aspirante a ilustrado que eiquí fala. </div><br /><div>O odiado amigo Vargas Llosa, aspirante el a Premio Nobel, teimaba en dicir que Sartre apoiaba a República de Cuba, a Revolución Cultural e outras cantas diferentes revoldainas populares de ultramar. Desas impenitencias libertarias das xentes pequenas que tanto amolan polo mundo adiante. Pois si, señor Vargas, ese é o meu/noso Sartre. </div><br /><div>Pasa o tempo e hai xa unha semaniña ou dúas, ao amigo Vargas dálle por se pasear por Caracas na compaña dunha serie de "intelectuais" sinaladores e pezoñentos na procura dun enmerde mediático de certa envergadura contra o cerne revolucionario do país de Bolívar. E si, neste caso volve a ser El País quen publica unhas palabras que cito textuais do prócer Vargas: <strong>" en mi estancia en Caracas he oído hablar de cosas tan absurdas como la proiedad social en lugar de la propiedad privada"</strong>. Iso si, non faltou ao rigor ao dicir que Venezuela non era un país totalitario porque alomenos lle deixaron entrar no país. Cousa que non deixa de ser certa, Venezuela non é un país totalitario, e si, fálase de propiedade social (sen medo).</div><br /><div>Seguen a pasar os días, e chega a nova arrepiante dos alomenos 40 mortos nas loitas indíxenas da amazonía peruana. Alan García, lugartenente do imperialismo na zona, aparece nunhas <a href="http://www.youtube.com/watch?v=pWFEA31NPf0">declaracións </a>que se puideron ver en TV3 dicindo: <strong>"los indígenas ni siquiera son ciudadanos de primera, y no pueden secuestrar una tierra en contra de 28 millones de peruanos"</strong> (sic!). Trátase da tentativa de Alan García de aplicar o tratado de libre comercio asinado entre Perú e os USA.</div><br /><div>E é aquí onde chega a fin da miña reflexión, xa iniciada no título deste post. Onde estaba o señor Vargas cando a policía peruana asasinaba a varias decenas de indíxenas? Abriu a boca?</div><br /><div>Reestoupe coa dimensión cibernética do seu propio calote, esta personaxe nefasta que é o señor Vargas. A verdade sexa dita. </div><div><br /> </div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 08/06/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8712500478442334602?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-15404200353156240392009-06-01T13:28:00.000-07:002009-06-01T13:43:15.801-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SiQ6-oihbjI/AAAAAAAAAZw/U_cJjON4UWk/s1600-h/haicai_historia491.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342459905676766770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 224px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SiQ6-oihbjI/AAAAAAAAAZw/U_cJjON4UWk/s400/haicai_historia491.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>Haru no umi/ hinemosu notari/ notari kana</strong></div><div></div><br /><div>Mar de primavera</div><div>sempre igual, o día enteiro,</div><div>nun manso vai e vén</div><br /><div></div><div><strong>Buson Yosa</strong> (poeta xaponés, 1716-1783)</div><br /><br />Un haiku de primavera para non deixar esmorecer os días deste blogue. A sonoridade fermosa do haiku, expresada no morno "notari" (manso) e o sentir primaveral do seu "kigo" (termo estacional) que neste caso se expresa nese "mar de primavera", fan deste haiku un doce acordar para esta primavera que amosa xa as súas quentes raiolas. Especialmente tradicional tamén na súa disposición silábica (5-7-5).<br />Unha elegante sinxeleza atemporal expresada neste haiku que traspasa xa casasque tres séculos desde que fora escrito.<br /><br />Prometo ter novas cedo.<br /><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 02/06/09</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1540420035315624039?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-4066336672157876682009-05-24T14:30:00.000-07:002009-05-24T14:40:43.285-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Shm-i9q1VkI/AAAAAAAAAZo/4DabQpD0Axg/s1600-h/tierra-baldia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339508341103482434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Shm-i9q1VkI/AAAAAAAAAZo/4DabQpD0Axg/s400/tierra-baldia.jpg" border="0" /></a><br /><div>Noutrora ar eirexa lizgairo podente Hoxe sinerxias<br />non frutíferas dificilmente lembrábeis<br /><br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKD </span><span style="color:#330000;">Un </span>neno xoga con estraloques<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKD</span> Os seus ollos debuxan formas<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKD</span> descoñecidas que carecen de<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKD</span> nome dentro do léxico diglósico<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKD</span> que aprendeu en harmonía bipolar<br /><br />Língua sen forma de producción trebello morto patrón inservíbel obxecto pasivo carriza ou fento esmagado polo paso dun excursionista que monologa en alófono en disidente en estrávico en interpretacións estranxeiras<br /><br />Língua magoada lañada por espiñas de acacia Cores caleidoscópicas agora coutadas polo lecer brutal que impronuncia varios fonemas cotiáns cando antano eles abrollaban ceibes polo callón da glote indíxena<br /><br />Eis a afasia cainita do laio pasivo que esquece a orixe<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKDJDSFDSKSDKA</span> Flor meirande a que murcha<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKJLKASJLKDJDSFDSKSDKA</span> que un dicionario apodrecido<br /><br />Dúas forma de expresión<br /><span style="color:#ffffff;">KKJASDLKJLKAJSDKsd</span> somentes unha de submetimento</div><div> </div><div> </div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 24/05/09</strong></div><div><strong></strong> </div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-406633667215787668?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-34538781370794917482009-05-18T13:02:00.000-07:002009-05-18T13:37:06.836-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ShHE9h3d_nI/AAAAAAAAAZY/pxHJwuayoFc/s1600-h/logoiigaliza1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337263594752835186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ShHE9h3d_nI/AAAAAAAAAZY/pxHJwuayoFc/s400/logoiigaliza1.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ShHE4Txa4PI/AAAAAAAAAZQ/OeNxvB-6Hcs/s1600-h/logoiippcc1.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337263505070022898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ShHE4Txa4PI/AAAAAAAAAZQ/OeNxvB-6Hcs/s400/logoiippcc1.png" border="0" /></a>A democracia só semella ser feita para un país pequeno<br /><div><strong>Voltaire</strong></div><div></div><br /><div>Nestes días ando eu algo aguniado polo retroceso eleitoral das diferentes <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Movimiento_naxalita">opcións comunistas </a>que acontecen no proceder diario da India e pola represiva fin da <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Tamil_Eelam">resisitencia Tamil </a>en Sri Lanka. Este mundo rico que gorece coas súas ideas <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Aung_San_Suu_Kyi">Aung San Suu Kyi</a>, líder feminina da oposición en Myanmar, teima en derrotar polo asoballamento xurídico as posicións alternas que tentan subvertir a lingua feroce do bestiario maioritario co artefacto heroico da diginidade.</div><br /><div>E é que neste mundo de sensibilidades contrapostas non hai liñas rectas, nin camiños directos (<a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Nelson_Mandela">como diría un líder político deste século que non pretendo nomear</a>). Pois ben, neste preciso mundo no que por tempo e situación xeográfica dei en vivir, acontece que o discurso da esquerda é un produto a desmembrar e encadear. </div><br /><div><a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Alfonso_Sastre">Un dos Vellos que Saben</a>, persoa á que coñezo por vocación poética, teatral e política, depositou diante do circo legal das Hespañas un proxecto común de colectivización da razón e deu coma sempre contra as trabes que sosteñen a vergoña.<br /></div><div>Penso eu iso si, que desta volta, <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Federico_Jim%C3%A9nez_Losantos">os pailáns do provincianismo naïf do verbo incontido e contaminación política </a>deron en atacar un proxecto que lles sobrepasa o discurso pseudo-democrático por virtude e complexidade. E é que non aprenden. Non lles chegou cos Papeis de Salamanca, nin con Euskaldunon Egunkaria, nin con Ardi Beltza, nin coas incineradas fotos de el-Rei en <a href="http://www.ajuntament.gi/web/">Ciutat</a>. Eles aspiran a moito máis, aspiran á ditadura da infamia e do mandato (h)único do primitivismo filo-imperialista.<br /></div><div>Porén, por vez primeira na historia desta bitácora, fago referencia explícita a unha organización política concreta, e digo:</div><div align="center"></div><br /><div align="center"><strong><a href="http://www.iniciativainternacionalista.org/">EU APOIO INICIATIVA INTERNACIONALISTA</a></strong></div><br /><div></div><div>A eles a <a href="http://www.iniciativainternacionalista.org/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=9:comunicado-de-prensa-componentes-de-la-candidatura--05052009-&amp;catid=1:noticias&amp;Itemid=3">aos que integran a súa candidatura</a>, a forza de Voltaire e o retroceso das armas de repetición coas que dicimos que xa temos dabondo.</div><br /><div>Unha aperta a todos os que con certeza poderemos ter os nosos votos ilegalizados.</div><div></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 18/05/09</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3453878137079491748?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-62700042843510265012009-05-14T10:40:00.001-07:002009-05-14T10:58:55.974-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sgxa4x79tqI/AAAAAAAAAZI/DM0iEUokfKk/s1600-h/pineiro2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335739590051215010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 277px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sgxa4x79tqI/AAAAAAAAAZI/DM0iEUokfKk/s400/pineiro2.jpg" border="0" /></a> <strong>"Tomei do bolso a miña pistola. Con coidado, pra non espertar a Ulm Roan, cargueina, monteina. Sen sentir nada apuntei, dende moi perto, á caluga do traidor Ulm Roan. Abondou un tiro: a penas un estremecemento, non se alterou a posición do seu corpo. O disparo repercutiume –foi curioso–, cunha dor aguda e súpeta, na zona do himen. Descolguei un coitelo da panoplia e, coa ponta, gravei fondamente no lombo de Ulm Roan as tres iniciais da I.T.A.”</strong><br /><div></div><br /><div>De<strong> Retorno a Tagen Ata</strong> (X.L. Méndez Ferrín)</div><div></div><br /><div>Hogano, <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_Pi%C3%B1eiro">Ulm Roan </a>semella acordar do seu deceso temporal para amosar a podente sombra da súa figura como solucionario para<a href="http://www.galicia-hoxe.com/popImprimir.php?idWeb=2&amp;idNoticia=253904"> o proceso histórico de devalo do noso espectro cultural autóctono</a>.E vai pensando un, coa acidez gástrica do mal xorne posta como castigo, que esta penitencia do vagar infindo dos espíritos funestos de Ulm Roan e outros, acontece <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADa_das_Letras_Galegas">no día preciso </a>das celebracións máis autentes da vella Gallaecia.</div><br /><div>Eiquí, na <a href="http://ca.wikipedia.org/wiki/Pa%C3%AFsos_Catalans">nova Gallaecia</a>, eu propoño un paseo de domingo pola Rambla de Caputxins para asistir á <a href="http://defensemlallenguagallega.blogspot.com/">Concentración </a>a prol da lingua galega co proceder reivindicativo e fascinante que compón as ideas dos bos e xenerosos alén dos mares e dos continentes, lonxe ou perto das Illas.</div><div></div><br /><div>Amauta Castro </div><div>Girona, 14/05/09</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><div><strong>A concentración será o vindeiro 17 de maio ás 12 horas nas Rambles (diante do Centro Galego de Barcelona).</strong></div><div><strong>Rambla Caputxins 37-39, Barcelona</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><a href="http://defensemlallenguagallega.blogspot.com/">http://defensemlallenguagallega.blogspot.com/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6270004284351026501?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-34157837231377882322009-05-04T14:04:00.000-07:002009-05-04T14:11:36.777-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sf9Ysvn_U7I/AAAAAAAAAZA/7JKhnEwTx98/s1600-h/205817717_8a55724d24.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332078009551639474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sf9Ysvn_U7I/AAAAAAAAAZA/7JKhnEwTx98/s400/205817717_8a55724d24.jpg" border="0" /></a> <strong>“O valor dun home revélase cando a súa vida se enfronta coa morte”<br /></strong>Yukio Mishima (escritor xaponés)<br /><br />Cando os días son convulsos, un vai ciclicamente volvendo aos mitos que lle son propios e ensoña de vagar novos mundos e novas culturas. O exotismo próximo de Xapón contén o meu pensamento perto das Illas e das <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Hanami">flores da cerdeira que xa explotaron </a>de norte a sul por todo xapón ben entrada xa a primavera.<br />Sería sinxelo dicir de Mishima (a quen eu evoco neste título baixo seu verdadeiro nome, Kimitake Hiraoka) que foi un ser ancorado no pasado da gloria imperial do Xapón máis militarista e máis fanático de si propio. Sería sinxelo culpalo dos seus delirios de morte por honra, como expresión da frustación da sociedade asoballada que lle envoltaba. Sería sinxelo dicir que a súa obsesión pola grandeza do Xapón da era Heian, o gusto pola contención e pola austeridade nas formas foron produto de ensoñacións fascistas. Pero nembragantes, a reflexión vai por outro camiño.<br />Poderiamos plantexar o retroceso a un pasado que reivindicamos desde un punto de vista nacionalitariamente positivo? Quer dicir, é viábel (desde a esquerda) reconstruirmos o pasado para edificar un presente que nos está a asoballar? É lícita a crítica a Mishima polo seu acerbo patriótico?<br />Existe un nacionalismo que positivice o patriotismo desde o propio pasado? Na nosa situación histórica e política como pobo diferenciado sería perfectamente necesario. Pero como se practicou desde a galeguidade esta reconstrucción?<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><br />Penso que é un bo momento para reflexión, sen que nos entren gañas de <a href="http://gl.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_Pi%C3%B1eiro">filosofar sobre a saudade</a> nin sobre o sexo dos querubíns. Enfrotámonos a unha situaciónde retroceso inédito nos nosos dereitos lingüísticos. Que os nosos fillos ou netos estean en disposición de recibir menos ca nós nesta materia fainos plantexar as incógnitas con certos medos. Faise necesaria porén unha alternativa desde os movimentos sociais. Unha alternativa apartidaria (que non apolítica) que sexa quen de soster os pasados sobre os que construimos a identidade do presente. O Día das Letras Galegas que se nos vén diante non é un fetiche literario, nin unha proba de valentía para o activismo do país. É o punto de inflexión dunha derrota que acontece desde que o primeiro irmán de terra ten que deixar a súa vila natal. Que acontece cando as falantes son obrigadas á xenuflexión diaria. Que se sostén na falta de trasmisión dos valores nacionais de pais e nais cara os vástagos da tribo. Que se representa nos sorrisos falsarios dos coudeis do engano (dígase UpyD, Galicia Bilingüe, ou PPdG).<br /><br />Mentres, para non cairmos en desesperacións inúteis e apocalípticas convén reactualizar os plantexamentos para revitalizar o idioma. Sen condicións.<br />Tome nota quen a deba tomar.<br /><br /><strong>Amauta Castro<br />Girona, 04/05/09<br /><br /></strong><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><strong> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3415783723137788232?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-457899417150446092009-04-27T13:10:00.000-07:002009-04-27T13:13:24.341-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SfYRf86y7LI/AAAAAAAAAY4/nL-wG6IleQ0/s1600-h/mujeres.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329466449665911986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SfYRf86y7LI/AAAAAAAAAY4/nL-wG6IleQ0/s400/mujeres.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Elas indixenicamente mortas sen idade<br />Centenares de autopsias indeterminadamente dispostas a certificar traxedias<br />e berros innegábeis<br />Agora esqueletes relambidos polos zopilotes agora consumidos por anxos zugadores<br />do espírito celestial que inda antes os habitaba e que sabe a mezcal e a ringleira<br />de formigas famentas e a paxaros negros e a coiotes covardes a devorar o delicto<br />e os riles o fígado o sorriso os soños e varios litros de sangue que viaxan embora cara ao norte<br /><br />Inocencia celebérrima a vosa<br />despoxada desposada coa carótida pingante de miserias que xa non que xa non que xa non que morredes todas vós eliminadas da historia Adxectivadas no impune Crebadas no chan Asulagadas na derrota Capturadas polo demo Inesquecíbeis para describir<br />o espanto (previo baleirado abdominal)<br />Seleccionadas entre milleiros para se lles presentar a deus ou ao patíbulo<br />pois fostes a propagación inútil do sospiro mortuorio de cada sanguiza fin<br />visitas colectivas para cada dous de novembro<br /></div><br /><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 27/04/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-45789941715044609?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-9997242700819400412009-04-18T03:30:00.001-07:002009-04-18T03:49:39.776-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Semr8fdWB7I/AAAAAAAAAYw/dfX2qFIMscE/s1600-h/presentacio-maquinadeguerra2-300x212.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325977090067400626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 212px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Semr8fdWB7I/AAAAAAAAAYw/dfX2qFIMscE/s400/presentacio-maquinadeguerra2-300x212.png" border="0" /></a><br /><div></div><div>Saúdos!</div><div></div><div>A boa nova vén sendo a publicación do libro de <a href="http://puntodefuga.blogaliza.org/">Raida Rodriguez </a>"Máquina de Guerra". As expectativas que teño depositadas nel están por todo o alto e penso que marcará un antes e un despois da creación en lingua galega no territorio do Principat de Catalunya . Non foron poucos o que por eiquí (por estas terras onde impera a razón e o amor á lingua propia) deixaron a súa escrita feita lonxe das fronteiras administrativas e reais (uns quilómetros máis ao leste) da grande Gallaecia.</div><div></div><div>O caso é que o libro de <a href="http://puntodefuga.blogaliza.org/">Raida </a>e <a href="http://www.blogger.com/www.estaleiroeditora.org">Estaleiro Editora </a>dan boa proba de que se pode facer cultura para todos, porque é de todos (como ben dixo Pablo Neruda). Baixo licenza Creative Commons moitos poderemos desfrutar desta aposta arriscada pola boa poesía e pola literatura contundente en experimentación e contido. Non agardo menos.</div><div></div><div>Polo que a min respecta, ben o sabe a autora, non poderei estar na cita por motivos de peso. Desgrazadamente estarei retido en terras españolas en tan importante día (e semana) pero obrigas importantes requiren que Ada e mais eu esteamos desprazados por uns días.</div><div></div><div>Sen máis convido e recomendo a todo o mundo (xentes daquí e dacolá) a que asistades a este fermoso acto, e que vos fagades co libro de <a href="http://puntodefuga.blogaliza.org/">Raida Rodriguez</a>, e porén cunha das poéticas máis elaboradas que puiden ler nos últimos tempos.</div><div></div><div><span style="color:#ffffff;">sdhjshdfaslkjdflkaslkdfjksadjfl</span></div><div><span style="color:#ffffff;">dfsslakdfkdlflkdsklf</span></div><div><strong>Presentació d'Estaleiro Editora i de “Máquina de Guerra” de Raida Rodríguez Mosquera</strong><br />Divendres 24 de abril. a les 19:30h<br />Espai Social Magdalenes<br />C/Magdalenes, 13-15<br /><m>L1,L4-Urquinaona<br />+ informació: <a href="mailto:espazogalego@gmail.com">espazogalego@gmail.com</a></div><div><span style="color:#ffffff;">sdlsdkfmkñlfd</span></div><div><span style="color:#ffffff;">sakfjkdsjkf</span></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 18/04/09</strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-999724270081940041?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-42852506591202622772009-04-15T13:01:00.000-07:002009-04-15T23:15:00.291-07:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XhgUeY1BExk&amp;hl=es&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/XhgUeY1BExk&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />A viaxe polo sul de Inglaterra foi grandemente produtiva. Alén de visitar a xeorxiana vila de Bath e as fontes druídicas de Glastonbury (resulta que tamén chegamos á Glastonbury Tor, como comentaba no anterior post), a viaxe deu un froito que non imaxinaba. Trátase do dialecto de Bristol, o coñecido como "Bistrolian", "Bristle" ou "Brizzle". </p><p><br />O primeiro contacto co bristoliano non foi de todo sinxelo, non vou negar a evidencia. Pero pouco a pouco afixen o ouvido co fermoso balbuciar das notas malencónicas da súa fermosa tonalidade labrega.</p><p>Os signos máis determinantes do bristoliano son o L terminal, que se agrega ao final das palabras rematadas en "o" ou "a". O uso de "to" no canto de "at", feito que tamén se produz no sul de Gales. E no emprego de pronomes masculinos "he/him" no canto de "it". </p><p><br />O resultado é unha peculiar forma de falar inglés que se veu popularizando noutros puntos de Inglaterra por ser considerado un dialecto moito menos afectado que o londinense <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cockney">cockney</a>, que se identifica coas clases altas. O bristoliano é, en troques, a fala dos labregos do sul de Inglaterra, dos "farmers", e é por iso que o seu uso estendeuse cara outros falantes que pretenden falar dun xeito máis popular. Quer dicir, dos ranzos. </p><p>Eis algunhas expresións en bristoliano... </p><p><a href="http://www.bbc.co.uk/bristol/content/madeinbristol/culture/b.shtml">http://www.bbc.co.uk/bristol/content/madeinbristol/culture/b.shtml</a></p><p><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 15/04/09</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4285250659120262277?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-14980150039486003932009-04-05T05:58:00.000-07:002009-04-05T06:11:06.946-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sdity7giNNI/AAAAAAAAAYo/be7ZFB1iyA0/s1600-h/England-travel-Glastonbury-localsurfer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321194050217456850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 262px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sdity7giNNI/AAAAAAAAAYo/be7ZFB1iyA0/s400/England-travel-Glastonbury-localsurfer.jpg" border="0" /></a><br /><div>We Poets in our youth begin in gladness; </div><div>But thereof comes in the end despondency and madness.<br /></div><br /><div>"Resolution and Independence"<strong>William Wordsworth </strong></div><div></div><br /><div>Ando nestes días enleado nunhas traducións que en pouco tempo agardo que saian a luz. A verdade é que nunca me atrevera a tan complicado entretemento, pero as miñas melloras nalgunha ou nalgunhas linguas penso son propicios para eu encentar este novo empeño.</div><br /><div>Se a alguén lle debo a miña pericia cos idiomas é a meus pais que nunca deixaron de inculcarme a necesidade de intercomunicación entre pobos. Tamén a Ada que convive con ducias de libros tirados polo chan e dicionarios abertos e notas tomadas en calquera marxe e...</div><br /><div>E tamén <a href="http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=xossanto&amp;alias=Xos%E9+Lu%EDs+Santos+Cabanas">a quen coas súas palabras me animou a botarme a andar </a>con estas cousas ( e pode que el nin sequer o saiba), e foi literalmente así.</div><div></div><br /><div>Nesta semana Ada e mais eu volvemos ás Illas Birtánicas. Que as palabras de Chatterton e Wordsworth guíen os nosos anceios de coñecemento. Só agardo poder chegar a <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Glastonbury_Tor">aquí</a>.</div><br /><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 05/04/09</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1498015003948600393?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-60683443356290653382009-03-29T13:39:00.000-07:002009-03-29T14:11:01.958-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sc_dHZbS-fI/AAAAAAAAAYg/a0W1fOe1n2Q/s1600-h/Imagen+619.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318712804102044146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/Sc_dHZbS-fI/AAAAAAAAAYg/a0W1fOe1n2Q/s400/Imagen+619.jpg" border="0" /></a></div><br />A hemorraxia pinga fermosa (eiquí perto)<br />asulagando de cor amarga as folerpas<br />mortas<br /><br />Un presentimento escuro un cervo de tristura<br />De vagar unha outra viaxe cabo do vidro esnaquizado<br />Unha ouriceira de crótalos ennobelados nun espazo infesto<br />lixado<br /><br />Adestradas máquinas-RAE que nos andades á espreita<br /><br /><div align="center">Non</div><div align="center">o voso libro ERA unha árbore</div><br /><strong>Amauta Castro</strong><br /><strong>Girona, 29/03/09</strong><br /><strong></strong><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a><br /><br /><strong>*A foto e a cita son parte dun dos murais do Callejón de Hamel, A Habana.</strong><br /><br />"<em>El cobarde huye de la verdad,<br />porque la mentira<br />es como él"<br /></em><strong>Salvador</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6068344335629065338?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-77115681217546573022009-03-24T14:35:00.000-07:002009-03-24T15:05:19.418-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SclVckapv6I/AAAAAAAAAYY/6gqJz6Skn0w/s1600-h/Imagen+109.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316874784387743650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SclVckapv6I/AAAAAAAAAYY/6gqJz6Skn0w/s400/Imagen+109.jpg" border="0" /></a><br /><div>os camiños da vida<br /><strong>A posgaleguidade imaxinada</strong><br />X.L. Méndez Ferrín<br /><br />“¡Yo nunca leo a mis contemporáneos!” –exclamaba, estupendo, Max Estrella. Eu adoito ler os meus contemporáneos (una excepción: a dos contemporáneos que non me interesa ler (nin ver, nin ouvir). Entre os que leo áchase J.J. Moralejo. Escribe este lingüista e amigo sobre a posibilidade, que el non desexa, dunha Galicia na que o idioma propio deixase de se falar e na que todos falasen o de Burgos. No xornal que fai do odio ao galego un pretexto de vida, Miguel Anxo Murado expón con naturalidade que ningún galego vivo verá o idioma galego morto. Grande verdade.<br />Eiquí e acola, coma a herba de Cunqueiro, nace a nosa dor pola extinción do idioma, e fálase diso. Terá que ver, digo, o feito de que 23.796 veciños de Galicia votasen nas pasadas eleccións polo partido da vascoepañola Rosa Díez. O voto a UPyD claramente contra a lingua galega. Un voto a favor da desaparición do noso idioma, posición suicida que tamén se proxectou nos sufraxios ao PP e aínda á dimensión lerrouxistas do PSOE. Masas do pobo galego, xa non falo en votos, consideran a súa lingua inferior, innecesaria, prescindíbel e non lla traspasan aos seus fillos e netos. Naturalmente existe a corrente contraria e esta chámase nacionalismo e vén sendo ideóloxica e culturalmente hexemónica desde Sarmiento e Murguía a acó.<br />Eu fólgome de ver os contemporáneos atrevéndose a imaxinar unha Galicia posgalega. Se cadra ese exercicio de imaxinación e utopía sexa bon para perpetuar a nosa lingua e para ser conscientes de que todas as políticas lingüísticas practicadas desde a morte de Franco a hoxe conducen ao esmorecenento do galego e á hexemonía do castelán ou, se o prefiren, español (por min, encantado).<br />A Galicia posgalega será fea. Os nomes de Rosalía de Castro ou de Castelao serán retirados das rúas e sustituidos polos dos herois pioneiros a “Galicia Bilingüe” que abriron o camino para a loita final. Algúns anciáns recordarán con orgullo que un seu trasavó estivo no combate anti-galego, pro el levará sempre coma estigma o apelido Pousada, cen por cen galego, e terállo que transmitir aos seus descendentes coma un emblema da traición. Moi pouquiños Brais ou Aldara, falarán castelán pero non saberán nada da orixe do seu nome de pía. Na Galicia posgalega a mayoría das persoas levarán apelidos galegos como Fernández (e non Hernández), Ferreiro, Cameselle, Ribadulla e milleiros máis, pero eles non saberán por que os usan.<br />Outros terán apelidos mestizos (Rajoy, Feijóo) pero non lles dirán o segredo de que tal mestizaxe indica a razón da perda do idioma galego. Os nenos de Vigo non poderán aprender na galescola os poemas de Martín Codax nin de Mendiño porque están escritos nunha lingua que non é a súa porque a lingua dos alumnos posgalegos será a do Cid Campeador. En canto á paisaxe, seguramente persistirá nos seus termos básicos. O Courel, o Hío, o Galiñeiro, o Xurés, a Capelada, o Miño, o Ulla, A Coruña (co artigo que queiran ou sen el), os nomes dos lugares, das cidades, dos accidentes xeográficos non poderán ser mudados e seguirán en forma galega (mesmo na forma galega que perpetúa e perpetúa a existencia fantasmal de linguas prelatinas). Os falantes castelanizados da Galicia posgalega terán que convivir cun universo toponímico que cada día lles recordará a defección, a colonización e a derrota. Os habitantes posgalegos de Galicia non serán nada e ao mellor, senten vergoña.<br />Seguiremos facendo o posíbel porque a Galicia posgalega nunca chegue a existir </div><div><br /></div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong>Nesa bitácora de anos que son os venres d'Os Camiños da Vida, o Vello que Sabe deixou cair estas letras que axuntadas semellan darlle un nome se cadra non tan irreal: posgaleguidade. </strong></div><div> </div><div><strong>Dicía outro Vello que Sabe, neste caso Basilio Losada, nun libriño descatalogado xa de principios dos 80, que o idioma galego desaparecería indefectibelmente nun proceso de menos de 200 anos. E concordo, mesmo quero expresar que este proceso está a dar os seus primeiros pasos nesta última década (ou nas últimas dúas décadas). Non hai que ser sociolingüista, non fai falla ser un visionario, nin un profeta da linguaxe. Esmorece a chama, ecoamos na caverna coa voce da derrota e non collemos rumo.</strong></div><br /><p><strong>Que facer diante destes días pésimos de Maquieiro Feijóo, do rouco són de Rouco, do pesadelo tremendo das folerpas mortas no amargo viño do suicidio. Que facer nunha outra vida ergueita na posgaleguidade dun feito que deveu imposíbel e quen sabe como.</strong></p><p><strong>Non quero ser testemuña desta aldraxe escrita nos nosos corpos para rexouba dos maldizoados pailáns que nos andan á espreita.</strong></p><p>Amauta Castro</p><p>Girona, 24/03/09</p><p><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7711568121754657302?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-72136444965548412162009-03-17T14:28:00.000-07:002009-03-17T14:47:10.843-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ScAYRRGKHxI/AAAAAAAAAYQ/j6U482JpkUs/s1600-h/romero.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314274245223259922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/ScAYRRGKHxI/AAAAAAAAAYQ/j6U482JpkUs/s400/romero.jpg" border="0" /></a><br /><div></div>"Y si me matan, resucitaré en el pueblo salvadoreño." <strong>Monseñor Romero<br /></strong><div></div><br /><div>Recén chegado da Toscana chegou a nova que <a href="http://nachoconqueixo.blogspot.com/">moitos de nós </a>agardabamos (seino), a vitoria eleitoral do FMLN nas eleccións xerais de El Salvador. Unha utopía desas posíbeis nesta <a href="http://www.alternativabolivariana.org/">Nova América </a>que estoura en soños cada vez que un Fernando Lugo, un Rafael Correa, un Evo Morales, un Hugo Chávez, un Mauricio Funes, etc. Cada vez que un deses trasmisores de ideas que son os líderes desta Nova América, reatopa o pasado dos seu pobo e enche de novo as espranzas dos supervivintes dese xenocidio diario vivido nos últimos 500 anos.</div><br /><div>Tomo con cautela a vitoria eleitoral do FMLN, foi xusta e axustada ambalas dúas cousas. Pero creo que é tempo de lembrar o pasado. De lembrar ao propio Farabundo Martí, a Roque Dalton, e a Monseñor Romero. De subliñar co aceno misericordioso de Jon Sobrino as palabras que desta volta saian da boca da xente. De retomar o pasado, dixen. De reiniciar o rumo sen esquecer o camiño andado.</div><br /><div>Non todo ían ser malas novas após o 1 de marzo, non si?</div><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 17/03/09</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7213644496554841216?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-7336159353203396382009-03-08T13:10:00.000-07:002009-03-09T00:27:21.633-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SbQ2K3zbirI/AAAAAAAAAYI/0-JSc5W26j4/s1600-h/florencia2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310929420982913714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SbQ2K3zbirI/AAAAAAAAAYI/0-JSc5W26j4/s400/florencia2.jpg" border="0" /></a>A cada<br /><div>novo</div><br /><div>clima</div><div>que atopo</div><div>descubro</div><br /><div>que</div><div>unha vez</div><div>xa lle estiven </div><div>habituado</div><br /><div></div><br /><div>E me separo sempre</div><div>estranxeiro</div><div></div><br /><div>Nacendo</div><div>retornado de épocas demasiado</div><div>vividas</div><br /><div></div><div>Gozar un so</div><div>minuto de vida</div><div>inicial</div><br /><div></div><div>Busco un</div><div>país inocente</div><div></div><br /><div>"Vagabundo" de <strong>Giuseppe Ungaretti</strong> (escritor italiano)</div><div></div><br /><div>Fecho con preocupacións cubanas, esta bitácora por uns días. Deixa cair o nada sospeitoso <a href="http://www.rebelion.org/noticia.php?id=81900">Carlo Fabretti </a>(artista italiano afincado en Cuba), que o suposto relevo e renuncia posterior de Carlos Lage e Felipe Pérez Roque do Consello de Estado da República de Cuba está desgraciadamente enchoupado dunha especie de personalismo nefasto que algúns agardabamos inexistente na alta política cubana.</div><div>O tamén non sospeitoso periódico mexicano<a href="http://www.jornada.unam.mx/"> La Jornada </a>comenta días atrás que esta polémica leva xa desde decembro instaurada no buró político do Partido Comunista de Cuba. E que moitos deses cambios foron saíndo veladamente tanto da Chancelería de Exteriores como dos discursos de Raúl (especialemnte crípticos durante as celebracións do 50 aniversario da Revolución). E é que non somos poucos os que moi lonxe de cairmos en dinámicas propias do oportunismo queremos dicir con voz clara que o "relevo" dos cárregos de Lage e Roque ten recendos doutros tempos non tan lonxanos.</div><div>Da situación actual queda que a idade media do Consello de Estado está en 73 anos. Con está decisión Raúl DEIXA SEN REPRESENTACIÓN POLÍTICA A DÚAS XERACIÓNS DE CUBANOS. Un país non pode ser gobernado durante dúas décadas por dúas persoas (Raúl e Fidel) que superan ou superaron os 70 anos de idade. Sobre todo un país coa demografía e o crecemento de Cuba. Vale que Fidel gañou a pulso a súa estadía no cárrego e ninguén cuestiona iso, do mesmo xeito que a elección de Raúl para unha sucesión curta no Goberno resultou até o de agora proveitosa.</div><div>Pero quero repetir que a experiencia persoal de Lage (levando a batuta económica que posibilitou ver a luz despois do Periodo Especial) e de Roque (con 15 anos de experiencia como Chanceler de Exteriores), rachaba alomenos coa media do perfil da alta burocracia cubana. Novas figuras políticas formadas no seo da Revolución de dos órgaos e organizacións existentes nela. Lage un médico con vocación internacionalista e que serviu en Etiopia, e Roque un estudante de enxeñería que foi asesor persoal de Fidel e que afianzou as relacións co Caribe e cos países iberoamericanos con grande logros (resolucións da ONU a prol de Cuba, as relacións bilaterais con China e Venezuela, etc).</div><div>Lage e Roque eran/son moi necesarios. Necesarios para un país pequeno e democrático que fixo a Revolución máis fermosa da historia de Humanidade. Representativos dunha vitoria social, a da formación sen distinción de clases. Representativos de dúas xeracións que proclaman con valentía novidosas formas de rebeldía e que agardan o seu momento histórico dentro da Revolución, repito dentro da Revolución.</div><div></div><br /><div>Este proxecto de viaxeiro que aquí fala deixa as súas reflexións para as noites da Toscana coa compaña de Ada. Para alí vamos, con ilusión por ver os retrincos da Cidade da Arte por excelencia, Florencia. Con sorte teimaremos en chegar a outros confíns desa terra de bos viños e óleos gorentosos. Non prometemos nada pero fechamos este porto ata nova data. Agardamos ter novas na vindeira semana. Cuarta viaxe a Italia.</div><br /><div></div><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 08/03/09</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-733615935320339638?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-62564841306883504212009-03-02T14:03:00.000-08:002009-03-02T14:11:12.726-08:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZTMMa44I5ac&amp;hl=es&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZTMMa44I5ac&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><p></p><p>Seica pórlle un outro obituario a estas Palabras de Amauta ditas neste caso no nome de Pepe Rubianes tería sido o acaído para estes días nos que por moitos motivos algúns o estamos a botar de menos.<br />Pero o conto é que non é sinxelo asumir cousas que por moi lonxe que en quilometraxe me queden non son quen de asimilar (palabra que teremos que utilizar decote nos vindeiros catro anos: asimilación).<br />Non tiven eu atrevimento de facer unha predición eleitoralista a modo de sondaxe a distancia do que podería acontecer no día fatídico nas terras do Antigo Reino. E tan antigo abofé, e é que xa mesmo veñen de novo os tempos de xustificación diaria do acontecido.<br />O feito é que teño a lonxana impresión de que o voto galego é moito máis ideolóxico do que moitos se pensaban. Reclamo porén o recendo a turbeira e alambique que anda espallar pola rede <a href="http://whiskeiro.blogspot.com/">un bo amigo</a>, e solicito que nos días vindeiros afoguemos por un intre pequeno e literario, o pensamento en líquidos gorentosos que axuden a superar o doloroso trance.<br />Se naquel enloitado mar moitos miramos unha xanela posíbel ao afogamento histórico do Antigo Reino, arestora podería describir coas letras da palabra Atila a podente cabalgada do eleitoralismo húnico personificado no home da gomina.<br />Queda dito, mil primaveras máis para Atila...y olé.<br />Será nestora preciso matar os ídolos para recomezar?<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 02/03/09<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6256484130688350421?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-27933065479415381802009-02-22T10:28:00.000-08:002009-02-25T13:04:15.393-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SaGe1iAs-eI/AAAAAAAAAYA/lgzfF0pbeIo/s1600-h/labica.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305696478519163362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SaGe1iAs-eI/AAAAAAAAAYA/lgzfF0pbeIo/s400/labica.jpg" border="0" /></a> <div><strong></strong></div><div><strong>"A conciencia dos traballadores, instruída pola experiencia das loitas, semella atoparse en condicións de facer fronte á globalización, que pola súa banda, afondou nas diferenzas e agravou as formas de explotación"</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong>George Labica</strong> (Intervención n'A Habana para o 145 aniversario do nacemento de Marx)</div><div></div><br /><div>De volta en Vigo, no ano 2004 presenciei no Clube Faro de Vigo unha colosal conferencia dun xa coñecido para min George Labica. Entrei case pedindo desculpas pois o acto semellaba a poucos segundos de comezar. Na parte traseira do salón da reitoría viguesa estabamos os descoñecidos do acto. Ese feixe de persoas que desexabamos sen máis ambición que George Labica deixara se cadra un aceno de erudición nas nosas humildes e traballadoras mentes. Doutro lado na parte dianteira "as autoridades" non menos necesarias do Consello de redacción da Trabe de Ouro. </div><br /><div>O caso é que nin eu mesmo agardaba que aquel francés de perfecto español pedira desculpas por non usar o idioma galego, e moito menos que na metade da súa intervención dixera un nidio "Viva Cuba socialista!" cousa que acendeu á metade do aforo entre eles este humilde cronista que non lle chega nin aos pés ás xente alí presente. A outra metade acostumada á liña mediocre do Clube Faro de Vigo supoño que se alporizou por un intre e pouco despois abandonou a conferencia non sen antes coller o abrigo Burberry's con xeito airado. </div><br /><div>Alén disto, que pertence xa á memoria persoal, se por algo ou grazas a alguén coñecemos a figura de George Labica nesta Gallaecia de fin e comezo de milenio é grazas aos diferentes axentes marxianos que ao servizo das xentes que amamos a cultura e a loita. Falando explicitamente de:</div><br /><p>*Laiovento que na súa aposta por dotarnos dunha ferramenta ao servizo do ensaio filosófico-político-cultural-etc deunos uns cantos textos para consumo colectivo<br /></p><p>*Francisco Sampedro, que traduciu por igual os textos de Labica e outros para Laiovento e a Trabe de Ouro.<br /></p><p>*Aula Castelao de Filosofía, que trouxo por estes lares a George Labica para goce dos que agardamos a necesaria redenzón dos asoballados</p><div></div><div>Moitas grazas a eles.</div><div></div><br /><div>A George Labica dicirlle que visite a casa do Che se é que anda por algures, e que agarde polos que inda batallamos. Pois tarde ou cedo, todos habitaremos un ceo onde se cadra as estrelas nunca deixaron de ser necesarias. Deica sempre...</div><div></div><div><strong><span style="color:#ffffff;">fkdfksdk</span></strong></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona, 22/02/09</strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2793306547941538180?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-85534675717115429262009-02-17T13:42:00.000-08:002009-02-17T13:52:27.324-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SZswGdghUzI/AAAAAAAAAX4/uqHz-58xSdQ/s1600-h/papeleira.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303885873717269298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SZswGdghUzI/AAAAAAAAAX4/uqHz-58xSdQ/s400/papeleira.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>Somentes cando a derradeira árbore morra, o derradeiro río sexa contaminado e o derradeiro peixe sexa capturado, nos decataremos de que non podemos comer cartos. </strong></div><div><span style="color:#ffffff;">gsfgsfgsdfg</span></div><div>(Proverbio indíxena da Nación Cri)</div><div><span style="color:#ffffff;">sdfgsdfgsdfg</span></div><div></div><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 17/02/09</div><div><span style="color:#ffffff;">fdgsdfg</span></div><div></div><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8553467571711542926?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-6121632294521403942009-02-10T09:39:00.000-08:002009-02-10T09:45:41.842-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SZG8HUaRfKI/AAAAAAAAAXw/SN7B2OuT55A/s1600-h/38861.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301225070315797666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SZG8HUaRfKI/AAAAAAAAAXw/SN7B2OuT55A/s400/38861.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Vós<br />que predicades o descoñecemento insurrecto<br />na caveira dos nomes mortos Escoitade<br />a Senra o Toural a Porta Faxeira<br />os berros prolongados que non se esmagan nin se<br />limpan con lixivia<br />Escoitade<br />a heteroxénea ondaxe disposta en forma de aldea<br />de muíño estreliforme de áncora labrega de estaleiro<br />de Novoneyra tamén<br />de sinxela amizade polos pobos deste planeta de encirrada<br />cólera contra a inmensa Castela<br />De amor de praza<br />forte de Obradoiro en maré negra Escoitade<br />a Celso Emilio decididamente noso<br />e as cadeas coas que nos prendedes nestora<br />Os Pinos Escoitade que soan decote co peso estrondoso das mámoas do presente<br />Escoitade un mundo no que renascen os escravos<br />Escoitade<br />a historia tradeada pola pegada da tribo<br />coa palabra do tempo inda máis viva</div><div></div><div></div><div><span style="color:#ffffff;">kndkkfdksk</span></div><div><span style="color:#ffffff;">sdfksdflkñdlk</span></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>10/02/09</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-612163229452140394?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-12302581861560655762009-02-07T11:08:00.000-08:002009-02-07T11:10:45.079-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SY3cbmyi7kI/AAAAAAAAAXo/29qQXciEWoE/s1600-h/t_07_02_2009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300134703312072258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 284px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SY3cbmyi7kI/AAAAAAAAAXo/29qQXciEWoE/s400/t_07_02_2009.jpg" border="0" /></a><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 07/02/09</div><div> </div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div> </div><div>* tirado de <a href="http://www.rebelion.org/">www.rebelion.org</a>, coa autoría de Kalvellido.</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1230258186156065576?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-44915911163988275442009-02-03T10:50:00.000-08:002009-02-03T11:02:21.093-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SYiSd49jTPI/AAAAAAAAAXg/S_n5wu7uBHM/s1600-h/200803110514210_nina_palestina.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298646003805801714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 234px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SYiSd49jTPI/AAAAAAAAAXg/S_n5wu7uBHM/s400/200803110514210_nina_palestina.jpg" border="0" /></a><br /><div>Gaza<br />treixadura esmagada </div><div>que se recupera entre a sombra proxectada das lumieiras<br />asemade temendo o voo turbinario-eléctrico dos gabiáns á espreita<br /><br />Só ti<br />nos incrustas no tempo coa face doente<br /><span style="color:#ffffff;">sdfkdsflkdsflllljkdsjflllkdlljfk</span>coa túa face doente<br /><span style="color:#ffffff;">sdkflsdkllllllllksñlllldlfkñldkllllfñl</span>coas túas faces doentes<br /><br />Só ti<br />aumentas construída e branca entre as lapas<br />corrompendo os procesos do inimigo<br />co martelo ardente </div><div><br /> </div><div></div><div><strong>Amauta Castro</strong></div><div><strong>Girona 03/02/09</strong></div><div><strong></strong></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com"><strong>amautacastro@hotmail.com</strong></a></div><div></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4491591116398827544?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-56887753899803994852009-01-24T14:17:00.000-08:002009-01-24T14:39:44.748-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SXuYVEtisgI/AAAAAAAAAXY/jQNkeoZT5Xc/s1600-h/haicai_historia455.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294993274713584130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 222px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SXuYVEtisgI/AAAAAAAAAXY/jQNkeoZT5Xc/s400/haicai_historia455.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Ine ine to/ hito ni iwaretsu/ toshi no kure</strong></div><div></div><br /><div>"Vai, Vai"</div><div>é o que me din as persoas-</div><div>O ano chega á fin</div><div></div><br /><div><strong>Rotsû Imbe</strong> (1649-1738, poeta xaponés)</div><div></div><br /><div>Rotsû Imbe, un monxe mendicante discípulo de Basho MAtsuo é neste caso autor deste haiku que veño a resaltar neste post.</div><div>No seu vagar, Rotsû Imbe coñeceu a Basho Matsuo (o máis coñecido facedor de haiku do Xapón) e mesmo o acompañou nalgunha das sáus viaxes. Condicionado pola poesía de Basho e pola súa vida de esmoleiro volveuse misántropo e mesmo foi maldizoado polo resto de discípulos de Basho.</div><div>Este haiku fala do rexeitamento sentido polo propio Rotsû Imbe na parte final do inverno, cando a xente está a preparar o aninovo xaponés. A falta de caridade existente no momento demóstrase no feito de pedires esmola cando todo mundo está a preparar a festa, cousa que Rotsû evidencia nesta composición. O kigo (palabra estacional) é "toshi no kure" cando o ano chega á fin, é dicir no inverno.</div><div>Porén, e aproveitando que as miñas clases de lingua xaponesa progresan, deixo este haiku de inverno para felicitar o aninovo xaponés, que se está a celebrar por estas datas, e para que a sinxeleza destas composicións achegue dozura aos nosos pensamentos coitáns.</div><div>Até máis ver!</div><div> </div><div>Amauta Castro</div><div>Girona,24/01/09</div><br /><p><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5688775389980399485?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-48012027696279216592009-01-18T03:57:00.001-08:002009-01-18T04:04:32.456-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SXMZdj8DSYI/AAAAAAAAAXA/N9UXjBR5Eg4/s1600-h/Peratallada+VIII.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292601982744480130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SXMZdj8DSYI/AAAAAAAAAXA/N9UXjBR5Eg4/s400/Peratallada+VIII.jpg" border="0" /></a><strong>Oficio a tebra por precisar un mundo perenne / Des-existo / Acaso unha desculpa sen sílabas prestas para lle outorgar un outro nome </strong><div></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong> </div><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 18/01/09</div><div></div><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4801202769627921659?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-80623809753481342652009-01-13T02:00:00.000-08:002009-01-13T02:14:08.351-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWxoCufHhGI/AAAAAAAAAWo/mrqi8ZLiepM/s1600-h/Imagen+742.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290718058301064290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWxoCufHhGI/AAAAAAAAAWo/mrqi8ZLiepM/s400/Imagen+742.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><strong></strong></div><div><strong>Hai problemas de liberdade de expresión en Cuba?</strong><br /><br />A resposta é non. En Cuba somentes existe prensa diaria ofial, iso quere dicir que desde o noso punto de vista occidental non hai liberdade de prensa. Mais existe verdadeiramente liberdade de prensa en Occidente? a resposta tamén é non, así que a miña análise centrarase noutro tipo de cuestións moito máis cotiás.<br />Pouco antes de ir a Cuba moita xente me falou das litas de artistas excluídos pola Revolución. Listas nas que supostamente podemos atopar a Gloria Estefan (o delicto está en quen considera a esta persoa “artista”). Pois ben, o resultado é que a xente escoita o que lle peta. Ata tal punto chega isto que en calquera cidade cubana un pode escoitar ás músicas tradicionais ben vivas na rúa (trova, son, boleros, etc), pero tamén a música comercial que se está a escoitar en América Latina en xeral e en Europa e nos USA. Porén, un pode escoitar, ao volume que estime oportuno o seu viciño ( e aseguro que hai volumes de todo tipo), a cantantes melódicos italianos, a grupos de hip hop americano, reggaeton, música mexicana, etc. Moita desta música é emitida polas emisoras oficiais? Si, moita desa música si inda que hai algunha que non (a devandita Estefan é unha delas) pero iso non quere dicir que un poda escoitar a música de certos autores na súa casa sen que exista sanción algunha. Acaso saen Betagarri, Obrint Pas ou Skárnio en RNE? Abofé que non... </div><div>No mundo do libro, non é para min posíbel dicir outra cousa que non sexan beizóns ao mundo editorial cubano. Desde a editorial "Ciencias Sociales" ás publicacións da "Casa de las Américas". Fago especial recomendación a calquera viaxeiro que se prece, de facer unha visita ao Instituto Cubano do Libro (na Plaza de Armas d'A Habana), cheo de actividades e libros a bo prezo.</div><div> </div><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290717543668283874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWxnkxVGeeI/AAAAAAAAAWg/Pp7l4ZaV2lg/s400/Imagen+1122.jpg" border="0" /><br />No que se refire á liberdade relixiosa, a cuestión chega moito máis lonxe. En Cuba conviven cultos de tipo afrocubano, o catolicismo de tipo romano, cultos ortodoxos rusos e gregos, igrexas evanxélicas de todo tipo e pelaxe, e (capítulo aparte, pois non é unha relixión propiamente dita) a masonería que está moi presente en toda a Illa. O caso é que a relixión afrocubana é practicada a plena luz. A xente ten altares nas casas adicados aos seus santos protectores. Mesmo hai un fermoso museu adicado aos Orishas unhas rúas maís alá do Capitolio. Eu mesmo podo certificar que vin mulleres con vestimentas da relixión afrocubana nun CDR do distrito da Habana Vella.<br />Do catolicismo pouco que dicir. Non se diferencia grandemente do de aquí. No meu penúltimo día n’A Habana sacaban en procesión a unha virxe (non lembro cal) da Catedral d’A Habana. Na catedral de Santiago a situación dunha misa de domingo é de cheo absoluto sen que iso repercuta na traxectoria revolucionaria dos santiagueros, que por certo mostran con moita evidencia o seu apego á Revolución.<br />Dos cultos evanxélicos, mais do mesmo. Hai servizos relixiosos con toda normalidade, igual que o caso do cristianismo ortodoxo. Como curiosidade amoso que pola Habana un pode ver pasear popes negros á saida dunha das igrexas ortodoxas da cidade.<br />En conclusión, a liberdade relixiosa é moito máis ampla do que eu imaxinaba. A liberdade e expresión xeral é ampla. Os cubanos din o que lles peta, e coa boca ben grande (para ben e para mal). Nese aspecto deberiamos todos aprender da Revolución Cubana, no moito que difire do acontecido na URSS no que se refire a liberdade de expresión. Non hai policías cacheando á xente discrecionalmente, nin axentes de paisano tomando nota da xente á saída das igrexas, nin ouvintes indiscretos á espera do que poda dicir de Fidel un viciño, nin nada que se lle pareza. </div><div> </div><div></div><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290717101347748674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWxnLBjqu0I/AAAAAAAAAWY/8Zftp6DrScQ/s400/Imagen+159.jpg" border="0" /><br />Da masonería, un punto aparte. É ben sabido que o propio Martí, entre outros próceres da indepedencia cubana, foi masón. A Loxia Masónica d’a Habana é especialmente importante. E ao longo e ancho da Illa un pode ver loxias en case todas as cidades por pequenas que sexan.<br />A masonería para moitos cubanos é entendida como un espazo de debate filosófico que se sitúa nun plano aparte do gubernativo. É por iso, por ese respecto mutuo entre goberno e masonería, que esta última desfruta dun status de amplo recoñecemento sobre todo polo seu pasado independentista e polos presupostos filosóficos que circulan darredor da liberdade do ser humano, e que sitúan en vangarda a moitos dos masóns.<br />Dentro da miña experiencia persoal, neste utlimo mes observei a tres masóns cubanos. Un primeiro díxome directamente que era masón, cousa que me sorprendeu e argumentóume que el decidira dicilo libremente sen que iso teña que ver ou influir sobre a confidencialidade das súas reunións. Un segundo masón falou tamén nun autobús Habana-Santiago, porque foi recoñecido por un dos viaxeiros que alí iamos xa que levaba un anel cun compás inscrito. O masón en cuestióin mostrouse afable e falou con profundidade dos principios ideolóxicos da masonería así como da liña histórica que seguiu en Cuba, cousa clarificadora e de agradecer. Un terceiro masón hospedounos nunha cidade que non direi (porque el non me dixo en ningun momento que era masón). O caso é que este último masón ostentaba na entrada da súa casa o símbolo da Loxia Masónica de Cuba, así como na súa tarxeta de presentanción. Así que distinguilo non foi difícil. <div>Para os que sosteñen que non existe liberdade de culto, de opinión, etc. Velaí vai un pensamento que proe dentro do sistema de desvirtuación das realidades alternas.</div><div></div><div> </div><div>Amauta Castro</div><div>Girona,13/01/09</div><div> </div><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8062380975348134265?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-8398518650752532882009-01-06T13:19:00.000-08:002009-01-06T13:32:50.822-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWPLq6oSkJI/AAAAAAAAAWA/lGEdO6q4tiA/s1600-h/Imagen+040.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288294325616283794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWPLq6oSkJI/AAAAAAAAAWA/lGEdO6q4tiA/s400/Imagen+040.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><strong></strong></div><div><strong>Antes de comezar e mesmo de practicar desde o imperio da razón a crítica, quero falar da miña total adhesión ao sistema social e de poder colectivo que se está a soster desde hai xa case 50 anos no país. O feito de eu ser un firme defensor dos dereitos colectivos do pobo cubano penso que lle dá inda máis entidade ás miñas reflexións producto neste caso non do discurso prefabricado por Occidente senón froito dunha reflexión sincera e construtiva. Moitos dos que me coñecen desde hai tempo saben ben de todo o percorrido para hoxe poder falar dunha forma persoal, fundamentada e real do que está a suceder na República de Cuba.</strong></div><div><strong></strong></div><br /><div><strong>O presente comunicado oficial constará de varias partes, esta é a primeira "Hai miseria en Cuba?", velaí vai...</strong></div><div></div><br /><div align="center"><strong>Hai miseria en Cuba?</strong><br /><br />A resposta é non. A situación xeral é dunha igualdade moi estandarizada, que comeza polo acceso aos produtos básicos en igualdade de condicións para todos os cubanos e residentes. O acceso a bens de consumo tralas últimas reformas de Raúl é xeral. A telefonía móbil ten unha cobertura total na Illa e o uso do móbil está á orde do día. O mesmo podería dicir do MP3, da roupa deportiva marca, das bebidas de importación, etc. Quen pense que non se pode beber Coca-Cola en Cuba está moi trabucado. A realidade é que se paga como bebida de importación algo máis cara que o refresco nacional, a Tukola. Quen pense que non se pode mercar un chandal Adidas tamén comete un erro. O feito é que os grandes clubes deportivos de béisbol (ou Pelota como din eles) utilizan roupa de marca (Adidas, Fila, etc) do mesmo xeito que se fai coa indumentaria das diferentes selección nacionais cubanas. O uso do MP3 está moi popularizado tamén, tendo en conta o especial apego do pobo cubano coa música.<br />O restaurantes de moeda nacional e outros de iniciativa mixta son de libre aceso para cubanos e o uso do lecer tamén está moi á orde do día, malia o que se nos quera presentar desde certos sectores de poboación cubana no exterior e de certos medios de comunicación. As praias, TODAS, son de libre acceso a turistas e cubanos. Os hoteis tamén.<br />O mito das colas cubanas é en parte realidade e ficción. Tal e como podería dicir que en Santiago de Cuba todo está especialmente masificado, a realidade é que noutros puntos do país o acceso aos bens colectivos non sufre de aglomeración algunha. Nembargantes o concepto “cola” está moitas veces influenciado pola mentalidade caribeña dos cubanos. Un pode atopar nun mesmo sitio colas diferenciadas para embarazadas, ou colas por producto a comprar, ou xente que lle está a gardar o sitio a persoas que non dan aparecido. Fóra do grazoso do asunto, non creo que iso pase da anécdota, e recalco que a situación nese aspecto é de todo normal noutras cidades e vilas medianas.<br />A roupa de uso habitual da poboación é boa ou moi boa (comparábel á que usamos nos países do mundo desenvolvido). Os cubanos din de si mesmos que son moi presumidos e que se por eles fora vestirían todos os días como se forna días de festa. A realidade é que a vestimenta é de todo normal aos ollos dun primeiromundista coma min. O caso é que por alí a xente viste con dignidade, e mesmo sen austeridades. Un punto a ter en conta na calidade xeral da vida en Cuba. Polo que respecta á xente non fai falla ser un sociólogo para se decatar que o estado de benestar é bo en case todo o país, obviando certos barrios da Habana e Santiago moi golpeados polo déficit de vivenda. A diferencia dun cubano medio cun africano medio podería radicar en cousas pequenas. Saúde dental, vacinas obrigatorias, centros de epidemioloxía, fármacos a prezos irrisorios (e de fabricación propia), planificación familiar, universidades gratuitas, colexios en bo estado, acceso a medios informáticos popularizado, materiais ortopédicos de primeiro nivel (mellores que os que se poden mirar no Estado Español), acceso a médicos especialistas sen listas de espera, pleno dereito á cultura (sen restriccións nin proibicións, feito do que falarei máis adiante), e un longo ETC. E velaí a diferencia, podería falar longo tempo de todo isto e con detalle, e repito que non é necesario ser un sociólogo para se decatar. Só hai que querer ver máis alá do que nos deixen os nosos preconceitos.</div><div align="center"></div><br /><div align="left">Amauta Castro</div><div align="left">Girona, 06/01/09</div><br /><div align="left"></div><div align="left"><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><br /><div align="left"></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-839851865075253288?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-76890136883260983172009-01-04T07:26:00.000-08:002009-01-04T07:33:42.244-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWDVv38cJVI/AAAAAAAAAV4/uIddA6KB_FU/s1600-h/robot-cartel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287460980980983122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 284px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SWDVv38cJVI/AAAAAAAAAV4/uIddA6KB_FU/s400/robot-cartel.jpg" border="0" /></a> Despois do acontecido onte, e sumado ao que levaba acontecendo nestes últimos días, faise moi necesario lembrar que non somentes se pode bloquear Gaza, senón que desde a humilde vontade dos que pouco temos podemos dicirlle ao inimigo:<br /><br /><div align="center"><strong>BASTA DE BARBARIE SOBRE GAZA!</strong></div><div align="center"><strong>OLMERT XENOCIDA!</strong></div><br />Amauta Castro<br />Girona, 04/01/09<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7689013688326098317?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-60230287035967807112008-12-28T06:20:00.000-08:002008-12-28T06:26:29.250-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SVeMiZxgchI/AAAAAAAAAVw/thqKCdv64G8/s1600-h/0961.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284847210404540946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SVeMiZxgchI/AAAAAAAAAVw/thqKCdv64G8/s400/0961.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><strong>A liberdade é a relixión definitiva<br />José Martí (pensador e mártir independentista cubano)<br /></strong><br />Paseo por Ciutat nestes días de retorno voluntario ao cotiá e vou atopando xentes amigas e historias que se recompoñen despois dos días de Cuba. A poucos metros dunha das pontes de Ciutat aparez un bo amigo meu e da causa do pobo catalán que me inquire sobre a Revolución Cubana con curiosidade. Despois de falar un tempo (un tempo deses que son excesivos precisamente pola falta do mesmo) concordamos na necesidade inaplazábel de artellar para a realidade na que vivimos <a href="http://www.girona.cup.cat/">un proxecto comunitario e participativo de entidade que solvente os recurtes democráticos que perseguen ás persoas do meu tempo e lugar</a>. É dicir unha Unidade Popular.<br />E seica non é sinxelo, pero hai exemplos noutras latitudes (Chile, Euskal Herria, Ecuador, Bolivia, etc) nas que toda unha tradición opositora , sensibilidades e percorridos políticos aparte, decide unirse para derrotar ao principal inimigo. E velaí vai o noso esforzo, silente e convencido, de dotar aos nosos respectivos pobos dunha ferramenta ao servizo das clases populares, disruptora do pensamento asoballante e pegañento que non deixa libertar as azas das e dos que non temos culpa ningunha.<br />E o caso vai máis alá, cando días máis tarde atopo a un outro bo amigo arxentino a quen coñecín por causas vencelladas ao meu traballo e que vén sendo profesor de economía na Universidade de Ciutat. Comenta el que o rematadamente chamativo é a coincidencia de que por cousas/causas da vida este homiño estudara 5 anos n’A Habana e xusto agora (segundo me comentou) vai pasar un mesiño por Paraguay para valorar a situación do país e da nova inicitiva popular e antiimperialista de Fernando Lugo (o ex-bispo e presidente da República de Paraguay). Así que desexo sorte tamén por eses lares a este meu amigo arxentino que tamén non puido esquecer o necesario de artellar unha Unidade Popular como a de <a href="http://www.presidencia.gov.py/">Fernando Lugo </a>(Alianza Patriótica por el Cambio) para poder axuntar ás xentes que defendemos todo iso que debe ser de todos sen excepción. As tarefas da alfabetización tamén son necesarias no Paraguay recomeza e que pretende tomar camiños de seu neste novo século de espranzas latinoamericanas que agroman baixo o paraugas do <a href="http://www.alternativabolivariana.org/">ALBA</a>.<br />E por último, un meu amigo palestiniano a quen baptizaremos co nome de Najat por motivos de seguridade persoal e que acaba de olver de Cisxordania cunha Hatta (pano palestiniano) como agasallo para min, cousa que lle agradezo cunha ponla de oliveira como se fora <a href="http://www.frentepopulargalega.org/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=58&amp;Itemid=31">o Grande Patriota Árabe </a>quen falara agora por min.Di que Ramalah esta a ser convertida por Israel e os USA nunha capital domeada polos intereses capitalistas que teiman en convertila en capital ilexítima de Palestina para esquezo dunha Xerusalem impenetrábel. Di meu amigo, que a súa dona tentou entrar a Xerusalem para o que precisou dun permiso de 4 horas (si, 4 horas) para facer un trámite na Embaixada de España en Xerusalem. Di que precisan inda ao Grande Patriota Árabe porque a Autoridade Nacional Palestiniana, que goberna Cisxordania, esta a se convertir nun grupo mafioso que se sostén grazas ao pulo económico da corrupción e que é por iso que Hamas está a ser atacada en Gaza (por ser quen de soster a resistencia desde a honestidade). Pero el, el tamén lembra a necesidade de acometer a difícil tarefa dunha Palestina libre a través da unificación dos intereses do pobo,dunha tamén Unidade Popular da xente, da irmandade limpa e construtiva dos que están a padecer a lacra xenocida do sionismo.<br />E iso foi o que aconteceu nestes días. Días nos que somos 200 persoas menos. Ou iso creo, porque tamén hoxe amencemos coa nova dun outro bombardeo sobre Gaza e poderían ser moitos máis. Percorrerán un día os meus pés os camiños que van de Ienín a Rafah por terras liberadas?<br /><br /><br />Amauta Castro<br /><br />Girona, 28/12/08<br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6023028703596780711?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-37265867117830992612008-12-21T09:49:00.000-08:002008-12-21T10:19:05.352-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6IE2UVWlI/AAAAAAAAAVo/MXJ1CMwislE/s1600-h/Imagen+197.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282309029833824850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6IE2UVWlI/AAAAAAAAAVo/MXJ1CMwislE/s400/Imagen+197.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6H0DBOzLI/AAAAAAAAAVg/llWlhHumvV8/s1600-h/Imagen+283.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282308741185588402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6H0DBOzLI/AAAAAAAAAVg/llWlhHumvV8/s400/Imagen+283.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6Hk9Vo5II/AAAAAAAAAVY/uI2dZEFVO0g/s1600-h/Imagen+343.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282308481962534018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6Hk9Vo5II/AAAAAAAAAVY/uI2dZEFVO0g/s400/Imagen+343.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6HTZcbWPI/AAAAAAAAAVQ/P11DDhUEZtY/s1600-h/Imagen+416.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282308180269553906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6HTZcbWPI/AAAAAAAAAVQ/P11DDhUEZtY/s400/Imagen+416.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6HDpbAaWI/AAAAAAAAAVI/rhGzL8Wguf0/s1600-h/Imagen+551.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282307909680654690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6HDpbAaWI/AAAAAAAAAVI/rhGzL8Wguf0/s400/Imagen+551.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6G0NQzfVI/AAAAAAAAAVA/8ZMaPvReCG4/s1600-h/Imagen+573.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282307644423634258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6G0NQzfVI/AAAAAAAAAVA/8ZMaPvReCG4/s400/Imagen+573.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6Gk2_xjUI/AAAAAAAAAU4/Qb6siqlnaxo/s1600-h/Imagen+612.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282307380748586306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6Gk2_xjUI/AAAAAAAAAU4/Qb6siqlnaxo/s400/Imagen+612.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6GVCtl4zI/AAAAAAAAAUw/ckcbB-4vSbc/s1600-h/Imagen+719.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282307109015642930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6GVCtl4zI/AAAAAAAAAUw/ckcbB-4vSbc/s400/Imagen+719.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6FUZ59x5I/AAAAAAAAAUo/LyGDjWL93DU/s1600-h/Imagen+1172.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282305998550058898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SU6FUZ59x5I/AAAAAAAAAUo/LyGDjWL93DU/s400/Imagen+1172.jpg" border="0" /></a><br /><div>Velaí vai un pequeno resumo en imaxes do que foi este último mes en territorio cubano. Dentro pouco farei público o meu "comunicado oficial" coas novas e as miñas primeiras impresións do que vén sendo nestes últimos 50 anos a <strong>"única alternativa humana posíbel neste mundo".</strong></div><div></div><br /><div>Un saudo e tentarei informar coa palabra no vindeiro post.</div><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div></div><div> </div><div>Girona, 21/12/08</div><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div> </div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3726586711783099261?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-47231199341711628542008-11-17T11:38:00.000-08:002008-11-17T11:41:16.624-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SSHIoWvRRxI/AAAAAAAAAUg/j-F65GURzms/s1600-h/Car_in_Trinidad_Cuba.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269713634624358162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SSHIoWvRRxI/AAAAAAAAAUg/j-F65GURzms/s400/Car_in_Trinidad_Cuba.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><strong>Oh! mi ensueño, mi ensueño, vanamente me exaltas,</strong></div><div><strong>¡oh! el inútil empeño por subir donde subes,</strong></div><div><strong>estas alas tan cortas y esas nubes tan altas,</strong></div><div><strong>y estas alas queriendo conquistar esas nubes.<br /><br />de Rubén Martínez Villena (poeta cubano)<br /></strong><br />Deixo por un tempo, darredor dun mes, esta bitácora que me acompaña desde hai case tres anos. A viaxe que debeu ter sido en febreiro deste mesmo ano , co gallo da Feira do Libro d’A Habana, pero que ten lugar agora se cadra unha viaxe máis perfeccionada e solitaria do que nos pensabamos daquela.<br />Na nosa mente a meirande parte dos nosos soños e dos da sociedade que os protagoniza. Os nomes dos seres totémicos que subraian coas súas letras e cos seus trazos e acordes os principios da liberdade máis sobrerana e senlleira do planeta. Non quero deixar nomes sen reproducir nunha lista infinda así que deixareino a elección dos leitores.<br />Grazas por estardes atentos a este punto de distracción miña e de sentimentos comúns e alleos. Prometo traer boas novas á volta. Só agardo que os elementos nos sexan propicios.<br />Un saudo e deica o mes vindeiro.<br /><br />Cuba, Cuba, Cuba...<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 17/11/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-4723119934171162854?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-87058849871047765762008-11-07T11:14:00.000-08:002008-11-07T12:03:24.172-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SRSWld8K23I/AAAAAAAAAUQ/WV-sUeInd7I/s1600-h/barack-obama-doll.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265999434739276658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SRSWld8K23I/AAAAAAAAAUQ/WV-sUeInd7I/s400/barack-obama-doll.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Seica despois dunha longa campaña da que nos mantivo informados <a href="http://nachoconqueixo.blogspot.com/">o meu amigo de Chicago</a>, Barack Obama gañou as macro-eleccións máis logamente contadas da historia dos medios de (des)información.</div><br /><div>O caso é ben sinxelo, como xa ben dixeron <a href="http://agal-gz.org/blogues/index.php/ovnis/2008/11/04/que-diremos-quando-obama-bombardee-um-pa">outros </a>(e <a href="http://oportodosescravos.blogspot.com/2008/11/presidente-obama.html">outros máis</a>), que Barack Obama sexa o primeiro presidente non-branco dos USA é cousa a ter en conta. Carisma non lle faltou dentro, claro está, do colchón mediático no que estaba envolveito. Capacidade de comunicación tampouco, pero é que o orzamento da súa campaña foi estratosférico (calcúlase que para presentarse á presidencia dos USA precísanse darredor de 9.000 millóns de euros, dos que uns 1.000 millóns son só para a campaña). Pero, que Barack Obama vaia producir cambio algún na administración ianqui é máis que improbábel.</div><br /><div>De todos modos, deixo (íntegras) as palabras de Eduardo Galeano, profeta do altermundismo e escritor dos desherdados. Penso que son representativas do que pensamos moitos de nós, e desgraciadamente non creo que nos trabuquemos desta volta. Así que, ogallá...</div><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 07/11/08</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div></div><br /><div><strong>OJALÁ (por Eduardo Galeano)</strong></div><div></div><br /><div>¿Obama probará, desde el gobierno, que sus amenazas guerreras contra Irán y Pakistán fueron no más que palabras, proclamadas para seducir oídos difíciles durante la campaña electoral?<br />Ojalá. Y ojalá no caiga ni por un momento en la tentación de repetir las hazañas de George W. Bush. Al fin y al cabo, Obama tuvo la dignidad de votar contra la guerra de Irak, mientras el Partido Demócrata y el Partido Republicano ovacionaban el anuncio de esa carnicería.<br />Durante su campaña, la palabra leadership fue la más repetida en los discursos de Obama. Durante su gobierno, ¿continuará creyendo que su país ha sido elegido para salvar el mundo, tóxica idea que comparte con casi todos sus colegas? ¿Seguirá insistiendo en el liderazgo mundial de los Estados Unidos y su mesiánica misión de mando?<br />Ojalá esta crisis actual, que está sacudiendo los cimientos imperiales, sirva al menos para dar un baño de realismo y de humildad a este gobierno que comienza.<br />¿Obama aceptará que el racismo sea normal cuando se ejerce contra los países que su país invade? ¿No es racismo contar uno por uno los muertos invasores en Irak y olímpicamente ignorar los muchísimos muertos en la población invadida? ¿No es racista este mundo donde hay ciudadanos de primera, segunda y tercera categoría, y muertos de primera, segunda y tercera?<br />La victoria de Obama fue universalmente celebrada como una batalla ganada contra el racismo. Ojalá él asuma, desde sus actos de gobierno, esa hermosa responsabilidad.<br />¿El gobierno de Obama confirmará, una vez más, que el Partido Demócrata y el Partido Republicano son dos nombres de un mismo partido?<br />Ojalá la voluntad de cambio, que estas elecciones han consagrado, sea más que una promesa y más que una esperanza. Ojalá el nuevo gobierno tenga el coraje de romper con esa tradición del partido único, disfrazado de dos que a la hora de la verdad hacen más o menos lo mismo aunque simulen que se pelean.<br />¿Obama cumplirá su promesa de cerrar la siniestra cárcel de Guantánamo?<br />Ojalá, y ojalá acabe con el siniestro bloqueo de Cuba.<br />¿Obama seguirá creyendo que está muy bien que un muro evite que los mexicanos atraviesen la frontera, mientras el dinero pasa sin que nadie le pida pasaporte?<br />Durante la campaña electoral, Obama nunca enfrentó con franqueza el tema de la inmigración. Ojalá a partir de ahora, cuando ya no corre el peligro de espantar votos, pueda y quiera acabar con ese muro, mucho más largo y bochornoso que el Muro de Berlín, y con todos los muros que violan el derecho a la libre circulación de las personas.<br />¿Obama, que con tanto entusiasmo apoyó el reciente regalito de setecientos cincuenta mil millones de dólares a los banqueros, gobernará, como es costumbre, para socializar las pérdidas y para privatizar las ganancias?<br />Me temo que sí, pero ojalá que no.<br />¿Obama firmará y cumplirá el compromiso de Kyoto, o seguirá otorgando el privilegio de la impunidad a la nación más envenenadora del planeta? ¿Gobernará para los autos o para la gente? ¿Podrá cambiar el rumbo asesino de un modo de vida de pocos que se rifan el destino de todos?<br />Me temo que no, pero ojalá que sí.<br />¿Obama, primer presidente negro de la historia de los Estados Unidos, llevará a la práctica el sueño de Martin Luther King o la pesadilla de Condoleezza Rice?<br />Esta Casa Blanca, que ahora es su casa, fue construida por esclavos negros. Ojalá no lo olvide, nunca.</div><br /><div></div><div>(en <a href="http://www.rebelion.org/">http://www.rebelion.org/</a>)</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8705884987104776576?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-18444642466930533752008-10-29T15:00:00.000-07:002008-10-29T15:06:56.704-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SQjeB9D-WaI/AAAAAAAAAUI/Wg_mpqGMFcI/s1600-h/anti.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262700289734891938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SQjeB9D-WaI/AAAAAAAAAUI/Wg_mpqGMFcI/s400/anti.bmp" border="0" /></a><br /><div>Como gironí nada máis que aledarme e enviar os meus parabéns a todos os rapaces e rapazas que estiveron a sofrir durante case un ano as presións xudiciais. Parabéns aos que foran encausados (entre eles algún coñecido meu) e tamén a todos os que vivimos por estes lares tan castigados polo fanatismo do aparello xurídico.</div><div>A absolución colleunos por sorpresa. Felicito ao equipo de avogados que apoiou a causa, e a todos os que fomos mostrando a nosa solidariedade alí onde foi preciso e na medida das nosas posibilidades. Foi un pequeno grande trunfo.</div><br /><div>Un bo agasallo por Sant Narcís...</div><br /><div></div><div>Eu tamén son antimonárquico!</div><br /><div></div><div>Amauta Castro</div><div>Na trunfal Cidade de Girona, 29/10/08</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-1844464246693053375?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-39575344940428640122008-10-20T12:14:00.000-07:002008-10-21T06:17:24.762-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SPzmtBuqD_I/AAAAAAAAAO4/2KKLkomPWZ0/s1600-h/06FAEE5A-1A64-968D-59BDB92053D9415C.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259332126094528498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SPzmtBuqD_I/AAAAAAAAAO4/2KKLkomPWZ0/s400/06FAEE5A-1A64-968D-59BDB92053D9415C.jpg" border="0" /></a><strong> A foto fala por si propia. Non vos lembra a "O grande ditador" de Charles Chaplin?...Abofé!</strong><br /><div></div><br /><div>Non é ningunha nova que o Premio Planeta careza de interese. O feito problemático aparez cando se está a osixenar un sector de intelectuais orgánicos alineados co "florido pensil" da democracia virtual do Estado español posterior á Segunda Restauración Borbónica. Este sector que habita lonxe da realidade cotiá dos pobos, que asina en nome das linguas (h)únicas, e que practica o esencialismo esquizoide do desnortados, acaba de ser premiado cos folgos económico-mediáticos do Premio Planeta. </div><div>Irrita xa só o feito de que llo entregaran en Barcelona, unha cidade que non merez o ridículo espantoso de vivir xenuflexa diante destes premios da barbarie. Cidade que foi e será punta de lanza dun pensamento catalán e libérrimo, que lonxe de partillar estes feitos abomina e repele calquera tipo de insinuación lilliputiense e homoxeneizante feita no nome da creación máis putrefacta.</div><br /><div></div><br /><div>Pero estes días non foron só os días da "cruzada" feita á escala máis inmensa. Non, foron tamén días de debate persoal contra os trasmisores despreocupados do ensino perpetuo dos "bos modais". Pois si, nestes últimos días fun partícipe de diferentes operacións de submetimento lingüístico. Iso si, con cadanseu final. Explico o conto.</div><div>Resulta que veño de recibir un desde cursos que promoven as empresas para optimizar certos usos laborais. Nun destes cursos, o español "de turno" fai a súa intervención desde o público sen case comezar a ponencia.</div><br /><div></div><br /><div><strong>"Oiga, quien me proporcionó este curso ya sabía que yo no hablo catalán, así que a ver si puede dar la ponencia en castellano por que yo no entiendo catalán".</strong></div><br /><div></div><br /><div>Como ben observades a fórmula "por favor" non existe en ningún dos vocablos pronunciados polo asistente. Debemos lembrar, oportunamente, que o español en cuestión leva xa case un ano residindo en Ciutat e que malia iso segue a dicir "no entiendo catalán" que é bastante máis grave ca "no hablo catalán" (eis o concepto).</div><div>O pior de todo é que cando solicitou o curso (porque o solicitou el soíño) o curso xa especificaba que era impartido pola Generalitat (que ten como lingua oficial o idioma catalán, tal e como reza a Lei de Normalización Lingüística). Pois ben o noso suxeito experimental, a quen chamaremos de agora en diante Español #1, malia ver que era impartido pola Generalitat e que o título e maila solicitude estaban en lingua catalá, optou por pedilo (supoñemos que por non ter gañas de ir ao traballo).</div><div>O problema residiu na resolución do conflito. O ponente comeza facendo gala do seu catalanismo galopante pero capitula e di, </div><br /><div></div><br /><div><strong>"bueno intentaré explicar el <em>curset </em>en castellano, disculpa si en algún momento <em>trobes</em> que estoy traduciendo. Es que mi <em>mentalitat</em> es muy catalana"</strong></div><br /><div></div><br /><div>Por outra banda, noutro punto do meu traballo un segundo curso se estaba a impartir. Resulta que neste segundo curso, un suxeito experimental a quen chamaremos Español #2 di:</div><br /><div></div><br /><div><strong>"Podría ser en castellano, es que no entiendo catalán" </strong></div><br /><div></div><br /><div>Semella a mesma frase, non si? Pois ben neste caso, o suxeito Español #2 leva en territorio catalán 3 anos. Cousa que non lle foi tida en conta polo resto da audiencia pero a resolución do conflito neste caso cae do doutro lado. Vexamos a resposta do ponente catalan-falante.</div><br /><div></div><br /><div><strong>"Pues mira, hacemos una cosa. Yo doy la charla en catalán y si no entiendes algo, lo comentas y te lo explicamos entre todos".</strong></div><br /><div></div><br /><div>Un comentario moi acaído por parte do ponente que, neste caso, resolveu o conflito sen problemas e mesmo deixando en evidencia ao suxeito Español #2.</div><div>Queda pois este comentario para os buscadores de frases acedas anti-fodechinchos.</div><br /><div></div><br /><div>Até aquí o meu comentario.Eis o planeta dos simios, o planeta dos intelectuais da vangarda española. Dicir quero que obxecto ao seu ruín concepto de liberdade de expresión, de contaxio democraticista burgués e glotofóbico.</div><br /><div>Eu quedo na compaña de Celso Emilio, "Lingua proletaria do meu Pobo...". Permitídemo, é cousa de xustiza.</div><br /><div></div><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 20/10/08</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3957534494042864012?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-82104021701838359892008-10-15T13:28:00.000-07:002008-10-15T13:30:28.033-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SPZSmqMHq1I/AAAAAAAAAOw/BFfzQl_wnxE/s1600-h/1223344270walstress.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257480439115262802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SPZSmqMHq1I/AAAAAAAAAOw/BFfzQl_wnxE/s400/1223344270walstress.jpg" border="0" /></a> Recomendo a páxina deste humorista gráfico. Para mostra, esta viñeta tan e tan actual.<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 15/10/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8210402170183835989?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-22754739646312161002008-10-06T13:46:00.000-07:002008-10-06T14:05:59.171-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SOp9pQPznZI/AAAAAAAAAOo/mReiDNjPebg/s1600-h/multimedia11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254150062970477970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SOp9pQPznZI/AAAAAAAAAOo/mReiDNjPebg/s400/multimedia11.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Días, xa catro son os que levo de vacacións no País. Xa desde a saída (avión Girona-Porto) sentín, coma sempre, a rexouba persoal do goce a través do idioma. Xa na cola de espera para o embarque comprendín o verbo irmán e asubiante dos portugueses, e a portentosa estrela que nos acompañou sobrevoando Porto, antes da entrada no modernísimo Aeroporto de Sá Carneiro en Matosinhos.<br />Poucos días despois, a boa nova. Touriño e Moratinos anuncian nunha xuntanza coa caste empresarial nippona en Compostela, a apertura dunha terceira sé da Casa de Asia en Compostela. Polo que respecta ao meu coñecemento sobre o tema, poño por adiantado que alén falarmos dun mercado certamente emerxente, o mundo asiático (que abrangue non poucos países) é unha das chaves para o agromar patrio. A sintonía cultural entre os pobos, a apertura industrial do mercado galego no Xapón e a máis ca convinte participación turística do mundo nippon en Galiza.<br />Pero é que nesta Galiza de hoxe, hai activos de peso para crermos que a apertura ao continente asiático é unha necesidade de todo urxente. Non fai falla dicir que China será a primeira potencia mundial nos vindeiros 15 anos, que Corea é o primeiro país en forza de traballo por habitante do mundo, que as clases medias da India se están a sumar a este mundo de privilexios que ocupamos en Europa e o Norte de América. Non fai falla dicir, que o principio universalista do nacionalismo galego deu en formar entre os seus a Xulio Ríos o grande analista do mundo oriental, forra de Oriente. Non fai falla dicir nada diso, nun argallar sobre a necesidade de proxectar a nosa lingua alí onde for preciso. Non fai falla nada diso, ara entendermos necesaria, espléndida e meritoria a máis que probable e futura creación da Casa de Asia en Compostela. Un dato para estarmos ben contentos.<br />Neste caso, eu digo Viet Nam e basta.<br /><br />Saudos desde Vigo<br /><br />Amauta Castro<br />Matamá-Parada 06/10/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-2275473964631216100?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-50708913977432528932008-09-28T10:38:00.001-07:002008-09-28T10:40:09.470-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SN_BNRb2XEI/AAAAAAAAAOg/XYXyuYwOICw/s1600-h/argentina_37.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251128124299959362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SN_BNRb2XEI/AAAAAAAAAOg/XYXyuYwOICw/s400/argentina_37.jpg" border="0" /></a> Nestes tempos de crise, vése que alguén inda fai cousas GRATIS...<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 28/09/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5070891397743252893?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-68992881960677913342008-09-21T11:20:00.000-07:002008-09-21T12:54:24.382-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SNae09moOeI/AAAAAAAAAN4/s5eS18HCiCI/s1600-h/artisticas14.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248557048473860578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SNae09moOeI/AAAAAAAAAN4/s5eS18HCiCI/s400/artisticas14.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Son moitas as veces nas que penso en pararme a reflexionar un átimo diante desta bitácora pero son poucos os momentos axeitados. Neste caso, a semana aconteceu entre necesidades solidarias que penso non alleas á liña seguida polas palabras que veño deixando por estas páxinas desde hai un par de anos.</div><br /><div>Primeiro foi Cuba, a Illa da dignidade, que malia ter un sistema casesque perfecto de evacuación en caso de furacáns, padeceu a ira de tres deles consecutivamente. Dáme proba dos bos dispositivos para a seguridade civil neste tipo de casos un amigo de "vacacións" na illa (que penso que tivo máis ben poucas vacacións por este mesmo motivo). Pois ben, o sistema de protección e evacuación funciona pero semella que hai algo contra o que xa non se pode loitar desde o socialismo cubano. A desfeita das colleitas e das infraestruturas deixou a illa cunhas perspectivas un tanto coutadas pola desfeita de tres furacáns seguidos. É por iso, que facendo gala da solidariedade de cada día eu penso aportar inda que sexa un par de patacos a unha das contas abertas para axudar a Cuba. Semella cousa de coerencia persoal e mais de razoábel urxencia. Fago público que tamén, que a viaxe que Ada e mais eu temos pendente a Cuba non vai ser distinta nin vai deixar de ser por mor destes "pequenos problemas", é máis, aproveito para recomendar facer turismo por esas terras de rebeldía.</div><br /><div>Por outra banda, adianto tamén o meu total respaldo aos encausados e xulgados e condeados membros de Askatasuna-Gestoras. A miopía dos xuices a Audiencia Nacional pensa que a solidariedade coas cadeas e coas persoas presas vai desaparecer por cousas tan leves coma eses mecanismos de represión que exercen. Non fai falla ser moi listo para pensar/saber que as propias familias (e amigos) dos que agoran encadean refarán dalgunha forma (lícita ou non) unha organización de apoio a presos bascos e se non ao tempo.</div><br /><div>Engado tamén que a ilegalización de ANV e EHAK, malia non ser especialmente sorprendente, non deixa de ser menos patética, vulgar, nociva e de gusto máis ca dubidoso. O caso é que os resortes da Lei de Partidos (lembremos que na votación do Congreso dos Deputados o BNG votou absténdose) semellan aplicarse só nun sector xeográfico concreto e como ben din distintos responsábeis da vida institucional basca, non colaboran en exceso coa normalidade social do seu país. Non había que ser moi listo para saber todo isto, non si? Claro que, cando a palabra fica proibida a min (e a outros coma min) non se nos ocurre nada máis ca unha forma política de loita e non é precisamente a máis fermosa pero si necesaria (repetimos, cando a palabra é proibida/silenciada/esmagada).</div><br /><div>Cambiando de hemisferio, Bolivia tamén esta a precisar do máis fondo respeito internacional e da máis concreta e precisa solidariedade. Chégame grazas ao meu irmán <a href="http://www.blogoteca.com/turonio">Turonio</a>, unha misiva dunha amiga nosa que anda en tarefas de cooperación en Bolivia e que semella vivir moi de perto o racismo e a violencia social instigada polo imperialismo. Desde aquí tamén o meu recoñecemento á tarefa de Evo, dos cooperantes, e das camadas indíxenas que estan a sofrir a violencia imperialista vestida de autonomismo. Felicito tamén as intelixentes (inda que socialdemócratas) medidas levadas a cabo por Chile para recoñecer a posición democrática do Presidente Evo Morales. Desta vez a Bachelet non o fixo mal de todo, quero precisar que só desta vez.</div><br /><div>Fechando esta crise, "yanquis de mierda váyanse al carajo", quero dicir que todas as tentativas de deixar en evidencia a Hugo Chávez por estas palabras quedan literalmente anuladas cando a candidata republicana á vicepresidencia dos USA, Sarah Palin, coloca no seu punto de mira unha posíbel situación de guerra con Rusia en caso de ataque a algún aliado da NATO. Estámoslle moi agradecidos á señora Palin, tanto eu como o conxunto da Humanidade visto que un hipotético confronto entre potencias sería de todo destructivo. Pero esas declaracións non xeraron nin a metade de titulares que as de Hugo Chávez. Dámoslle porén as grazas á señora Palin e ao monólogo mediático dos poderosos.</div><br /><div>Velaí a solidariedade de cada día. A miña, a de moitos outros e tamén a da futura maioría dos pobos deste mundo posíbel que esta a agromar. Saudos cordiais.</div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona 21/09/08</div><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacatsro@hotmail.com">amautacatsro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><br /><div>Conta corrente de solidariedade con Cuba en Galiza</div><div></div><br /><div>CAIXA NOVA </div><br /><div>2080 0522 9 8 0000008803</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6899288196067791334?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-3068623788409380812008-09-13T10:27:00.001-07:002008-09-14T02:15:28.045-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMwAnHLWUBI/AAAAAAAAANw/hOUY6okiIUA/s1600-h/KCAT433.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245568337921331218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMwAnHLWUBI/AAAAAAAAANw/hOUY6okiIUA/s400/KCAT433.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Segundo Ada e mais eu, a de hogano foi unha Diada lixeiramente diferente do resto. Penso que foi portada dalgún diario de ámbito estatal que en 40 concellos do Principat de Catalunya a Estelada (na súa versión histórica) ondeou malia o contubernio xurídico-mediático.</div><br /><div>Pois si, a Estelada cumpliu 100 anos. Unha bandeira que leva as catro barras de Guifré el Pilós sobre o fondo amarelo dos condados da Catalunya Vella e a estrela branca sobre un triángulo azul no seu estremo superior. A inspiración da bandeira é unha mestura da cuatribarrada catalana de sempre e da bandeira cubana (tendo en conta que as independencias de Cuba e Filipinas estaban "de moda" entre os catalanistas daqueles tempos).</div><br /><div>Feita a introducción histórica, o Concello de Ciutat aprobou co apoio de ERC, ICV e CiU unha moción pola que durante a Diada serían retiradas tódalas bandeiras do Concello agás a Senyera. Amáis, unha Estelada presidiría a Praza de Catalunya visto que de pendurada do balcón do Concello incorrerían nun delicto. Lembremos que no que se refire ao uso de bandeiras "anti-constitucionais" o Concello de Ciutat xa tiña experiencia cando anos atrás a bandeira tricolor da IIª República fora pendurada durante uns diíñas. A decisión do uso da Estelada non foi mala de todo, mais o problema veu da aplicación da mesma.</div><br /><div>Certo é que o óptimo sería que a bandeira española nunca estivera presente no consistorio e que a estelada debería ondear no propio edificio e non na Praza de Catalunya. Pero inda así, considero que non estivo mal a decisión tomada por ERC, CiU e ICV. O problema deriva de que a Estelada presente en Praza de Catalunya tiña unhas dimensións irrisorias, e estaba situada nun estremo da praza (entre unhas farolas, manda carallo!), como cun certo aceno de vergoña política, como con covardía (enténdeseme, non si?). Que as forzas institucionalizadas optaran pola mellor situación xurídica posíbel entra nos meus cálculos. Pero que a Estelada sexa de todo-a-un-euro e o mastro estea abeiradiño como para-que-non-me-mire-Grande-Marlaska, dá pena.</div><br /><div>Xa vedes, en todos os sitios hai para contar. As cousas feitas con présas non funcionan ben.</div><br /><div>O caso era non mancarse.</div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 13/09/08</div><br /><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-306862378840938081?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-35259692172784055182008-09-09T12:22:00.000-07:002008-09-09T13:04:19.302-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMbWlw3l0SI/AAAAAAAAANo/AgNkitMNgTE/s1600-h/botellas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244114760381092130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMbWlw3l0SI/AAAAAAAAANo/AgNkitMNgTE/s400/botellas.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Expoño comunicado de Augas de Mondariz. Lean e xulguen...</strong></div><div></div><br /><div>«Nuestra empresa es orgullosamente gallega...Deseamos afirmar que ni el ataque al gallego del pasado ni la imposición que se realiza en el presente lograrán resultados.El poder de la libertad y la decisión de la gente son lo que ha permitido que el gallego -- (no mezclar ni confundir con el potugues) ---- sobreviva -Como empresa si podemos afirmar que es verdad que las políticas actuales de IMPOSICION si afectan la contratación de "gente" de calidad de 30 a 40 años sobre todo con familia porque no "aceptan" la imposición de una lengua que no sea castellano para sus hijos.Imponer es y seamos muy claros es decir: mínimo 50% en gallego y máximo 50% en castellano... esa modificación a la ley en educativa SI es un retroceso.Se debería estar pensando en este mundo globalizado que para realmente entregar verdaderas oportunidades de FUTURO a las nuevas generaciones se debe de ofecer el INGLES como segunda lengua...Toda la literatura de cualquier ciencia o carrera está en inglés, hasta los chinos para comunicarse con el mundo lo utilizanNo guste los USA o no es algo independiente, hoy día, el inglés y el español son las 2 lenguas que PERMITEN la universalidad...y eso no está reñido con disfrutar el gallego.. pero sin imposición.Somos una empresa que exporta a 30 países y que ESTA COLOCANDO LA IMAGEN DE UNA GALICIA; ESPAÑA a una altura que supera a marcas de prestigio y presencia internacional en comunicación, tecnología y creatividad.Orgullosamente gallegos, deseamos proyectar y representar en todos nuestros contenidos la bellleza, la riqueza y la magia de Galicia al MUNDO:Decidimos y encontramos que en inglés y español podemos llegar a todo el planeta . Con estos 2 idiomas podemos comunicarnos con todos los distribuidores y consumidores de la marca Mondariz.El comic de <a href="http://www.kidsmondariz/" target="blank">http://www.kidsmondariz/</a>, está realizado con personajes CREADOS EXPROFESO representando a los animales típicos de galicia: liebre, halcón peregrino, jabali, lagartija, murciélago y libélula) típicos del Río de Tea que rodea Mondariz Balneario.Es nuestro deseo dar a conocer internacionalmente Galicia, pero lo tenemos que hacer en el idioma internacional por excelencia: el inglés.Mondariz debe ser reconocida no solo como la mejor agua de Galicia sino como una de las mejores del mundo, porque es una verdad y el prestigio y liderazgo en calidad y conceptos la avalan desde 1873..Todo este nuevo concepto nos permite exportar y crear nuevas fuentes de trabajo, en áreas de producción, comerciales y de distribución, tan necesarias para los jóvenes gallegos que intentan incorporarse a la sociedad del trabajo y que por no encontrarlas en Galicia tienen que salir a buscarlas a otras comunidades e incluso a otros países, ya ni hablar de "importar" /de otras provoncias o del extranjero), personal cualificado, porque que no desean instalarse en Galicia, por las restricciones que se está provocando con el leguaje en el caso de españoles y peor para el de extranjeros que no encuentran por lo menos el idioma inglés como lo que debería ser el SEGUNDO idioma que sería algo que REALMENTE permitiría progresar a nuestra juventud gallega....Por supuesto que vamos a "patrocinar y apoyar" la cultura gallega organizando eventos de literatura, teatro,música, etc,con la finalidad de promover el galego como una fuente de riqueza cultural, magia inspiracional y de melodía poética.Ni la posición en contra de hablar gallego del pasado, ni la imposición del presente contribuyen en nada a conservar el bellísimo idioma del galego"..La tradición y la propia gente es lo que lo ha preservado y preservará esta mágica y hermosa lengua..Pero tenemos que ser también prácticos y entender que formamos parte de un país que se llama España y que el idioma castellano llena las necesidades de comunicación de una parte muy importante de nuestros consumidores, América Latina, por ejemplo.Por eso nuestra comunicación internacional, en este mundo globalizado, se decidió que tenía que ser español e inglés.[...]»</div><div></div><br /><div><strong>SODES TÓXICOS, AUGAS DE MONDARIZ...ADEUS!</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div>Amauta Castro</div><div>Girona, 09/09/08</div><br /><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3525969217278405518?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-7515065016028040522008-09-07T02:14:00.001-07:002008-09-07T02:24:27.957-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMObe76314I/AAAAAAAAANg/33behwCMyPY/s1600-h/20080218-janis-joplin-free-when-she-sang.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243205346972391298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SMObe76314I/AAAAAAAAANg/33behwCMyPY/s400/20080218-janis-joplin-free-when-she-sang.jpg" border="0" /></a><strong> "I don't understand how come you're gone, man. I don't understand why half the world is still crying, man, when the other half of the world is still crying too, man, and it can't get it together. I mean, if you got a cat for one day, man — I mean, if you, say, say, maybe you want a cat for 365 days, right — You ain't got him for 365 days, you got him for one day, man. Well I tell you that one day, man, better be your life. Because, you know, you can say, oh man, you can cry about the other 364, man, but you're gonna lose that one day, man, and that's all you've got. You gotta call that love, man. That's what it is, man. If you got it today you don't want it tomorrow, man, 'cause you don't need it, 'cause as a matter of fact, as we discovered on the train, tomorrow never happens, man. It's all the same fucking day, man."</strong><br /><div> </div><div><strong>Janis Joplin (reflexión transcrita dun concerto en directo)</strong></div><div><br />Comeza xa a hora da volta á normalidade. O tedio, spleen, esa realidade cotiá que nos adormece diante dos soños que instaurabamos anos atrás. Nos vindeiros días volve o horario de traballo de inverno, a rotina horaria que se estende de setembro a xuño do vindeiro ano.<br />Lin hai pouco a alguén que con convicción dicía que cando nenos non aspiramos a ser contribuintes de salario fácil e vida razoada. Os nosos heroes e heroínas son especímenes que trascenden á historia por algo máis ca unha hipoteca pagada coa suor da fronte, ou un coche deportivo financiado a prazos. E ten razón, abofé. Froito da nosa autocomplacencia moitas veces reiteramos conductas que non semellaron facer moi felices ao que nos precederon na vida. Pero nós, conscientes do correcto, reiteramos coa mesma angueira as traballosas vidas dos que chegaron antes ca nós ao mundo. E que?<br />Unha canción de Janis Joplin, da que falo casesque de memoria, di nunha das partes recitadas-faladas que os días se prolongan até que desccobres que non son días distintos senón que son “the same fucking day”. Penso que é unha versión en directo de “One good man” pero non ando seguro de todo, así que perdoade a inconcreción. Pois niso, “the same fucking day”, incide este post un tanto aguniante.<br />Pero co mesmo, coa mesma predisposición a que esta intrascendente existencia de poeta-funcionario-viaxeiro-contribuinte-blogueiro-librepensador (tremendo constructo que acaba de sair) penso que está a agromar un tremendo cambio do que espero mantervos informados a medio prazo.<br />O mundo está cheo de reptos que a xente (xente normal) foi collendo co pulo que lle deron os seus propios horizontes. Até hai pouco eu, que sempre me identificara como unha persoa sen atribucións, nin méritos, nin vocacións; até hai pouco, dicía, non atopara un pequeno horizonte (isto xa comeza a dexenerar en plan “libro de autoaxuda”). E é desde esa propia vontade na que cadaquén vai trazando os seus camiños e vai perpetrando con máis ou menos fortuna as súas decisións coa vida. Porén, ando a argallar un cambio de fundo na miña existencia. Cambios que moitas veces non poden ser comprendidos desde outras mentalidades afeitas á monotonía e mesmo aos espellismos que comporta.<br />Dicía que volve o tedio dos días curtos con longas xornadas laborais, das horas diante do ordenador e dos expedientes, dos xefes airados e dos compañeiros chismóns. Pero desta volta, tentarei crebar a monotonía dos días para no futuro fornecer os minutos do meu tempo con distintas e anovadas espranzas.<br />Non chamemos agora por Joplin, dixera o poeta.<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 07/09/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-751506501602804052?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-52517054951434866322008-08-31T13:18:00.000-07:002008-08-31T13:48:44.513-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLsCuP-KyrI/AAAAAAAAANY/Nub_oxJPq_E/s1600-h/eternity.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240785584960228018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLsCuP-KyrI/AAAAAAAAANY/Nub_oxJPq_E/s400/eternity.gif" border="0" /></a> <strong>Uxío Novoneyra wa Garishia no shijin desu</strong> (Uxío Novoneyra, poeta de Galiza)<br /><div></div><br /><div>Son non poucas as cousas que a min me unen á traxectoria do Uxío Novoneyra. Hai xa tempo (este blogue de meu vai para os tres anos) que a voz firme e courelá de Uxío Novoneyra mora eiquí coa presenza das ánimas que retornan e oxalá que así for.</div><br /><div>Penso eu que Uxío Novoneyra trascende á miña escrita por ese aceno beatnik e transgresor (por patriotismo, tamén) que vai e viaxa canda el propio polas terras que van do Courel a Compostela. Uxío Novoneyra aquel pioneiro, un deses seres que habitan as partes máis estremas do mundo facendo seu o entorno e a comunidade humana que puidera habitar alá. Un rapsoda encantado polo vento que vén do leste, do leste de Europa e mais do mundo. E é aquí onde atopo unha outra coincidencia miña co amigo Novoneyra. O amor por Xapón, pola lingua e pola cultura do País do Sol Nacente (Nihon ou Nippon). Vése que tal e como un dos símbolos patrios, a xapoeira ou camelio, ocupou parte das súas afeccións tamén o país de orixe da mesma que froitificou no espírito de Novoneyra como se dun haiku se tatara. Non debemos esquecer tamén a forza das caligrafías e caligramas do Uxío Novoneyra, que en certo grao lembran aos ideogramas chino-xaponeses está ben presente na súa obra. Comporta daquela unha obra chamada precisamente "Camelio xaponés", que en bilingüe e con caligrafías xaponesas remarca se cadra o interese que viviu Novoneyra polo mundo xaponés. </div><br /><div>Vaia por el os <em>kanji</em> (ideograma) da eternidade (<em>eien</em>, en lingua xaponesa)que deixo como imaxe desta entrada. </div><br /><div></div><br /><div><strong>Por outra banda, convido a quen puidera ler este pequeno e tedioso texto a asinar a prol da candidatura de Uxío Novoneyra para o Día das Letras Galegas de 2010. Velaí a ligazón que deixo nas vosas mans.</strong></div><br /><div></div><br /><div><a href="http://www.uxionovoneyra.com/index.php?option=com_facileforms&amp;Itemid=30">http://www.uxionovoneyra.com/index.php?option=com_facileforms&amp;Itemid=30</a></div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><br /><div>Girona, 31/08/08</div><br /><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-5251705495143486632?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-33365569858328448212008-08-26T13:41:00.000-07:002008-08-26T14:18:16.166-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLRytM5eVSI/AAAAAAAAANQ/xa107KtE8lY/s1600-h/Castello+Sforzesco+XXV.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238938387420697890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLRytM5eVSI/AAAAAAAAANQ/xa107KtE8lY/s400/Castello+Sforzesco+XXV.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Vaia esta composición escrita a dous burís co repiquete dos arxinas e máis coa lingua de noso para todos os ineteresados no arxina. A composición é obra de Xosé Luís Santos Cabanas, e foi incluida no nº 31 de Dorna (número no que teño a honra de participar). Destaco este poema entre outros pola mensaxe e pola teima gremial das súas palabras. Louvo tamén a tarefa do autor e mais a adicatoria. Queda dito, con Constante Liste, que non poucos foron os canteiros que loitaron con audacia contra a xeira corrupta, glotófaga e cavernícola que veu tralo 36. Que alento das nosas ánimas exerza o oficio de Asorei co agarimo das rochas entre as mans.<br /><br /><strong>A Constante Liste, arxina xido e Vedello Bate de Teo, estafado no luceiro do estafamorio de 1936</strong><br /><br />A Constante Liste, canteiro bo e Tenente de Alcalde de Teo, asasinado no ano da morte de 1936<br /><br /><strong>Caifós escainaron coma lumias acalmadas por escurias dangres</strong><br />reloxos racharon coma farois golpeados por mazas grandes<br /><strong>Oreta degranxoi repula escarriou no mouto e nende goreaba</strong><br />auga moi fría naceu no monte e non cantaba<br /><strong>Nende se entalxía xambrear a oreta repula no mouto de raula</strong><br />non se escoitaba escorrer a auga fría no monte escuro<br /><strong>Samarúa abatida da toa estafeira xarou a oreta repula que escarriouo no mouto de raula</strong><br />compañeira silandeira da túa morte foi a auga fría que naceu no monte escuro<br /><strong>Trefes coma pacheseadeiras clavucidas en vixos de purria xurufe<br /></strong>ruíns coma agullas espetadas en ollos de muller bonita<br /><strong>Aghives xaraban os ghruños nende-xilóns que te estafaron</strong><br />así eran os porcos non-homes que te mataron<br /><strong>Nende-xilóns que abismaban de ñurre<br /></strong>Non-homes que miraban de esguello<br /><strong>Trefes xaraban coma cermión trefe de chacurros do mouto estafados</strong><br />Ruíns eran coma unto ruín de cans do monte mortos<br /><strong>Enxameas de cutidarras aferpeladas de verdeo dos samarúas más xidos</strong><br />enxeñeiros de navallas vestidas de sangue dos compañeiros mellores<br /><strong>Llastían escainas nas soas galrúas e verdearon richivaus en raulas de nusca<br /></strong>levaban mentiras nas súas bocas e ensanguentaron ventos en noites de lúa<br /><strong>Imes encatifo cara vobis orifos de areón dangres corruñindo as vosas ganchas tefes</strong><br />eu boto cara a vós ouriños de boi grande lembrando as vosas mans ruíns<br /><strong>Samarúa xido xara o papiloso ou arría de arxina para corruñir o conxeleme do Ameneiro</strong><br />compañeiro bo é o papel ou pedra de canteiro para lembrar o concelleiro de Amaneiro<br /><strong>Trefes motos catrolos tufaneiros abarcados de xanxonas de estafeira ñurre galrúo</strong><br />ruíns carneiros maliciosos escopeteiros preñados de moscas da morte esconxuro<br /><strong>Encatifo aquives oreta dos imes vixos no curruño do arxina xompaina que estafaron bixairos<br /></strong>boto aquí auga dos meus ollos na lembranza do canteiro compañeiro que mataron homes covardes<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">de Xosé Luís Santos Cabanas (poeta galego), poema incluido na Revista Dorna (expresión poética galega) nº 31<br /></span></strong><br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 26/08/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-3336556985832844821?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-90484872159367560722008-08-24T07:52:00.001-07:002008-08-24T12:16:39.876-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLF15edN59I/AAAAAAAAANI/nN6ui5QmfZI/s1600-h/Groenplaats+en+Amberes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238097471897200594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SLF15edN59I/AAAAAAAAANI/nN6ui5QmfZI/s400/Groenplaats+en+Amberes.jpg" border="0" /></a> <strong>A catedral de Antuerpia(?), Groenplaats, Antuerpia(?)<br /></strong><div><br />Ando nestes días pegañentos do agosto mediterráneo a cavilar nun par de cuestións lingüísticas que por pequenas non deixan de ser dificilmente solventadas.<br />Hai tempo xa que o topónimo da cidade flamenga de <em>Antwerpen</em> (en lingua neerlandesa) é froito de pensamentos varios no meu crebado intelecto. Como galeguizariamos tal topónimo? Manter a forma flamenga <em>Antwerpen</em> non sería correcto visto que o “w” non forma parte do noso curto alfabeto románico. Por outra banda, en portugués (as distintas guías en lingua lusa así o acreditan) a palabra viría sendo <em>Antuérpia</em>, quer dicir unha transformación da palabra neerlandesa. Mais por outra banda, en lingua catalá (referente tamén no que se refire a neoloxismos, adapatacións e toponimia varia) óptase por <em>Anvers</em>, tal e como se di en lingua francesa. Deixamos por suposto que o <em>Institut d'Estudis Catalans </em>seleccionou unha opción máis románica do que poderían ser as dúas anteriores pero, que carallo, imos nós aceitar as ínfulas xacobino-francófonas sobre un topónimo dignamente flamengo? Por outra banda, os cataláns teñen o grande “mérito” de usar o topónimo “<em>La Corunya</em>” (eles discrepan e sosteñen que en catalán se di así, pero isto me ten levado a máis dunha rifa tendo en conta que en catalán manteñen os topónimos bascos en lingua basca). A posibilidade de <em>Amberes</em> queda totalmente descartada xa que é usada en exclusiva pola lingua da estepa mesetaria. Queda no ar pois, <em>Antwerpen, Antuerpia, ou Anvers</em>? O meu corazón tira por Antuerpia inda que non con grande convicción.<br />A segunda cuestión que non se escapa da miña pugna mental é a que segue. A lingua xaponesa consta de tres tipos de alfabetos (por chamalos dalgunha forma, inda que propiamente non o sexan). O primeiro deles o <em>hiragana</em>, o segundo que sería <em>katakana</em> ideado na idade meia e usado por nobres pero que evoluiu cara os estranxeirismos, e os <em>kanji</em> un conxunto de 5000 ideogramas que proveñen da lingua chinesa pero que non teñen a mesma correspondencia fonética nin significados idénticos aos do chinés (que usa uns 50.000 ideogramas). Ben, para a mellor comprensión dos mesmos, da combinación de<em> hiragana, katakana e kanji</em>, hai un sistema de romanización que se basea na fonética dos idiomas latinos e mais do inglés que se chama “<em>roomayi</em>” ou “<em>hebon siki</em>” por ser ideado polo lingüista anglófono Hepburn. Este sistema está considerado o sistema internacional de romanización do xaponés e porén é o máis estendido no mundo. Pero, a miña curiosidade apátrida e globalizante levoume a distintas páxinas de estudo da lingua xaponesa no Brasil. Estas interesantes páxinas dan cobertura á importante comunidade brasileira emigrada no Xapón e ás súas problemáticas de integración lingüística. E velaí o problema, eles usan un sistema de romanización moito distinto do que o “<em>roomayi</em>” ou “<em>hebon siki</em>”. Debo pois como galego utilizar o sistema brasileiro por proximidade idiomática á miña lingua materna? A resposta é complexa. Trasladarnos aos mundo de lilliput e usar o sistema brasileiro (utilizado só por eles pero máis adaptado á miña lingua) ou pasarnos ao sistema internacional ou “<em>roomayi</em>”, por outra banda inspirado nas linguas latinas que tamén non che está mal.<br />Cousas do intelecto e da letra que non por elevadas son menos proletarias. Arreneghado sexa o demo!<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 24/08/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-9048487215936756072?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-85142878754235383022008-08-13T22:52:00.000-07:002008-08-13T23:01:37.043-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SKPJyuX1abI/AAAAAAAAANA/5x89n_iKvc8/s1600-h/darwis072007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234249065213290930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SKPJyuX1abI/AAAAAAAAANA/5x89n_iKvc8/s400/darwis072007.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div><strong>A última tarde nesta terra cortamos os nosos días</strong></div><br /><div><strong>dos nosos arbustos e contamos os corazóns que nos levaremos</strong></div><br /><div><strong>e os que deixaremos aló. A última tarde</strong></div><br /><div><strong>non nos despedimos de nada, e non atopamos tempo para a nosa fin.</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong>Mahmud Darwish (poeta palestiniano)</strong></div><br /><div></div><br /><div>Na túa honra, na memoria dos teus versos e no proverbial anceio do teu pobo iluminaches os nosos días. Vai co tempo, poeta do pobo, namentras desde a miseria inda nós enxergamos a tremenda impostura dos colonos de ferro.</div><br /><div>Deica o ceo dos que non temos máis ca infindo horizonte.</div><br /><div></div><br /><div>Amauta Castro</div><br /><div>Girona, 14/08/08</div><br /><div></div><br /><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8514287875423538302?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-73846097510575450632008-08-12T23:20:00.000-07:002008-08-12T23:22:37.731-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SKJ9pw0yw4I/AAAAAAAAAM4/5zOPs0KBeBw/s1600-h/CARI.Morales.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233883873392378754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SKJ9pw0yw4I/AAAAAAAAAM4/5zOPs0KBeBw/s400/CARI.Morales.gif" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Pueblo de Bolivia: Saludar a nuestras autoridades nacionales, departamentales, municipales, a los movimientos sociales, del campo y la ciudad. Saludar a todas las bolivianas y a todos los bolivianos por su participación en esta fiesta democrática del pueblo boliviano. A ustedes hermanas y hermanos presentes en esta histórica Plaza Murillo.<br />Hoy quiero decirles, hermanas y hermanos, compañeras y compañeros, bolivianas y bolivianos, hoy Bolivia ha vivido un día histórico, por su participación tan espontánea en esta etapa de profundización de la democracia boliviana, que es el referendo revocatorio. Primera vez en esta historia del pueblo boliviano que hubo un referendo revocatorio, con la participación masiva del pueblo boliviano.<br />Saludamos esa decisión democrática, pacífica, de renovar y mejorar inclusive esos espacios democráticos donde el pueblo boliviano ahora no solamente pueda elegir sus autoridades sino también pueda ratificar o revocar.<br />Lo que hoy ha expresado el pueblo boliviano con su voto es para consolidar este proceso de cambio. Por eso quiero decir al pueblo boliviano, con mucho respeto, estamos acá para seguir avanzando en la recuperación de nuestros recursos naturales, en la consolidación de la nacionalización, en la recuperación de nuestras empresas del Estado.<br />Pero también, hermanas y hermanos, ese mandato del pueblo boliviano será respetado, será aplicado en los distintos niveles, de los distintos sectores, y las distintas regiones de todo el país, para que de esta manera Bolivia cambie, Bolivia tenga igualdad y dignidad de todas las bolivianas y bolivianos, en Bolivia y en el exterior. Pero también quiero decirles hermanas y hermanos, estamos convencidos que es importante unir a los bolivianos, y la participación del pueblo boliviano es para unir a los distintos sectores del campo y la ciudad, de oriente y de occidente. Y esa unidad se hará juntando la Nueva Constitución Política del Estado Boliviano con los estatutos autonómicos. Es la mejor forma de unir a todas las bolivianas y bolivianos. Respetando las normas existentes, respetando las leyes vigentes.<br />Hermanas y hermanos, lo que hoy día ha pasado en Bolivia es algo importante no solamente para los bolivianos sino para todos los latinoamericanos. Y destacar, marcando como siempre procesos de cambio, desde acá, marcando cómo reivindicar la lucha de todos los pueblos revolucionarios. Quiero decirles, hermanas y hermanos, este triunfo de la revolución democrática y cultural del pueblo boliviano lo dedicamos a todos los revolucionarios de Latinoamérica y del mundo. Por eso quiero decirles felicidades, hermanas y hermanos, por su gran participación democrática.<br />Aprovecho esta oportunidad para saludar, expresar nuestro respeto también a los prefectos ratificados, respetaremos la legitimidad que tienen. Y quiero convocarlos a trabajar de manera conjunta. Quiero decirles, hermanas y hermanos, de una pequeña experiencia, cuando nos juntamos a trabajar con alcaldes, con algunos prefectos, fácilmente se pueden resolver las demandas de tantos años, a sectores y regiones del el país. Por eso, con esa pequeña experiencia de trabajo con junto con casi todos los alcaldes de Bolivia, ahora convoco a todos los prefectos de Bolivia a primero trabajar por la unidad de los bolivianos. Y trabajar respetando las normas bolivianas. Pero también quiero decirles, que es una obligación del Presidente, del Vicepresidente, de ministros y ministras, de manera conjunta con autoridades departamentales y municipales garantizar este proceso de cambios. No es garantizar por garantizar. Ahora que el pueblo boliviano con su voto expresó el cambio del modelo económico vigente antes, el neoliberalismo, quiero convocar a todos los alcaldes, a todos los prefectos a sumarse a esta revolución democrática, a sumarse para garantizar la nacionalización de otros recursos naturales. Eso ha pedido el pueblo boliviano con su voto.<br />Pero también en este proceso de cambios, que no solamente es importante cambiar temas estructurales, sino atender fundamentalmente las demandas sociales. Y quiero decirles, hermanas y hermanos presentes y oyentes de toda Bolivia. Hay que empezar a terminar con la extrema pobreza de los bolivianos y bolivianas. En abierta convocatoria a la gente solidaria, especialmente de las ciudades, a los empresarios patriotas, solidarios que trabajan con el gobierno que apoyan a la gente pobre. Saludo a esa gente que está dispuesta a participar con esta política social para que en Bolivia no haya extrema pobreza.<br />Compañeras y compañeros presentes, quiero hoy expresar la gran movilización de los distintos sectores del pueblo boliviano para garantizar este proceso de cambio. A los hermanos dirigentes sindicales, de cívica de toda Bolivia, a los compañeros parlamentarios, a los compañeros dirigentes del MAS, a los ministros y ministras, a todos los que participaron para garantizar este triunfo de la revolución democrática y cultural.<br />Hermanas y hermanos, cuando todos nos movilizamos para crear una conciencia del pueblo boliviano, estoy seguro que con esa conciencia del pueblo boliviano se consolidará este proceso de cambio.<br />Saludar a ustedes, hermanas y hermanos, por su gran participación. En el departamento La Paz, como siempre movilizados para defender esta revolución democrática y cultural. Saludar también a los compañeros de Oruro, en Potosí, Tarija, en Santa Cruz, en Beni, en Chuquisaca y en Pando, en toda Bolivia, hermanas y hermanos. En alguna concentración, en algún acto les decía --espero que el compañero vicepresidente y los ministros no se molesten--, les decía, aquí no va a haber ningún chapulín colorado que salve al pueblo boliviano. Yo estoy convencido ahora, nuevamente, que sólo la conciencia del pueblo boliviano le va a salvar al pueblo boliviano. Que es el resultado de la participación tan democrática, hoy 10 de agosto, en el referendo revocatorio.<br />Hermanas y hermanos, esto me compromete más, quisiera que el día tuviera 26 o 27 horas de trabajo. Lamentablemente el día tiene sólo 24 horas de trabajo. Seguiremos trabajando como hicimos, por la patria, por el pueblo boliviano, sin intereses personales, sin intereses mezquinos. Por eso es importante pensar en la Patria y en el pueblo boliviano, y no solamente en regiones, ni en sectores.<br />Para terminar, hermanas y hermanos, nuestro compromiso es con Bolivia, nuestro compromiso es con todos los revolucionarios del mundo, nuestro compromiso es con esa gente que busca la igualdad entre los bolivianos y entre las bolivianas. Y un compromiso de seguir dignificando a todas las bolivianas y bolivianos. Yo siento que es importante la dignidad de todos los bolivianos y hoy con el voto se ha impuesto. Bolivia lucha primero por su dignidad, por su unidad, por su identidad. Que esperamos que esa voluntad tan soberana, tan voluntaria del pueblo boliviano sea escuchada por algunos sectores opositores, para que juntos podamos trabajar por la dignidad, la unidad y la igualdad de todos los bolivianos y bolivianas.<br />Hermanas y hermanos, quiero que me ayuden a decir: ¡Que viva Bolivia Unida! Manifestantes:¡Que Viva!<br />Quiero que también me ayuden a decir: ¡Patria o Muerte! Manifestantes: - ¡Venceremos!<br /></div><br /><div>Palacio Quemado, Plaza Murillo, La Paz, 10 de agosto de 2008 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-7384609751057545063?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-88249003829683934192008-08-03T22:50:00.000-07:002008-11-13T03:39:25.283-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SJaZHVSz6cI/AAAAAAAAAMw/3igVf1OHiNI/s1600-h/229-39242-a-En%20Galiza%20e%20Portugal%20ardemos%20igual.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230536368491588034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SJaZHVSz6cI/AAAAAAAAAMw/3igVf1OHiNI/s400/229-39242-a-En%2520Galiza%2520e%2520Portugal%2520ardemos%2520igual.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><strong>Nestora imponse un bosque sistemático, como son sistematizadas<br />as potentes i esquencidas enerxias fluviais da Galiza<br />(Otero Pedrayo, Ensaios, 1965: 175)<br /></strong><br /><br />I<br /><br />Somos a seiva cremada no chan das dúas algalias<br />verniz na escaleira de pedra que se derrete<br />Somos pináculo en ascenso do lume que prendeu agosto<br />Cognición requeimada-secular do que tivo de certo Antioquía<br />Somos parte colectiva da afonía que consinte a impunidade e nembargantes<br />existimos poboando a desgraza<br /><br /><br /><br />II<br /><br />Arnal a terra arxentaba a derrota en cinsa<br />montes abaixaban co estrondo escintilexante dos rostros feridos as fontes<br />particularmente elas na derrota manancial petróleo-inverno-emigración-lume<br />extinción das palabras serpe candeal como fervenza morta<br />porque morremos sen intre e difusamente se nos entrega<br /><br />Escoito o incendio sen condición definitiva de epílogo á dolor<br />pois séculos agardan<br /><br /><br />III<br /><br />Aboiaban no ar feixes de aspectos volátiles<br />a fraga namorosa requeimaba no esforzo solar dos Eoas<br />Eses aspectos mentados demostraban episodios antitéticos á cultura forestal indíxena<br />que de Oia a Morgadáns<br />laiaba os estreitos cavorcos devorados pola man ominosa do absurdo<br />laiaba o rincho das eguas abrasadas no vento que transportaba as lapas<br />co codeso ardente e a carqueixa incinerada<br /><br />Un verso:<br />Será deste mundo o frémito humano das bouzas calcinadas?<br /><br /><br /><br />IV<br /><br />A estepa negra remexerá o tormento para amestrar morcegos<br />as terras serán pavimentadas e do certo quedará a ruína e entón<br />dos callóns desecados virá a erma braña e xa<br />Aterrarán os paxaros nesta ponla ausente?<br /><br />Que dos poentos rochedos erga o outo souto e a caeira<br />que desta carta agromen carballos<br />e se poder tinta<br />nas bágoas por estas fragas fulminadas<br />Aterrarán os paxaros nesta ponla ausente?<br /><br /><br />V<br /><br />Escoa a fumarola do restroballo en noites de ruada<br />e gadañas que das toxeiras prenden culpábeis<br />tan claros culpábeis coma os sintagmas nominais que suceden<br />economía da barbarie ON/off<br />prospección urbanística “Vista Alegre”<br />transformación forestal cocaine discharge e os outros<br />e os outros tamén culpábeis<br /><br />Son as antidialécticas condicións perpetuas da terra<br />onde a tan antiga pedra é feble ao moucho<br />e a touza treme ao lostregar na tebra a man furtiva<br /><br /><br />EPÍLOGO<br /><br />Ela poderosa aurora que fía na roca imperenne e negra<br />Ela un despois mudo pescudando nas buracas de Qana<br />Ela quen de conversar na montaña inversa do abismo<br />Ela muller de agosto illó vermello no que esgazar as labaradas<br />e tratarlle de espranza ao ruído<br /><br />Ela<br />dille ao vástago<br /><br />Pretenderon queimar as nosas conciencias<br />e sementar solpores e demos e coitas<br />no xardín dos verdes castros que de súpeto<br />será redimido<br /></div><div></div><div> </div><div> </div><div>Por Amauta Castro</div><div>en <strong>Antoloxía Poética da Diáspora Galega</strong></div><div>Girona, 04/08/08</div><div></div><div></div><div><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-8824900382968393419?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-61245128491266919332008-07-28T23:03:00.000-07:002008-11-13T03:39:25.583-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SI6y5GwrD_I/AAAAAAAAAMo/imEsuWkEbU4/s1600-h/duomo_milano.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228312911560773618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SI6y5GwrD_I/AAAAAAAAAMo/imEsuWkEbU4/s400/duomo_milano.jpg" border="0" /></a><br />Il Duomo...<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 29/07/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6124512849126691933?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22674768.post-60205587567285106012008-07-17T22:59:00.000-07:002008-11-13T03:39:25.741-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SIAxgn6RtJI/AAAAAAAAAMg/eH8DceB7iYo/s1600-h/Mural+en+Orgosolo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224230004288763026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_suXp0hTyq3c/SIAxgn6RtJI/AAAAAAAAAMg/eH8DceB7iYo/s400/Mural+en+Orgosolo.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Do mesmo xeito que o 11 de setembro lembra asemade a <em>Diada</em> e o asalto ao <em>Palacio de la Moneda</em>, do mesmo xeito que as colunas revolucionarias entraron n’A Habana en 1º de xaneiro tal e como o EZLN tomou a comisaria de San Cristóbal de las Casas na mesma data décadas máis tarde. Dese mesmo xeito, a triple xornada de loita se fai xa perto penso que debería ser parte da axenda revolucionaria non só de galegos e cubanos senón do mundo enteiro.<br />Se o 25 de xullo é o incontestábel Día da Patria para todo o territorio galego (día porén de reivindicación da crebada unidade nacional do noso país), o 24 é unha celebración tremendamente contestataria cando as rúas de Compostela que alguén enchera de cítolas e paisaxes saxofónicos, se reatopan no devalar pétreo dos croios estoupados contra as estrelas do ceo. Cousas do resistencialismo estético e da poética naïf do desconsolo tinxido de salouco polo agromar nacional que non chega, impotencias varias das que non son alleo por ser parte afectada polos silentes laios dunha terra sementada de anceios fantásticos só posíbeis no alén dos soños nunca-perdidos.<br />Do 26, unha lembranza casesque arqueolóxica polo recendo dos días do movimento patriótico que levou aos irmáns Castro (entre outros próceres) a asaltar o célebre Cuartel Moncada anos antes de preparar en terras mexicanas o desembarco do Granma ao auspicio do ollar dun mozo arxentino chamado Ernesto Guevara, golpeado daquela pola idea da morte (como confesara a misiva de despedida dele propio lida antes da partida á morte polo chumbo en La Higuera, Bolivia). Todo sexa dito polo <em>Movimiento 26 de Julio</em>, parte tamén activa das miñas arelas para a absolución histórica dos seus pecados, se é que os houbo.<br />Do resto pouco máis que dicir que esta pequena arenga. Os meus pasos van por vez terceira a Italia. Agardo só que as pedras do Duomo de Milán leven a sinatura dun arxina que por lonxe que me atope fale co repiquete dos burís da terra que me queda se cadra máis lonxe que de acotío.<br />Un saudo adiantado aos que por sorte, desfrute ou convicción vos atopedes por terras irmandiñas. Tomade con forza o camiño que inda non desandamos, por forte que bata a inxustiza.<br /><br />Amauta Castro<br />Girona, 16/07/08<br /><br /><a href="mailto:amautacastro@hotmail.com">amautacastro@hotmail.com</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22674768-6020558756728510601?l=amautacastro.blogspot.com' alt='' /></div>amautahttp://www.blogger.com/profile/12267932305508319128noreply@blogger.com3